ΣΤΟ ΓΥΡΙΣΜΑ ΤΩΝ ΚΥΚΛΩΝ
Μη σκιάζεστε στα σκότη! Η λευθεριά σαν της αυγής το φεγγοβόλο αστέρι της νύχτας το ξημέρωμα θα φέρει.
Σελίδες
Σύνδεσμοι


261 αναγνώστες
Τετάρτη, 27 Σεπτεμβρίου 2017
14:43

 

Αφορμή της παρούσης αναρτήσεως υπήρξε η παραπάνω εικόνα η οποία εσχάτως κυκλοφόρησε στο facebook. Στην πρωτότυπή της μορφή αφορούσε αποκλειστικά στο έργο Insomnia (Αϋπνία) του Χίτσκοκ, αλλά κάποιος την προσάρμοσε ώστε αντί για την αϋπνία να αναφέρεται στο φασισμό, ενώ όπως είναι αναμενόμενο την ακολούθησαν διάφορα σχόλια.

Ξεπερνώντας το προφανές μαύρο χιούμορ της πρώτης εντύπωσης, έχω να κάνω ορισμένες επισημάνσεις για το βαθύτερο περιεχόμενο της εικόνας και των σχολίων που την ακολούθησαν και κατόπιν να επεκτείνω τους συλλογισμούς μου προτείνοντας στον αναγνώστη την κατ' εμέ ορθή δημοκρατική σκέψη.

Πριν ξεκινήσουμε, επισημαίνουμε ότι ο γράφων δεν είναι σε καμία των περιπτώσεων υποστηρικτής του φασισμού, αλλά υποστηρικτής της δημοκρατίας, της νομιμότητας της συνεννόησης και της καταλλαγης μέσω του ακομπλεξάριστου και ειλικρινούς διαλόγου, αδιαφορώντας για το ότι  μπορεί να χαρακτηριστεί ως γραφικός, ονειροπόλος και νοσταλγός μιας ουτοπίας:

 

  • Πίσω λοιπόν από το προφανές, το "χιούμορ" δηλαδή που υποστηρίζει ότι έκανε αυτός που άλλαξε την λέξη "αϋπνία" σε "φασισμό" και όλων εκείνων που επαναδημοσίευσαν την εικόνα αποδεχόμενοι το περιεχόμενό της, υποκρύπτεται μίσος φωλιασμένο σε τουλάχιστον υπολανθάνουσα κατάσταση στις καρδιές τους. Γιατί; Επειδή στην πραγματικότητα δεν κάνουν μαύρο χιούμορ, αλλά αυτό που προτείνει η εικόνα το εννοούν μεταξύ σοβαρού και αστείου! Όσοι πάλι έκαναν "like" και κοινοποίησαν χωρίς να υπάρχει μίσος μέσα τους, υπέπεσαν μάλλον από απροσεξία σε μεγάλο λάθος καθώς φαίνονται να αποδέχονται μία διαστροφή.

 

  • Το μήνυμα της εικόνας στην εκδοχή του Χίτσκοκ περιορίζεται αυστηρά σε ανθρώπους που έχουν ένα σοβαρό και άλυτο προσωπικό πρόβλημα (αϋπνία) και εν είδει γιατρού και με χρήση κατάμαυρου πλην όμως έξυπνου χιούμορ τους προτείνει την αυτοκτονία ως φάρμακο.

Η προσαρμοσμένη εκδοχή ξεπερνάει τα όρια της πρωτότυπης και επί της ουσίας μπορεί να ερμηνευτεί με πολλούς τρόπους...

Πρώτα πρώτα το πρόβλημα δεν είναι πρόβλημα υγείας ενός μεμονωμένου ανθρώπου στον οποίο προτείνεται το φάρμακο της αυτοκτονίας. Το πρόβλημα παρουσιάζεται (όχι να το έχει, αλλά) να είναι ένα σύστημα ιδεών (σωστό ή λανθασμένο δε με απασχολεί) και οι οπαδοί του, δηλαδή μία ομάδα ανθρώπων. Το συγκεκριμένο σύστημα ιδεών και οι οπαδοί του φαίνεται να είναι το πρόβλημα για κάποιους άλλους (προφανώς τους αντιφασίστες) στους οποίους προτείνεται η λύση της επίμαχης εικόνας. Υφέρπων ρατσισμός!

Εν συνεχεία μπορούμε να αντληφθούμε την πρόταση του "γιατρού" με τρείς τρόπους: α) Σκοτώνω τους φασίστες προσφέροντάς τους εγώ ο ίδιος το συγκεκριμένο αποτελεσματικό "φάρμακο", β) Προτείνω σε εσάς να "θεραπεύσετε" τους φασίστες με τον τρόπο που σας υποδεικνύω και γ) σας προτείνω να αναγκάσετε τους φασίστες να πάρουν μόνοι τους το φάρμακο (αλήθεια όμως, πως κάνεις κάποιον να αυτοκτονήσει χωρίς άσκηση σωματικής ή ψυχολογικής βίας, άρα χωρίς να προσφύγεις σε μεθόδους που χρησιμοποιεί ο φασισμός και το οργανωμένο έγκλημα;).

Η σκέψη της εξόντωσης κάποιου ανθρώπου ή ομάδας ανθρώπων  επειδή δεν μου αρέσει ο πολιτικός τους προσανατολισμός, είναι μία προφανέστατη διαστροφή αφού ένας πολίτης  συνειδητά δημοκράτης δε μπορεί να διανοηθεί να παραβεί το νόμο και να ασκήσει οποιαδήποτε μορφή βίας, να αφαιρέσει τη ζωή κάποιου συνανθρώπου του, ούτε καν να προτρέψει άλλους να κάνουν κάτι τέτοιο (σας παραπέμπω στον αντιρατσιστικό νόμο 4285). Η αρρώστια και διαστροφή αυτή μάλιστα, είναι τόσο μεγαλύτερη, όσο περισσότερο υποστηρίζει αυτός που σκέφτεται κατ' αυτόν τον τρόπο ότι είναι δημοκράτης!!!

