ΣΤΟ ΓΥΡΙΣΜΑ ΤΩΝ ΚΥΚΛΩΝ
Μη σκιάζεστε στα σκότη! Η λευθεριά σαν της αυγής το φεγγοβόλο αστέρι της νύχτας το ξημέρωμα θα φέρει.
Σελίδες
Σύνδεσμοι


1965 αναγνώστες
Παρασκευή, 31 Αυγούστου 2018
16:33

Πίσω από όλα όσα λέει ο κος Weidmann και πέρα Α) από την ορθή κριτική που η κοινωνία ασκεί στο ΣΥΡΙΖΑ τον Τσίπρα και το μπουλούκι του και Β) από τις αντικειμενικά ορθές πρακτικές διακυβέρνησης, δημόσιας διοίκησης κλπ κλπ που υπάρχουν και πρέπει να ακολουθούνται από κυβερνήσεις και κρατικούς μηχανισμούς, υπάρχει και το τραγικό του θέματος:

Η επί της ουσίας αντικατάσταση της πολιτικής, ακόμα και αυτής της ίδιας της δημοκρατίας, από τις επιλεγόμενες αγορές.
Αυτό δε μπορεί παρά να χαρακτηρισθεί ως παγκόσμια πορεία ξεπεσμού, ή με μία λέξη ΠΑΡΑΚΜΗ.

Είναι εξωφρενικό!
Δεν είναι δυνατόν και δεν πρέπει να είναι αποδεκτό, τα κράτη να αντιμετωπίζονται ως εταιρείες και να υπόκεινται σε αξιολόγηση ως τέτοιες και με βάση κάποια τάχα μου "αντικειμενικά" κριτήρια τα οποία μπορεί να είναι σωστά - μπορεί όμως να είναι και απόλυτα λανθασμένα ή απλά να μην έχουν σχέση με κάποιο κράτος βάσει παραγόντων όπως γεωγραφική τοποθεσία, ιστορία, παραδόσεις, κλιματολογικές συνθήκες κλπ κλπ, να κατηγοριοποιούνται και να βαθμολογούνται και με βάση αυτήν την βαθμολόγησή τους να χαίρουν λιγότερης ή περισσότερης εμπιοστοσύνης από τις "αγορές", εμπιστοσύνη η οποία μεταφράζεται σε μικρότερο ή μεγαλύτερο επιτόκιο χρηματοδότησης και να κρίνουν τη μοίρα εκατομμυρίων ψυχών.


Δε μπορεί να είναι ο σωστός τρόπος για την επίτευξη της παγκοσμιοποίησης αυτός.

Επίσης είναι εξωφρενικό ο κάθε νταής να μπορεί να ασκεί μπούλινγκ σε άλλες χώρες μέσω οικονομικών κυρώσεων προκειμένου να εξυπηρετήσει αποκλειστικά τα συμφέροντά του. με ενοχλεί αυτό ακόμα κι αν αυτός που υπόκειται τον οικονομικό εκβιασμό είναι η Τουρκία του φασίστα Ερντογάν.
Επιτέλους βρισκόμαστε στον 21 αιώνα και η ανθρωπότητα δεν έχει ωριμάσει στην πραγματικότητα.
Στα μάτια μου έχει παραμείνει ένα νήπιο που μόνο η ποιότητα των ρούχων και των παιχνιδιών του έχει αλλάξει λόγω της εξέλιξης της τεχνολογίας.

Θα μου πείς "προτιμάς να λύνονται οι διαφορές με τα όπλα"; Θα απαντήσω: Σίγουρα όχι, αλλά δε μπορώ να μην εκφράσω και τη γενικότερη δυσαρέσκειά μου γι αυτό που βλέπω. Στην τελική όμως, δε βλέπω να έχουν εξαφανιστεί από το πρόσωπο της γης και οι πόλεμοι με τα όπλα, ενώ στο μενού έχουν προστεθεί και οι οικονομικοί πόλεμοι. Μεγάλη πρόοδος.

Κάτι πάει υπερβολικά στραβά σε αυτόν τον πλανήτη και πρέπει να εντοπισθεί και να αλλάξει.

Το σχόλιό σας
590 αναγνώστες
Τρίτη, 21 Αυγούστου 2018
10:10

Εννοείται φίλες και φίλοι ότι δε φτάσαμε πουθενά. Τίποτα δεν έχει επιτευχθεί. Η σημερινή ημέρα είνα άλλη μία ημέρα όπως όλες οι άλλες ημέρες της κρίσης.