 

  • Το ίδιο με τα παραπάνω ισχύει και για την απαράδεκτη άποψη που έχει μέσα στο μυαλό του ένα πλήθος κόσμου και που χωρίς πολλή σκέψη την παραθέτει κάτω από την εικόνα που σχολιάζουμε, ότι "τους φασίστες τους τσακίζουμε όπου τους βρούμε"! 

Μου δημιουργείται η εντύπωση ότι κάποιοι νομίζουν ότι βρισκόμαστε σε κάποιον ακήρυχτο εμφύλιο πόλεμο κι όχι σε καιρό ειρήνης μέσα σε μία ευνομούμενη (με τα όποια προβλήματά της) κοινωνία!

Σαν δεύτερη σκέψη μου έρχεται η εικόνα οργανωμένων χούλιγκανς 2 ομάδων που δίνουν ραντεβού θανάτου για να λύσουν τις μεταξύ τους διαφορές με καδρόνια και μαχαίρια.

Αλήθεια όμως, ποιός είναι αυτός που νομίζει ότι έχει το δικαίωμα να πάρει το νόμο στα χέρια του και να τσακίσει τους χψ φασίστες; Αύριο αυτός ο "δημοκράτης" μπορεί με τους παλληκαράδες της συμμορίας του να τσακίσει κι εμένα επειδή γράφω σε αυτό το blog και δεν του αρέσουν τα άρθρα μου, ή οποιονδήποτε άλλον του οποίου ο θρησκευτικός ή ο σεξουαλικός προσανατολισμός ή το χρώμα της σάρκας του δε του αρέσει!

Αυτός που μπαίνει στην παραπάνω λογική ακόμα κι αν περιορίζεται στην πολεμική κατά του φασισμού, δύναται να προσχωρήσει σε άσχημες και επικίνδυνες ατραπούς κι ας μου αραδιάζει ένα πλήθος από θεωρίες για να μου αποδείξει τάχα τη δημοκρατικότητα του ιδίου και των σκέψεών του. 

 

  • Το μίσος είναι 100% λανθασμένο και απορριπτέο συναίσθημα γιατί οδηγεί 100% σε λανθασμένες αποφάσεις και πράξεις.

Φίλος του φασισμού δεν είμαι, αλλά οι φασίστες δεν είναι ζώα, ούτε δαίμονες, παρά άνθρωποι με τις ίδιες ανησυχίες, αγωνίες και προβλήματα που βιώνουν όλοι οι άνθρωποι της γης. Είναι άνθρωποι βιοπαλαιστές με γονείς, συζύγους και παιδιά που εξαρτώνται από αυτούς. Σε καμία περίπτωση δεν επιτρέπω στον εαυτό μου να τους μισήσει εξαιτίας της πλάνης τους.

Είμαι χριστιανός και η θρησκεία μου μου απαγορεύει το μίσος και μου ζητάει ειρήνη και αγάπη και να προσπαθώ να κατανοώ με επιείκια τον συνάνθρωπό μου. Είμαι δημοκράτης και η αστική δημοκρατία προτάσσει πρώτα και πάνω από όλα το νόμο, έχει την αποκλειστικότητα στη χρήση της (έννομης) βίας, επιτρέπει την ύπαρξη όλων των πολιτικών ροπών και τέλος για όσους δεν το γνωρίζουν έχει ως βασικό θεμέλιό της το ΔΙΑΛΟΓΟ. 

Είναι ο φασίστας ανοικτός στο διάλογο; Η δημοκρατία και όσοι είναι πραγματικά δημοκράτες τον καλωσορίζουν, του παρέχουν το δικαίωμα και το πλαίσιο να πει ό,τι θέλει και τον ακούνε κιόλας.

Αυτό είναι ΥΓΕΙΑ φίλες και φίλοι. Αυτό είναι ΕΛΠΙΔΑ για πρόοδο και ένα καλύτερο μέλλον! 

Δεν θέλει ο φασίστας να κάνει διάλογο και να περιοριστεί ελλείψει επιχειρημάτων στη γνωστή συνθηματολογία; Δικαίωμά του. Κανείς δε νομιμοποιείται να τον τσακίσει (με ή χωρίς εισαγωγικά) επειδή δεν κάνει διάλογο. Όταν όμως θα έρθει η ώρα που θα παρανομήσει, τότε όπως κάθε άλλος πολίτης που παρανομεί, θα φάει ενδεχομένως το (νόμιμο) ξύλο που του αντιστοιχεί από το αρμόδιο όργανο του ΚΡΑΤΟΥΣ, το δε σύστημα της ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ θα του επιβάλλει την προβλεπόμενη ποινή την οποία θα εκτίσει όπως και όπου ορίζει Ο ΝΟΜΟΣ απέναντι στον οποίο φασίστες και δημοκράτες είμαστε όλοι ίσοι!

 

  • Οι οργανωμένες κοινωνίες από τον καιρό του Μίνωα και του Χαμουραμπί βασίζονται στους ΝΟΜΟΥΣ. Τα σύγχρονα κράτη και η σύγχρονη δημοκρατία έχουν ως θεμέλιο της εύρυθμης λειτουργίας τούς τους ΝΟΜΟΥΣ και ο πολίτης οφείλει να συμμορφώνεται σε αυτούς, η δε άγνοιά τους δε συγχωρείται!

Κανένας πολίτης ή ομάδα πολιτών δεν μπορεί να είναι πάνω από το νόμο. Κάτι τέτοιο σημαίνει επιστροφή στη ζούγκλα. Δικαιολογίες ότι "αφού το κράτος δε μεριμνάει για την πάταξη των φασιστών, θα τους πατάξουμε εμείς" είναι εκτός συζήτησης.

Εσύ που σκέφτεσαι έτσι, σκέφτεσαι ακριβώς το ίδιο με τους φασίστες και δεν το έχεις καταλάβει ακόμα. Σκέψου λίγο καλύτερα και θα δεις ότι ζητάς μία Α λα Κάρτ κατάλυση του νόμου, δηλαδή δημοκρατία με αστερίσκους. Δημοκρατία με αστερίσκους δεν είναι δημοκρατία. Αν είσαι πραγματικά δημοκράτης θα καταλάβεις το λάθος σου.

 

  • Ένα δημοκρατικό κράτος οφείλει να λειτουργεί εύρυθμα, να εντοπίζει έγκαιρα τις δυσλειτουργείες του και τα προβλήματα των πολιτών του και να προσπαθεί να βρίσκει λύσεις γι αυτά. Είναι η αδράνεια σε αυτούς τους τομείς που δίνει χώρο στο φασισμό και τίποτε άλλο

 

  • Αποκτάει ο φασισμός ρεύμα στους πολίτες; Το πολιτικό σύστημα πρέπει να προβληματιστεί και να διορθώσει ΑΜΕΣΑ τα λάθη ΤΟΥ τα οποία οδήγησαν τη φασιστική ιδεολογία σε έξαρση

Για όσους νομίζουν ότι είναι ανθρωπιστές και τους διαφεύγει, έχω να τους πω ότι οι άνθρωποι στην πλειοψηφία τους δεν είναι γεννημένοι φασίστες. Οι καταστάσεις τους οδηγούν να προσχωρήσουν σε φασιστικά μορφώματα σαν μέσο άμυνας στα προβλήματά τους κι όχι επειδή έχουν έμφυτο κάποιο μίσος εναντια σε άλλες ομάδες ανθρώπων. 

Παρόλα αυτά, το γνωρίζετε, έστω και ενδόμυχα, ότι ο φασισμός δεν περιορίζεται σε πολιτικά συστήματα, αλλά στην πραγματικότητα μπορεί να αποτελεί μία στάση ζωής η οποία ίσως να βρίσκεται μέσα στις καρδιές ακόμα και ανθρώπων που διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους ότι είναι δημοκράτες και ανθρωπιστές, που υποστηρίζουν ότι είναι καλοί χριστιανοί, καλοί οικογενειάρχες, καλοί εργοδότες κλπ, ενώ στην πραγματικότητα είναι μέχρι το μεδούλι τους μαυρόψυχα φασιστόμουτρα γεμάτα εγωισμό, ψέμμα και υποκρισία, πονηριά, φθόνο και μίσος, κατάκριση και εξουδένωση, αυστηρότητα, αδιαλλαξία και νταηλίκι, που είναι δυνάστες των οικογενειών τους ή των υφισταμένων τους σε εργασιακό επίπεδο κλπ. 

 

  • Καταλήγοντας έχω να πω ότι με γροθιές πάνω στο μαχαίρι και με ρητορικές μισαλλοδοξίας δεν γίνεται τίποτα αξιόλογο. Αν κάνεις το ίδιο με αυτούς που πολεμάς, μάλλον πολεμάς τους ομοίους σου.

 

  • Η σωστή παιδεία είναι η λύση σε όλα ΚΑΙ στο πρόβλημα του φασισμού και απογοητεύομαι πάρα πολύ όταν διαπιστώνω ότι ο κόσμος που στερείται σωστής παιδείας είναι περισσότερος από όσος ήλπιζα.

 

  • Η παιδεία όμως πρέπει να μας διδάσκει πριν ακόμα και από τα γράμματα του αλφαβήτου και τους αριθμούς τις αρχές της δημοκρατίας. Η παιδεία πρέπει να μας διδάσκει τις αρχές του σωστού διαλόγου και της αμοιβαίας κατανόησης και συνεννόησης. Η παιδεία πρέπει να μας διδάσκει την επιείκια και την ανεκτικότητα. Η παιδεία πρέπει να μας διδάσκει την ομόνοια την αλληλεγγύη και την αγάπη.

 

  • Η παιδεία μέσα σε μία γενιά μπορεί να λύσει αυτόματα το συγκεκριμένο πρόβλημα και να κάνει τον κόσμο καλύτερο για τις γενιές που έρχονται.

 

  • Αν θέλετε πραγματικά να αλλάξετε τον κόσμο, απαιτήστε από τις κυβερνήσεις οι δαπάνες για πολεμικό υλικό να κατευθυνθούν στα σχολεία για την εκπαίδευση των βλαστών σας.

Λουκά κεφ. ι' στίχοι 25-37

Εκείνο τον καιρό κάποιος νομικός πλησίασε τον Ιησού πειράζοντας τον και λέγοντας· Διδάσκαλε, τι πρέπει να κάνω για να κληρονομήσω την αιώνια ζωή; Και ο Ιησούς του είπε· Τι είναι γραμμένο στο Νόμο; Πώς διαβάζεις; Και ο νομικός αποκρίθηκε και είπε· Θα αγαπήσεις τον Κύριο που είναι ο Θεός σου με όλη σου την καρδιά και με όλη σου την ψυχή και με όλη σου τη δύναμη και με όλη σου τη σκέψη και τον πλησίον σου σαν τον εαυτό σου. Τότε του είπε ο Ιησούς· Ορθά αποκρίθηκες- αυτό να κάνεις και θα ζήσεις.
 

Μα ο νομικός, θέλοντας να δικαιολογηθεί είπε στον Ιησού· Και ποιος είναι ο πλησίον μου; Τότε παίρνοντας λόγο ο Ιησούς είπε.

Ένας άνθρωπος κατέβαινε από τα Ιεροσόλυμα στην Ιεριχώ και έπεσε στα χέρια ληστών οι ληστές αφού τον έγδυσαν και τον έδειραν, έφυγαν και τον αφήκαν μισοπεθαμένο. Έτυχε τότε και κατέβαινε στο δρόμο εκείνο ένας ιερέας που τον είδε και προσπέρασε το ίδιο και ένας λεβίτης, που βρέθηκε σ εκείνο τον τόπο, ήλθε, είδε και προσπέρασε. Και κάποιος Σαμαρείτης που οδοιπορούσε ήλθε προς τα εκεί και τον σπλαχνίστηκε και αφού πλησίασε του έδεσε καλά τα τραύματα πλένοντας τα με κρασί και βάζοντας επάνω λάδι και αφού τον ανέβασε στο ζώο του τον έφερε στο πανδοχείο και τον φρόντισε. Και την άλλη μέρα που έφυγε έβγαλε και έδωκε δυο δηνά ρια στον πανδοχέα, και του είπε: φρόντισε τον και αν τύχει και ξοδέψεις κάτι παραπάνω, εγώ στο γυρισμό μου θα στο πληρώσω.