Μπορεί ο συμπαθέστατος πορτογάλος πρόεδρος του Eurogroup κος Σεντένο να μιλάει σαν τον κο Τζανακόπουλο ή ακόμα και τον κο Τσίπρα (!!!) και να μοιράζει συγχαρίκια αριστερά και δεξιά, όμως η ανηφόρα για την Ελλάδα και τους έλληνες συνεχίζεται και το έχουμε αναλύσει σε παλαιότερη ανάρτησή μας. Με πρωτογενή πλεονάσματα 3,5% και 2,2% μέχρι το 2060 δεν υπάρχει περίπτωση να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις για μία δυναμική αλλά κυρίως υγιή και διατηρήσιμη ανάπτυξη.

Οι θετικές δηλώσεις των κ.κ. Γιουνγκέρ, Μοσκοβισί, Σεντένο, Ρέγκλινγκ κλπ γίνονται ξεκάθαρα για ψυχολογικούς λόγους, προκειμένου να επηρεάσουν θετικά τις αγορές και να επενδυθούν κεφάλαια στην Ελλάδα (κάτι το οποίο είναι απολύτως απαραίτητο για να δημιουργηθεί ανάπτυξη), να πέσουν τα spreads του δεκαετούς κλπ. Δυστυχώς αμφιβάλλω αν θα τσιμπήσουν το δόλωμα. Οι αγορές είναι κοράκια και όχι χάνοι.

Δεδομένων των παραπάνω παρατηρήσεων, θεωρώ όλο το πανηγύρι γύρω από την έξοδο από τα μνημόνια υπέρτατη υποκρισία.

Όσο για το συμβολισμό της Ιθάκης, τον θεωρώ ατυχέστατο, αφενός μεν γιατί ΔΕΝ έχουμε φτάσει πουθενά και η Οδύσειά μας σε καμία περίπτωση δεν έχει τελειώσει, αφετέρου δε γιατί άλλα εννοεί και προτείνει ο ποιητής στο γνωστό του ποίημα.

ΙΘΑΚΗ

Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη,
να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος,
γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις.
Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον θυμωμένο Ποσειδώνα μη φοβάσαι,
τέτοια στον δρόμο σου ποτέ σου δεν θα βρεις,
αν μέν’ η σκέψις σου υψηλή, αν εκλεκτή
συγκίνησις το πνεύμα και το σώμα σου αγγίζει.
Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις,
αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου,
αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου.

Να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος.
Πολλά τα καλοκαιρινά πρωιά να είναι
που με τι ευχαρίστησι, με τι χαρά
θα μπαίνεις σε λιμένας πρωτοειδωμένους·
να σταματήσεις σ’ εμπορεία Φοινικικά,
και τες καλές πραγμάτειες ν’ αποκτήσεις,
σεντέφια και κοράλλια, κεχριμπάρια κ’ έβενους,
και ηδονικά μυρωδικά κάθε λογής,
όσο μπορείς πιο άφθονα ηδονικά μυρωδικά·
σε πόλεις Aιγυπτιακές πολλές να πας,
να μάθεις και να μάθεις απ’ τους σπουδασμένους.

Πάντα στον νου σου νάχεις την Ιθάκη.
Το φθάσιμον εκεί είν’ ο προορισμός σου.
Aλλά μη βιάζεις το ταξείδι διόλου.
Καλλίτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει·
και γέρος πια ν’ αράξεις στο νησί,
πλούσιος με όσα κέρδισες στον δρόμο,
μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη.

Η Ιθάκη σ’ έδωσε τ’ ωραίο ταξείδι.
Χωρίς αυτήν δεν θάβγαινες στον δρόμο.
Άλλα δεν έχει να σε δώσει πια.

Κι αν πτωχική την βρεις, η Ιθάκη δεν σε γέλασε.
Έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα,
ήδη θα το κατάλαβες η Ιθάκες τι σημαίνουν.

 

Υ.Γ.

Στις 21 Αυγούστου θα συμβεί η "Έξοδος από τα Μνημόνια"

Το φαινόμενο ΔΕΝ θα είναι ορατό από την Ελλάδα.