Ποιος λοιπόν σου φαίνεται πως από αυτούς τους τρεις έγινε πλησίον σ εκείνον που έπεσε στα χέρια των ληστών; Και ο νομικός είπε- εκείνος που τον πόνεσε και τον κοίταξε. Του είπε λοιπόν ο Ιησούς- Πήγαινε και κάνε και συ το ίδιο. 

Το σχόλιό σας
453 αναγνώστες
Τρίτη, 12 Σεπτεμβρίου 2017
12:59

Με την ευκαιρία της έναρξης της σχολικής περιόδου έχω να κάνω ένα πολύ σύντομο σχόλιο.

Η παιδεία νοσεί σοβαρά εδώ και πολύ πολύ καιρό και καμία κυβέρνηση δεν την αντιμετώπισε και δεν την αντιμετωπίζει ως την κορωνίδα των πρωτεραιοτήτων της. Ούτε η ΝΔ, ούτε το ΠΑΣΟΚ, ούτε και οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ.

Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι οι περισσότεροι υπουργοί παιδείας από τη μεταπολίτευση και εντεύθεν δεν είχαν καμία σχέση με την εκπαίδευση, απλά υπήρξαν (ανεπάγγελτα) κομματόσκυλα τα οποία με κάποιον τρόπο έπρεπε να προβληθούν. Ένα΄"εύκολο" υπουργείο για αυτήν την προβολή - ανέλιξη ήταν πάντα αυτό της παιδείας...

Ανάποδα, όταν έπρεπε να γίνει μία υποβάθμιση ενός μεγαλουπουργού, που θα έπρεπε να τοποθετηθεί χωρίς να θιχθεί ο εγωισμός και το πορτοφόλι του και αρχίσει να κάνει νερά στο κόμμα;

Γεώργιος Ράλλης; Νομική.
Ιωάννης Βαρβιτσιώτης; Νομική
Λεφτέρης Βερυβάκης; Νομική
Απόστολος Κακλαμάνης; Νομική
Αντώνης Τρίτσης; Αρχιτέκτων
Γιώργος Παπανδρέου; ΓΑΠ - Διανοητής
Βασίλης Κοντογιαννόπουλος; Νομική
Κωνσταντίνος Δεσποτόπουλος; Νομική - Φιλόσοφος
Κώστας Σημίτης; Οικονομολόγος
Γιώργος Σουφλιάς; Πολιτικός Μηχανικός
Δημήτριος Φατούρος; Αρχιτέκτων
Γεράσιμος Αρσένης; Οικονομολόγος
Πέτρος Ευθυμίου; Εκπαιδευτικός - δημοσιογράφος
Μαριέττα Γιαννάκου; Ψυχίατρος
Ευριπίδης Στυλιανίδης; Νομική
Αριστόβουλος Σπηλιωτόπουλος; Γενικά
Άννα Διαμαντοπούλου; Πολιτικός Μηχανικός
ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΜΠΑΜΠΙΝΙΩΤΗΣ !!! Ο ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ
Αγγελική - Ευφροσύνη Κιάου; Νομική
Κωνσταντίνος Αρβανιτόπουλος; Πολιτικές Επιστήμες
Ανδρέας Λοβέρδος; Νομική
Νίκος Φίλης; Ακόμα γενικότερα από τον Αριστόβουλο
Κώστας Γαβρόγλου; Φυσικός - Ιστορικός των επιστημών.

Και εξακολουθούν και ζητάνε την ψήφο μας ΟΛΑ αυτά τα πολιτικά ρετάλια ευαγγελιζόμενα ότι ξέρουν την οδό της σωτηρίας μας.

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
539 αναγνώστες
Δευτέρα, 28 Αυγούστου 2017
14:42

Καλημέρα.

Το ερώτημα που έθεσε ο κύριος Θ. Πάγκαλος όταν δήλωσε ότι "μαζί τα φάγαμε", εξακολουθεί να πλανάται σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του διαδυκτίου αλλά και μεταξύ των απλών ανθρώπων στις καθημερινές συζητήσεις τους.

Ξεκινώντας είναι σημαντικό να κάνουμε την εξής διευκρίνηση: Δηλώνοντας ο κος Πάγκαλος ότι "Μαζί τα φάγαμε", δεν αναφέρεται με απλοϊκό τρόπο στο γεγονός ότι όλοι μαζί οφεληθήκαμε - άλλος περισσότερο κι άλλος λιγότερο - από μία γενική κατάσταση ευμάρειας η οποία προήλθε από τους ΧΨ λόγους, αλλά ότι συμμετείχαμε όλοι μαζί εν πλήρη συνειδήσει σε ένα ειδεχθές έγκλημα εις βάρος ημών των ιδίων, αλλά κυρίως εις βάρος των μελλοντικών γενεών.

Το τελικό ερώτημα είναι: Eίμαστε όλοι συνένοχοι στο έγκλημα, ναί ή όχι; Ο κος Πάγκαλος πάντως ομολόγησε την ενοχή του!

Την άποψή μου ότι ΟΧΙ δεν τα φάγαμε μαζί και ΔΕΝ είμαστε συνένοχοι την έχω εκφράσει αρκετές φορές σε αναρτήσεις μου. Με την παρούσα την ξαναεκφράζω όσο πιό συστηματικά μπορώ, δεδομένου ότι βρέθηκα πάλι σε μία συζήτηση στην οποία πολλοί συμμετέχοντες αποδέχονταν και φυσικά επιχειρηματολογούσαν περί της απόλυτης "ενοχής όλων μας".