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
1102 αναγνώστες
Δευτέρα, 30 Ιουλίου 2018
16:45

Φίλες και φίλοι ο ξεπεσμός της πατρίδας μας δεν έχει τέλος και δυστυχώς είναι άγνωστο αν έχουμε φτάσει στο τελευταίο το σκαλί, ή αν έχουμε κι άλλα ακόμα να κατεβούμε. Αν ρωτάτε την άποψή μου, προσωπικά πιστεύω ότι έχουμε ακόμα μεγάλη κατηφόρα να κατέβουμε.

Φώς δεν πρόκειται να δούμε όσο δεν έχουν λάβει σάρκα και οστά και καθολικές διαστάσεις κινήματος:

  • η ανάγκη για ομόνοια και αλληλεγγύη μεταξύ των ελλήνων, 
  • το αίτημα για κυριαρχία της υπευθυνότητας, του φιλότιμου και της συνέπειας
  • η με αποκλειστικό γνώμονα το μέλλον της πατρίδας και των παιδιών μας και σε κάθε έκφανση της ζωής μας απέκδυση την νοοτροπίας του βολέματος και η με αυταπάρνηση και χωρίς εκπτώσεις πάνδημη προσπάθεια για το καλύτερο.
  • Η αποτίναξη από την ψυχή μας της αγωνίας που γεννάει ο φόβος. και η απελπισία. 


Είναι το πολιτικό προσωπικό της πατρίδας μας διατεθημένο για τέτοιας κλίμακας Αλλαγή; Είμαστε εμείς οι ίδιοι έτοιμοι να αλλάξουμε πρώτα τους εαυτούς μας και στη συνέχεια μέσω των δημοκρατικών διαδικασιών το πολιτικό προσωπικό και το κράτος το ίδιο;

Για το υφιστάμενο πολιτικό προσωπικό και μέρος του κρατικού μηχανισμού λυπάμαι αλλά είμαι πεπεισμένος πως όχι. Γι αυτό άλλωστε αντιμετωπίζω όλο το πολιτικό φάσμα ως μία γραφικότητα και τίποτα παραπάνω. Αυτοί είναι η τροχοπέδη της πατρίδας μας και η αιτία όλων των δεινών μας.

Για τους εαυτούς μας, πιστεύω ότι ναι μπορούμε. Αρχικά ίσως όχι όλοι. Όμως αν γίνει η αρχή από κάποιους και η προσπάθεια αυτή αποκτήσει σάρκα, οστά και δυναμική, είναι δυνατόν να ακολουθήσουν και κάποιοι που χρειάζονται απλά ένα ψυχολογικό κίνητρο. Θα ακολουθήσουν κάποιοι από φιλότιμο και στο τέλος ο σκληρός πυρήνας της αντίστασης θα ακολουθήσει από ντροπή και ανάγκη.

Στη ζητούμενη ριζική αλλαγή ταιριάζει ακριβώς η ρήση του Χριστού (σε ελεύθερη απόδοση): Νέο κρασί δεν το βάζεις σε παλαιούς ασκούς γιατί σκίζονται. Το νέο κρασί το βάζεις σε νέους ασκούς.

Τα πάντα όλα από την αρχή φίλες και φίλοι. Είναι ακριβώς η κατάλληλη στιγμή. Βρισκόμαστε ακριβώς στο γύρισμα των κύκλων.

 

ΟΙ ΠΑΤΕΡΕΣ (Κωστής Παλαμάς)

...

Παιδί, το περιβόλι μου που θα κληρονομήσεις,

όπως το βρεις κι όπως το δεις να μην το παρατήσεις.

Σκάψε το ακόμα πιο βαθιά και φράξε το πιο στέρεα

και πλούτισε τη χλώρη του και πλάτυνε τη γη του,

κι ακλάδευτο όπου μπλέκεται να το βεργολογήσεις,

και να του φέρνεις το νερό το αγνό της βρυσομάνας,

κι αν αγαπάς τ’ ανθρωπινά κι όσα άρρωστα δεν είναι,

ρίξε αγιασμό και ξόρκισε τα ξωτικά, να φύγουν,

και τη ζωντάνια σπείρε του μ’ όσα γερά, δροσάτα.

Γίνε οργοτόμος, φυτευτής, διαφεντευτής. Κι αν είναι

κι έρθουνε χρόνια δίσεχτα, πέσουν καιροί οργισμένοι,

κι όσα πουλιά μισέψουνε σκιασμένα, κι όσα δέντρα

για τίποτ’ άλλο δε φελάν παρά για μετερίζια,

μη φοβηθείς το χαλασμό. Φωτιά! Τσεκούρι! Τράβα,

ξεσπέρμεψέ το, χέρσωσε το περιβόλι, κόφ’ το,

και χτίσε κάστρο απάνου του και ταμπουρώσου μέσα,

για πάλεμα, για μάτωμα, για την καινούρια γέννα

π’ όλο την περιμένουμε κι όλο κινάει για νά ’ρθει,

κι όλο συντρίμμι χάνεται στο γύρισμα των κύκλων.

Φτάνει μια ιδέα να σ’ το πει, μια ιδέα να σ’ το προστάξει,

κορόνα ιδέα, ιδέα σπαθί, που θα είν’ απάνου απ’ όλα.

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
290 αναγνώστες
Τετάρτη, 25 Ιουλίου 2018
11:10

Ολόκληρο το Ορθόδοξο χριστιανικό δόγμα καταγεγραμμένο σε λίγες σειρές από τον μητροπολίτη Αλεξανδρουπόλεως Άνθιμο.

Να αγιάσει το χέρι του γιατί απέδειξε ότι στην κορυφή της ιεραρχίας δεν υπάρχουν μόνο γραφικοί, αλλά και άνθρωποι που ζουν και ανασαίνουν Χριστό.

ΑΞΙΟΣ!

Φτάνει πια Άγιε Καλαβρύτων

Σήμερα ο Θεός θρηνεί μαζί με τους ανθρώπους. Θρηνεί για μια μεγάλη καταστροφή, που οδήγησε στην απώλεια δεκάδων αδελφών μας. Δεν βρίσκεται απέναντί μας ο Θεός, δεν τιμωρεί ο Θεός -δεν ξέρει να τιμωρεί, δεν γνωρίζει την τιμωρία- αλλά στέκεται στο πλευρό των δημιουργημάτων του, των καρπών της αγάπης του. Πονάει μαζί τους, δακρύζει μαζί τους, διαλύεται μαζί τους, σταυρώνεται ξανά μαζί τους.

 

Ο Θεός είναι αγάπη. Δηλαδή, οι ενέργειές του, είναι πράξεις αγάπης. Δημιούργησε τον άνθρωπο από αγάπη και με την ίδια αγάπη δημιούργησε ολόκληρη την κτίση. Γι’ αυτό η Εκκλησία διδάσκει ότι «ο Θεός αγάπη εστίν». Πράγμα που σημαίνει, πως ο πυρήνας της ύπαρξής του, όπως αποκαλύπτεται από τις ενέργειές του, είναι γεμάτος από αγάπη. Ο Θεός είναι αδύναμος να πράξει το κακό, διότι οντολογικά δεν το γνωρίζει.

Η μεγάλη «αδυναμία» του Θεού είναι ότι νικιέται από την ελευθερία των δημιουργημάτων του, που είναι πλασμένα «κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν» της δικής του ελευθερίας. Νικημένος, δηλαδή, από τις οποιεσδήποτε πράξεις τους, οι οποίες καταστρέφουν τη δημιουργία του και εν τέλει τον ίδιο τον άνθρωπο.

Και τώρα, τη στιγμή του θρήνου και της αλληλεγγύης, τη στιγμή που πρέπει να σταθούμε δίπλα στους ανθρώπους που διαλύονται και να προσευχηθούμε για τα πρόσωπα που χάθηκαν, αλλά και να στηρίξουμε όσους ο πόνος της απώλειας λυγίζει, κάποιοι επιλέγουν κηρύγματα μίσους, άμεση απόδοση ευθυνών και τη σύνδεση πραγμάτων ασύνδετων.

Σεβασμιώτατε,

Σήμερα, που ο άνθρωπος είναι «πιο κοντός από τη λύπη του», σήμερα που ο καλύτερος λόγος είναι η σιωπή και η προσευχή, επινοήσατε να επιδείξετε μια καρικατούρα Εκκλησίας, που δεν έχει καμιά σχέση με τον Χριστό. Επιλέξατε την επίθεση και την απόδοση προθέσεων. Επιλέξατε το δρόμο της διαίρεσης και της γενίκευσης του φόβου. Μιλήσατε για έναν Θεό οργισμένο, ο οποίος τιμωρεί τους ανθρώπους, τάχα εξαιτίας της «αθεΐας» των κρατούντων της κι όχι εξαιτίας της υποκρισίας των αξιωματούχων της.