Πριν από όχι πολλά χρόνια ίσως να συμφωνούσα. Με το ξέσπασμα της κρίσης όμως πολλά πράγματα αλλάξανε μέσα μου. Ίσως ήταν οι αποκαλύψεις και οι απομυθοποιήσεις που προκάλεσε ο σφοδρός άνεμος της κρίσης. Ίσως πάλι απλά γερνάω και αλλάζω...


ΤΟ ΑΠ' ΑΙΩΝΩΝ ΠΑΓΙΩΜΕΝΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ-ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ

Όταν λοιπόν  από καταβολής ελληνικού κράτους διαθέτεις ένα (ομοούσιο, αδιαίρετο και με σχεδόν απαραβίαστα στεγανά) άριστα οργανωμένο πολιτικο-οικονομικό σύστημα ΤΟ ΟΠΟΙΟ. . .

Α. χρησιμοποιεί το ΦΟΒΟ για να φυλάει τα έρμα καθώς. . .

  • Νομοθετεί ό, τι γουστάρει και όπως του γουστάρει μετατρέποντας επί μονίμου βάσεως τη δημοκρατία και τους νόμους σε πατσαβούρια, έχοντας μάλιστα μεριμνήσει να θέσει δια νόμου τον εαυτό του στο ΑΠΥΡΟΒΛΗΤΟ.
  • Ελέγχει σε όλες τις βαθμίδες του τον κρατικό μηχανισμό και τον χρησιμοποιεί χωρίς να επιδεικνύει καμία απολύτως αισχύνη προκειμένου να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα και να πετύχει τους ιδιοτελείς στόχους του. 
  • Έχει παγιώσει στη συνείδηση του κόσμου την άποψη ότι κανένας δεν πρέπει να τα βάζει μαζί του γιατί μία οποιουδήποτε είδους αντιπαράθεση θα του βγεί σίγουρα σε κακό. Έτσι, προκειμένου ο πολίτης να "επιβιώσει", ακόμα κι αν θέλει να πάει "με το σταυρό στο χέρι" (όπως θέλουν οι περισσότεροι πολίτες κατά την άποψή μας) θα πρέπει, θέλει δε θέλει, να κάνει εκπτώσεις στα ήθη και τις αξίες του και να προσαρμοστεί εφαρμόζοντας εν τέλει τις ακολουθούμενες πρακτικές (π.χ. λάδωμα).

Προσωπική μας άποψη είναι ότι όλη η δομή και λειτουργία του κράτους που περιγράφουμε συνοπτικά παραπάνω δεν είναι άγνωστη στους εκάστοτε ανώτατους άρχοντες, αφού όπως όλοι γνωρίζουμε, όλα τα κόμματα που έχουν κυβερνήσει αυτόν τον τόπο, δεν έχουν χάσει την ευκαιρία (όντας στη θέση της αντιπολίτευσης) να την καταγγείλουν και να τη στηλιτεύσουν, ενώ πάντα παρουσιάζονται στους ψηφοφόρους κραδαίνοντας το λάβαρο της κάθαρσης, εξαπατώντας επί της ουσίας τον αγνό πολίτη που πραγματικά επιζητεί την κάθαρση του πολιτικού βίου και την πάταξη της διαφθοράς. Η αλήθεια όμως είναι ότι όλοι όσοι ανέρχονται στην εξουσία βολεύονται με την κατάσταση και αν δεν την αναπαράγουν, σίγουρα δεν την πολεμούν, καθώς αυτή είναι που εξασφαλίζει την πολιτική επιβίωση των κομμάτων τους και κατ' επέκταση τη δική τους.

 

Εφ' όσον λοιπόν εν γνώσει τους δε μεριμνούν για το γκρέμισμα όλου αυτού του σαπρού εγκαθιδρύματος (τη δύναμη για την κατάστροφή του οποίου κατέχουν πέραν πάσης αμφιβολίας - όχι όμως και τη βούληση) φέρουν εις ακέραιον την ευθύνη και την ενοχή για την ύπαρξη και τη διαιώνισή του, όπως επίσης και για την υποβάθμιση της δημοκρατίας μας και τον εκμαυλισμό μεγάλου μέρους του λαού μας !

 

Εδώ δεν έχουμε ένα ερώτημα του τύπου "η κότα έκανε το αυγό ή το αυγό την κότα"! Είναι ξεκάθαρο ότι την αρχή δεν την έχει κάνει ο λαός.

B. εκμεταλλεύεται στο έπακρο τις ανθρώπινες αδυναμίες ενός λαού με

  • Δωροδοκίες (λέγε με ρουσφέτι - διορισμό - κλπ),
  • Ωμους εκβιασμούς (βλέπε ως χαρακτηριστικότερο παράδειγμα τον τρόμο που μας τάισαν τα ΜΜΕ κατά την περίοδο των διπλών εκλογών του 12),
  • Απειλές - Αποκλεισμούς - Εξευτελισμούς - Διασυρμούς μέσω του τύπου,
  • Παραπλάνηση μέσω παραπληροφόρησης, ή ακόμα χειρότερα με Σύγχυση δημιουργούμενη από υπερβολική και αντιφατική, ή απλά άσχετη πληροφόρηση.
  • Την προώθηση της αδιαφορίας και της αποχής από τα κοινά.
  • Τον έντεχνο περιορισμό των διαθεσίμων για τους ψηφοφόρους επιλογών.

Έχετε αναρωτηθεί ποτέ πόσο δημοκρατικό είναι εν τέλει το πολίτευμά μας; Κατά πόσο είναι στο χέρι του λαού να αλλάξει τα πράγματα;

Γ. εκτός από την πολιτική δύναμη και τον έλεγχο του κράτους διαθέτει και τη στήρηξη της οικονομικής ελίτ, με την οποία έχει αναπτύχθεί μία στενή σχέση αλληλεξάρτησης, αφού η μία στηρίζει απροκάλυπτα την άλλη και με αυτόν τον τρόπο και οι δύο εξασφαλίζουν τη συνέχεια της ύπαρξής τους εις βάρος των υγιών κυττάρων της κοινωνίας.

Αν δεν είναι καρκίνος αυτό που περιγράφουμε, τότε τι μπορεί να είναι;

Δ. υποβαθμίζει συστηματικά την παιδεία,

Ε. δαιμονοποιεί μεθοδικά τα ιδεώδη, τα ήθη και τα στερεότυπα του έθνους μας ως κάτι γραφικό και παρωχημένο,

ΣΤ. στα πλαίσια της εφαρμογής του (σφόδρα φασιστικού κατά την άποψή μας) πολιτικά ορθού λόγου (politically correct), διαστρέφει, κρύβει, ή συνειδητά εξαφανίζει σημαντικά στοιχεία της ταυτότητας του λαού μας, επιλέγοντας τον σεβασμό της διαφορετικότητας (κάτι για το οποίο δεν φέρουμε καμία αντίρρηση), αδιαφορόντας όμως προκλητικά για το σεβασμό των δικαιωμάτων και την ταυτότητα της πλειοψηφίας, καταλήγει - σκόπιμα κατά την άποψή μας - να δημιουργεί πολίτες ρηχούς, κι ακαλλιέργητους, χωρίς ρίζες, βούληση, κρίση και αγωνιστικό φρόνημα (στοιχεία αντίστασης) και ως εκ τούτου έρμαια των παθών τους, των διαφημίσεων και των διαθέσεων των πάσης φύσεως δημαγωγών.

Ως αποτέλεσμα των παραπάνω, η ελληνική κοινωνία έχει μπει εδώ και πολλά χρόνια σε ένα καθοδικό σπιράλ υποβάθμισης, με άγνωστο το σημείο ανάσχεσης της καθόδου αυτής. . .

 

Αν λανθασμένα αποδεχτούμε ότι είμαστε συνένοχοι, τι ποσοστό από τα φαγωμένα αναλογεί σε εμάς τα κυνάρια (σκυλάκια) και τι ποσοστό στους μεγαλοκαρχαρίες;

Τα του Καίσαρος τω Καίσαρι και τα του Θεού τω Θεώ!
 


ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΕΥΘΥΝΗ

Η λογική - ηθική του ραγιά λαού που πρέπει εν είδει ιεράς εξετάσεως να αποδεχτεί συλλήβδην την ενοχή του και να υπομείνει την "δίκαιη" τιμωρία του για τον εξαγνισμό του από τα δήθεν αμαρτήματά του την οποία πολλοί αρθρογράφοι ακολουθούν και πολλοί συμπολίτες μας ασπάζονται και αναπαράγουν, είναι πέρα για πέρα διεστραμμένη - και σίγουρα όχι ελληνική.

Δεν πρέπει να μας διαφύγει βέβαια το γεγονός ότι οι παραπάνω συμπολίτες μας θέτουν εαυτούς εκτός οποιασδήποτε ευθύνης βαυκαλιζόμενοι ότι ανήκουν σε κάποια αδιάφθορη και με υψηλό πολιτικό κριτήριο ελίτ, η οποία την παρούσα χρονική στιγμη κατακρίνει σφόδρα όσους ψήφισαν την παρούσα κυβέρνηση, όμως η ίδια "ελίτ" στο παρελθόν είτε εξέλεξε πολλάκις τις κυβερνήσεις οι οποίες μας οδήγησαν στην κρίση που ζούμε, είτε απείχε συνειδητά από την εκλογική διαδικασία γυρίζοντας την πλάτη της στη δημοκρατία και τους θεσμούς της. Οποία Υποκρισία!

Η λογική της συλλογικής ευθύνης (όπως και αυτή της ύπαρξης διαφόρων ελίτ) αποτελεί ξεκάθαρα δείγμα αυταρχικών - φασιστικών αντιλήψεων και έχει χρησιμοποιηθεί κατά κόρον από τον Αττατούρκ για την εξόντωση των αρμενίων και των ελλήνων της Μικράς Ασίας αλλά και το Χίτλερ για την εξόντωση των εβραίων.  Η λογική αυτή όμως έχει επί της ουσίας εκλείψει από τον καιρό που ολοκληρώθηκε η δίκη της Νυρεμβέργης, η οποία διακήρηξε ότι δεν υπάρχει η έννοια της συλλογικής ευθύνης. Διαφορετικά μετά τη λήξη του Β΄ΠΠ, ο γερμανικός λαός, στο σύνολό του και χωρίς καμία εξαίρεση, αντί να εισπράξει όλη αυτήν την αλληλεγγύη και βοήθεια που καλώς εισέπραξε από τους νικητές του πολέμου, θα έπρεπε να έχει σβηστεί από την ύπαρξη α) δια της οικονομικής εξαθλίωσης στην οποία υπέβαλε πλήθος λαών, β) δια της τοποθετήσεώς του στους φούρνους που ο ίδιος έβαζε τους εβραίους και γ) δια της τοποθετήσεώς του στα εκτελεστικά αποσπάσματα όπως αρέσκονταν να τοποθετών όσους τους αντιστέκονταν.

Μία τέτοια θεώρηση των πραγμάτων μόνο στην ανεπαρκή εκπαίδευση που παρέχεται στους πολίτες μπορεί να οφείλεται και πουθενά αλλού (βλ. σχετική αναφορά μας παραπάνω). Οφείλεται στην εκπαίδευση η οποία δε μαθαίνει στον πολίτη το πλέον ουσιαστικό: Τι είναι δημοκρατία.

Αναφερόμενοι μάλιστα στη δημοκρατία, δεν περιοριζόμαστε σε μία ξερή γνώση για το τι είναι και πως λειτουργεί το δημοκρατικό πολίτευμα, ποιά είναι τα δικαιώματα και οι υποχρεώσεις του πολίτη μέσα σε αυτό κλπ, αλλά εννοούμε την κατανόηση του τι παραγματικά είναι η δημοκρατία ποιά είναι η ορθή δημοκρατική σκέψη και ο ορθός δημοκρατικός διάλογος και εν γένει να καταστεί η δημοκρατία βίωμα και τρόπος ζωής.