Σεβασμιώτατε,

Διαβάσατε ποτέ πραγματικά το Ευαγγέλιο του Χριστού, διαβάσατε τους Πατέρες μας; Εμβαθύνατε ποτέ στο πως και στο γιατί των κειμένων;

Σεβασμιώτατε,

Η Εκκλησία είναι φιλάνθρωπη, διότι ο Θεός της είναι φιλάνθρωπος. Η μισανθρωπία είναι ιδιότητα του Αντιχρίστου. Δεν χαρακτηρίζει την Εκκλησία του Χριστού, δεν μπορεί να χαρακτηρίζει τους ποιμένες της, δεν μπορεί να χαρακτηρίζει τους πιστούς της. Στην Εκκλησία του Χριστού ο καθένας είναι υπεύθυνος για τις πράξεις του. Πράξεις που δεν μεταβιβάζονται και δεν εκχωρούνται. Ο μηδενισμός και η τιμωρία είναι πραγματικότητες που απορρέουν από την ελευθερία του ανθρώπου και στρέφουν τον άνθρωπο εναντίον του ίδιου του εαυτού του.

Σεβασμιώτατε,

Λυπάμαι, αλλά ο «άθεος» Πρωθυπουργός μίλησε με περισσότερη ανθρωπιά και ευαγγελική πραότητα για τους πονεμένους της πυρκαϊάς από ότι εσείς. Κάλεσε τον πληγωμένο λαό μας σε ενότητα και ομοψυχία, ενώ εσείς εξαπολύσατε κήρυγμα μίσους, κήρυγμα αντιχριστιανικό, απάνθρωπο. Φτάνει πιά! Δεν είναι ο Χριστός μας, αυτός που τάχα εκφράζετε. Δεν είναι έτσι η Ορθόδοξη πίστη μας, αυτή που τάχα υπηρετείτε. Όποιος υπηρετεί την Πίστη μας, τσαλαπατώντας τον άνθρωπο, τότε αυτός μετατρέπει την Πίστη μας σε στεγνή και στυφή ιδεολογία, όπως ήταν ο φασισμός, ο ναζισμός και ο κομμουνισμός. Ορθόδοξη Πίστη ερήμην του ανθρώπου ή σε βάρος του ανθρώπου, δεν υπάρχει, δεν χρειάζεται να υπάρχει. Φτάνει, λοιπόν, άγιε Καλαβρύτων! Αντί να εκτοξεύετε μύδρους, βρείτε τη δύναμη, έστω τώρα, να σταθείτε στο πλευρό του ανθρώπου, στο όνομα της κοινής και αδιαίρετης αγάπης, του Πατρός, του Υιού και του Αγίου Πνεύματος.

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
959 αναγνώστες
1 σχόλιο
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Τρίτη, 3 Ιουλίου 2018
13:42

Πρωτογενές πλεόνασμα 3,5% μέχρι το 2022.


Πρωτογενές πλεόνασμα 2,2% μέχρι το 2060.

 

Όπως λέμε σε κάθε ευκαιρία, ΟΥΔΕΙΣ - ΟΥΔΕΠΟΤΕ πέτυχε τέτοια θηριώδη πλεονάσματα και για ένα τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα.

Η απαίτηση των παραπάνω πλεονασμάτων είναι χωρίς καμία δόση υπερβολής εξοντωτική και επί της ουσίας υπαγορεύει ξεκάθαρα στις ελληνικές κυβερνήσεις τις πολιτικές που είναι υποχρεωμένες να ακολουθήσουν. Οι πολιτικές αυτές είναι οι χωρίς λοξοδρόμιση υπερφορολόγηση και το υπερβολικό μάζεμα του κράτους ...

Η υπαγόρευση στα αγγλικά είναι dictate. Αυτός που σου υπαγορεύει είναι ο dictator και ο νοών νοείτο.

Επί της ουσίας λοιπόν καμία ελληνική κυβέρνηση μέχρι το 2060 δεν έχει ελευθερία να ασκήσει άλλη πολιτική. Την ανάγκη προσήλωσής μας στα "συμφωνηθέντα" θα μας υπενθυμίζουν συχνά πυκνά με γλυκό ή αυστηρό τρόπο οι διάφοροι κ.κ. Ρέγκλινγκ, Λαγκάρντ, κλπ ως εκπρόσωποι των εμπλεκομένων θεσμών.