ΕΞΟΥΣΙΟΔΟΤΩΝ - ΕΞΟΥΣΙΟΔΟΤΟΥΜΕΝΟΣ

Η προσπάθεια δημιουργίας ενοχικών συνδρόμων σε όλοκληρη την κοινωνία έχει προφανή στόχο την αποδοχή των προωθούμενων ολοένα και πιό σκληρών - πιό εκδικητικών, δήθεν εξαγνιστικών μέτρων του κράτους της οικονομίας και της κοινωνίας. Όσο όμως και να βαπτίζουμε το άσπρο μαύρο, είναι ξεκάθαρο ότι η ευθύνη για το "ΕΓΚΛΗΜΑ" βαρύνει σχεδόν κατ' αποκλειστικότητα τον εξουσιοδοτημένο από το λαό κυβερνήτη γιατί αυτός είχε στα χέρια του την ισχύ και την εξουσία και αντί να τις χρησιμοποιήσει προς όφελος του λαού, τις χρησιμοποίησε και εξακολουθεί να τις χρησιμοποιεί προς ίδιον όφελος.

  • Ο εξουσιοδοτημένος είναι αυτός που λαμβάνει τις αποφάσεις και τη δράση.
  • Ο εξουσιοδοτημένος καταχράται την ισχύ που του δίνει ο θεσμικός του ρόλος.
  • Ο εξουσιοδοτημένος είναι αυτός που παρεκτρέπεται ηθικά.
  • Ο εξουσιοδοτημένος είναι ο δόλιος (ενδεχομένως).

Η ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΦΥΣΗ

Μικρό ποσοστό της ευθύνης (ΠΡΟΣΟΧΗ: ΟΧΙ ΤΗΣ ΕΝΟΧΗΣ - πρόκειται για εντελώς διαφορετικά πράγματα) το αποδίδω με βαριά καρδιά σε εκείνο το μέρος του λαού που παρασυρόμενο από τις ανθρώπινες αδυναμίες του (φόβος, ανασφάλεια για το αύριο, αίσθημα επιβίωσης, συμφέρον, πλεονεξία, ματαιοδοξία κλπ) επεσε θύμα των πολιτικών, χειραγωγήθηκε από αυτούς και τέλος εκπορνεύτηκε (πούλησε την ψήφο του με αντάλλαγμα) και τους στήριξε ξανά και ξανά με την ψήφο του. Περαιτέρω, αν θέλουμε να αποδώσουμε ποσοτικά το μέγεθος της ευθύνης (επαναλαμβάνω ΟΧΙ ΤΗΣ ΕΝΟΧΗΣ) στον κάθε έναν πολίτη ξεχωριστά, αυτή μάλλον θα ήταν ίση με το κλάσμα όπου στον αριθμητή βρίσκεται η ψήφος του (1) και στον παρονομαστή το σύνολο του εκλογικού σώματος με τον αριθμό των άκυρων - λευκών και της αποχής πολλαπλασιασμένο τουλάχιστον επί 2  !

Εν προκειμένω, πρέπει να τονίσουμε ότι αν και δικαιολογούμε τον άνθρωπο που υπέπεσε στο σφάλμα, σε καμία περίπτωση δεν εγκρίνουμε την πράξη του και φυσικά δεν προτρέπουμε κανέναν να κάνει το ίδιο. ΤΟΥΝΑΝΤΙΟΝ !

Στα πλαίσια ενός δημοκρατικού και χριστιανικού τρόπου σκέψης και αντιμετώπισης των πραγμάτων πιστεύουμε ότι χρέος όλων μας είναι να δικαιολογούμε τον "μικρό", αδύναμο και ενδεχομένως σε ανάγκη συνάνθρωπό μας (αναμφίβολα την πλειοψηφία του πληθυσμού σε παγκόσμια κλίμακα) και να τον κρίνουμε με επιείκεια, χωρίς να έχουμε την αυστηρή απαίτηση να διαθέτει υψηλότατη αντίσταση στη διαφθορά, ανεπτυγμένο συλλογικό φίλτρο οι δε αποφάσεις του να καθορίζονται αυστηρά από αυτό.

Η κριτική μας στους απλούς ανθρώπους πρέπει να περιορίζεται στα επίπεδα του μικροκόσμου του καθενός και όχι διευρύνοντας - γενικεύοντας σε επίπεδο κοινωνίας καταλήγοντας να ομιλούμε περί συλλογικής ευθύνης. Κάτι τέτοιο μάλλον είναι λάθος. Αντιθέτως, οφείλουμε να είμαστε αυστηροί με τον ισχυρό, γιατί μεταξύ άλλων η κατοχή δύναμης πρέπει να συνοδεύεται από αίσθημα ευθύνης και υψηλό ήθος.

 


Θα με ρωτήσετε γιατί ο λαός ψήφισε ξανά και ξανά τους ίδιους;
Σας παραπέμπω στα όσα έγραψα παραπάνω: Απόλυτη Κυριαρχία στους κρατικούς μηχανισμούς ΚΑΙ τον ΤΥΠΟ, έντεχνος περιορισμός των διαθεσίμων επιλογών, χρήση του ΦΟΒΟΥ, εκμετάλλευση των ανθρωπίνων αδυναμιών.

Θα μου πείτε πάλι ότι ο "εξαγνισμός" της κοινωνίας μας είναι κάτι το οποίο πρέπει να γίνει. Θα σας απαντήσω ότι επιβάλλεται, όμως μόνο από πάνω προς τα κάτω μπορεί να έχει κατεύθυνση αυτός ο "εξαγνισμός" και σίγουρα χωρίς βασανιστήρια και ιερές εξετάσεις.


Και πάλι καλημέρα σας.

 


Υ.Γ. 1 

Υπάρχουν και άλλα σχετικά προς το θέμα μας σημεία που χρήζουν αναφοράς και εκτενούς ανάλυσης. Έχουν να κάνουν με το αν και κατά πόσον η Ελλάδα υπήρξε ποτέ ανεξάρτητο κράτος και αν εν τέλει δικαιώθηκαν οι αγώνες των ηρώων του '21. Η αναφορά αυτή θα γίνει μελλοντικά.

Υ.Γ. 2


Τείχη  - Κ.Π. Καβάφης
Χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ
μεγάλα κ’ υψηλά τριγύρω μου έκτισαν τείχη.

Και κάθομαι και απελπίζομαι τώρα εδώ.
Άλλο δεν σκέπτομαι: τον νουν μου τρώγει αυτή η τύχη·

διότι πράγματα πολλά έξω να κάμω είχον.
A όταν έκτιζαν τα τείχη πώς να μην προσέξω.

Aλλά δεν άκουσα ποτέ κρότον κτιστών ή ήχον.
Aνεπαισθήτως μ’ έκλεισαν από τον κόσμον έξω.

 

Εν προκειμένω, όποιος μελετάει την ελληνική ιστορία, καταλαβαίνει ότι τα δικά μας τείχη κτίστηκαν πριν ακόμα η πατρίδα μας απελευθερωθεί από το ζυγό της οθωμανικής αυτοκρατορίας.


Υ.Γ. 3

Αν υποθέσουμε ότι το παρόν άρθρο εντοπίζει ορθά τα προβλήματα, τότε μπροστά μας έχουμε και την ακολουθία της λύσης.

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
553 αναγνώστες
Δευτέρα, 7 Αυγούστου 2017
14:13

Κατά την περίοδο από την επικράτηση της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας σε όλη τη Μεσογειακή λεκάνη (και φυσικά στην Ελλάδα μας και τον υπόλοιπο ελληνικό κόσμο) μέχρι την τελική επικράτηση του Μεγάλου Κωνσταντίνου και την υπογραφή του διατάγματος των Μεδιολάνων, η θρησκεία είχε γίνει κυριολεκτικά ένας συγκριτισμικός δεισιδαιμονικός αχταρμάς.

 

Μέσα σε ένα κόσμο αμορφωσιάς (για τα μεγάλα φτωχά πλήθη που ζούσαν στο μεταίχμιο μεταξύ αναξιοπρεπούς σκλαβιας και εξαθλιωμένης ελευθερίας χωρίς την παραμικρή πρόνοια από το "κράτος"), άγνοιας και σφοδρής δεισιδαιμονίας, όλοι πιστεύανε σε όλα χωρίς καμία υπερβολή.
Πολλοί πιστεύανε ταυτόχρονα στο δωδεκάθεο των ελλήνων και των ρωμαίων, στους θεούς της Αιγύπτου, στο Μύθρα των περσών, στα μάγια και τις θυσίες των χαλδαίων, στα άστρα των βαβυλωνίων, στην ιερή πορνεία, στους Δρουίδες των κελτών στην ονειρομαντεία από τους τελμησείς, στην οιωνοσκοπία των φρυγών και στην πραγματικότητα δεν πίστευαν πουθενά. Σκοτάδι πνευματικό χωρίς καμία υπερβολή.

 

Η νοοτροπία του κόσμου, οι νόμοι της αυτοκρατορίας, ακόμα και οι ίδιοι οι αυτοκράτορες που ανακήρυσσαν τους εαυτούς τους Θεούς (!!!) ήταν κυριολεκτικά για κλάματα.
Ο ηθικός ξεπεσμός γενικευμένος. Η ασιδοσία και η διαφθορά κυριαρχούσαν. Η ιδιοτέλεια, οι μηχανορραφίες και οι σαρκικές ηδονές βρίσκονταν πρώτα και πάνω από όλα στην αξιακή κλίμακα, η δε ανθρώπινη ζωή (ειδικά των φτωχών και πολύ περισσότερο των δούλων) δεν είχε καμία απολύτως αξία. Για τα δικαιώματα των γυναικών καθώς και για την πρόνοια υπέρ φτωχών, αστέγων, ηλικιωμένων και ορφανών σε αυτόν τον καλά καμωμένο κόσμο απλά θα χαμογελάσω σαρκαστικά.

 

Οι αρένες (αμφιθέατρα) πλημμύριζαν από το αίμα των σκλάβων, των φυλακισμένων, των μονομάχων και των ζώων και ο "πολιτισμένος" κόσμος ζητωκραύγαζε στις κερκίδες. Αργότερα στο μενού οι καλοί αυτοκράτορες - "θεοί" προσέθεσαν και αίμα χριστιανών, ο δε "θείος" Νέρωνας προσέθεσε και γυναικόπαιδα. Ο "πολιτισμένος" κόσμος παραληρούσε στις κερκίδες ευελπιστώντας ότι μετά τα θεάματα θα ακολουθούσε και διανομή άρτου.

 

Εμφανίστηκε ο Χριστός και ο χριστιανισμός και ο κόσμος έχοντας γυρίσει από καιρό την πλάτη του στην αρχαία θρησκεία έτρεξε μαζικά στους κόλπους της νέας. Γιατί;

  • επειδή ο χριστιανισμός είναι η θρησκεία που διδάσκει μεταξύ άλλων την αγάπη και την αγνότητα, την καλοσύνη, το ενδιαφέρον για το συνάνθρωπο και την ανεκτικότητα.
  • επειδή , όσα κι αν μας λένε οι απολογητές της αρχαίας θρησκείας, ο χριστιανισμός είναι η θρησκεία που εξυψώνει τον άνθρωπο δίνοντάς του το δικαίωμα να γίνει (κατά χάρην) όμοιος με το Θεό (!),
  • επειδή ο χριστιανισμός δεν κρύβει τίποτα από τους πιστούς του (μυστικισμός) παρά αποκαλύπτει τα πάντα χωρίς καμία απολύτως διάκριση μεταξύ ιερατίου και πιστών.
  • επειδή ο χριστιανισμός είναι η θρησκεία που δίνει συγκεκριμένες απαντήσεις στα μεταφυσικά θέματα που απ' την αρχή του κόσμου βασάνιζαν τους ανθρώπους στα οποία ποτέ δεν απάντησε ούτε η θρησκεία των αρχαίων ελλήνων ούτε κάποια άλλη,
  • επειδή ο χριστιανισμός είναι η θρησκεία που χαρίζει ελπίδα η οποία φωτίζει το αρχαίο Έρεβος και γκρεμιζει