Ο μηχανισμός που πρότεινε η Γαλλία για το χρέος μας ήταν ξεκάθαρα πράξη αλληλεγγύης και μάλιστα ισότιμης με αυτήν που (σωστά) προσφέρθηκε στους γερμανούς μετά το τέλος του ΒΠΠ. Η λύση που προκρίθηκε σίγουρα δε μπορεί να αποκληθεί αλληλεγγύη.

Αν οι δανειστές μας (κυρίως οι γερμανοί) δεν ήθελαν να σταθούν αλληλέγγυοι, θα έπρεπε να μας αφήσουν να χρεοκοπήσουμε ολοσχερώς περί το 2010, με τις τράπεζες και τα funds τους να αναλαμβάνουν το μερίδιο που τους αντιστοιχεί στις ζημιές των ελληνικών ομολόγων (περί τα € 110 δις) στα πλαίσια του καπιταλιστικού συστήματος που βαυκαλιζόμενοι θεωρουμε ότι ισχύει. Κατά την ταπεινή μας άποψη (και μιλώντας υποθετικά και εκ των υστέρων), η χρεοκοπία θα μπορούσε υπό προϋποθέσεις να είναι ευχής έργον.

Η ΑΝΑΠΤΥΞΗ και ο λόγος του χρέους προς το ΑΕΠ ήταν από την αρχή το κλειδί της εξόδου από την κρίση, όμως για άγνωστο λόγο δε δόθηκε η πρέπουσα σημασία από κανέναν. Η ουσιαστική ανάπτυξη ακόμα και κάτω από το βάρος που μας φόρτωσαν το PSI, η δανειακή σύμβαση, το αγγλικό δίκαιο, θα μπορούσε να είναι η λύση στο πρόβλημά μας.

Όμως δυστυχώς, με πρόσχημα α) τη βελτίωση της ανταγωνιστικότητας της οικονομίας μας και β) την αντιστροφή του αρνητικού εμπορικού ισοζυγίου (και δεδομένης της αδυναμίας άσκησης νομισματικής πολιτικής λόγω ΕΥΡΩ) μάς υπαγορεύτηκε άρων άρων η "λύση" της εσωτερικής υποτίμησης, λύση η οποία αποδείχτηκε απολύτως καταστροφική αφού ισοπέδωσε κυριολεκτικά τα πάντα και παρέσυρε το ΑΕΠ σε απώλειες που μόνο με το ΚΡΑΧ του 1929 ή με έναν παγκόσμιο πόλεμο μπορούν να συγκριθούν.

Το γεγονός και μόνο ότι μετά από 8 περίπου χρόνια και παρά την "αρωγή" των Capital Controls, η οικονομία μας εξακολουθεί και παράγει τεράστια ελείμματα στο εμπορικό της ισοζύγιο γεγονός που με τη σειρά του δημιουργεί ανάγκες νέου δανεισμού αποδεικνύει από μόνο του την αποτυχία της επιβεβλημένης λύσης.

Η παταγωδώς αποτυχημένη λύση της εσωτερικής υποτίμησης πέραν του λάθους ότι έγινε δεκτή από την εξουσία της πατρίδας μας (κατά πάσα πιθανότητα στα πλαίσια ασφυκτικών πιέσεων και εκβιασμών,  χωρίς μελέτη των συνεπειών από την εφαρμογή της και χωρίς καμία ουσιαστική αντίσταση), σίγουρα εφαρμόστηκε επιλεκτικά (με εμφανή κατά την ταπεινή μας άποψή σκοπό την επιβίωση των πολιτικών δυνάμεων που εναλάσσονται στην εξουσία) και με εντελώς λανθασμένη σειρά, πλήττοντας πρώτα πρώτα και σχεδόν κατ' αποκλειστικότητα τους μισθούς. 

Aποτέλεσμα της κατάρρευσης των μισθών υπήρξε η κατάρρευση της κατανάλωσης. το κλείσιμο επιχειρήσεων, η έξαρση της ανεργίας, η δημιουργία προβληματικών δανείων, οι απλήρωτοι φόροι, οι πλειστηριασμοί και οι κατασχέσεις, η νομοτελειακή κατάρρευση του ΑΕΠ (από € 242 δις το 2008 στον πάτο των € 174 δις το 2016 - μείωση 28%), η πλήρης απαξίωση και η στο διηνεκές υποθήκευση όλων των δημοσίων και ιδιωτικών περιουσιακών στοιχείων, για να μην αναφερθούμε στoν κυριολεκτικά βιολογικό αφανισμό του ελληνικού έθνους. Αναζητήστε μόνο τον αριθμό των παιδιών που εγγράφονται στην Α΄ δημοτικού για το σχολικό έτος 2018-2019 (τα γεννημένα το 2012).

Κυριολεκτικά το μέλλον της πατρίδας και των παιδιών μας υποθηκεύθηκε.

Στο θέμα ενίσχυσης της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας κανένας ντόπιος ή ξένος οικονομικός ή πολιτικός νούς δεν ανέφερε στους έλληνες πολίτες ότι οι μισθοί ως παράγοντας επηρεασμου της ανταγωνιστικότητας μίας οικονομίας δεν βρίσκονται στην κορυφή της σχετικής λίστας. Κανένας δεν ανέφερε ότι προκειμένου να εκτοξεύσουμε την ανταγωνιστικότητα της οικονομίας μας θα έπρεπε αδιαπραγμάτευτα και κατ' απόλυτη προτεραιότητα να προβούμε στις  μεταρρυθμίσεις εκείνες που θα βελτίωναν όλους τους άλλους παράγοντες που προηγούνται του εργατικού κόστους (φορολογία, κόστος χρήματος, γραφειοκρατεία, διαφθορά, ταχύτητα απονομής δικαιοσύνης, κτηματολόγιο κλπ) και κατόπιν να εξετάζαμε νηφάλια και προσεκτικά και το θέμα του επιπέδου των μισθών το οποίο συμφωνούμε ότι έπρεπε να τύχει μίας "μεταρρυθμίσεως", η οποία ωστόσο θα έπρεπε να είναι ηπιότερη και να γίνει αργότερα.

Έχετε αναρωτηθεί γιατί η Ελβετία είναι κορυφαία χώρα σε ανταγωνιστικότητα παρά το γεγονός ότι ο βασικός μισθός ανέρχεται σε περίπου € 3.500 - 4.000;

Με όλα αυτά, φτάσαμε στο παράδοξο σχήμα να έχουμε την τραβεστί χρεοκοπία του  PSI, να μας έχουν κουρευτεί περίπου € 106 δις από τα χρέη μας (εκ των οποίων επωφεληθήκαμε μόλις για τα € 52 δις) αλλά το χρέος μας από 172% επί του ΑΕΠ το 2011 (προ PSI) να έχει μειωθεί στο 160% το 2012 (χρονιά PSI) για να σκαρφαλώσει πάλι στο εκκωφαντικό και μη βιώσιμο 179% το 2017!!! Σε όλα τα παραπάνω ας προσθέσουμε ότι με την τελευταία ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών το 2015 το κράτος απώλεσε την κυριότητα και τον έλεγχό τους, ζημιούμενο κατά δεκάδες δισεκατομμύρια τα οποία ας μην ξεχνάμε ότι τα έχει δανειστεί.

Τι υποθέσεις να κάνει κανείς; Αν βγάλω από το μυαλό μου την ύπαρξη δόλου σε βάρος της πατρίδας και του λαού μας προκειμένου να μη θεωρηθώ συνομωσιολόγος, οι επόμενες σκέψεις μου είναι α) ότι κάποιοι κερδοσκόπησαν σε βάρος μας (δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι σε όποια οικονομία έχει πατήσει το πόδι του το "συγγνώμη κάναμε λάθος στους πολλαπλασιαστές" ΔΝΤ η αξία κάθε ιδιωτικού και δημόσιου περιουσιακού στοιχείου υποτιμήθηκε σημαντικά), ή β) ότι όσοι ενεπλάκησαν στην προσπάθεια επίλυσης του ελληνικού προβλήματος, de facto δεν ήξεραν τι έκαναν και όχι μόνο δεν ήξεραν, αλλά βιάζονταν κιόλας!

Τώρα, με την υποχρεωτική και ανεπιστρεπτί υπερφορολόγηση ποιός επιχειρηματίας θα έρθει να επενδύσει τα όμορφα λεφτουδάκια του στην Ελλάδα με την προοπτική ότι η επιχείρηση που θα στήσει θα μπορέσει να δουλέψει εύρυθμα και θα του προσφέρει μία αξιοπρεπή απόδοση;

 

Καληνύχτα Κεμάλ.

ΥΓ

 

 

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
Σελίδα 1 από 71123456789>Τελευταία»

Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις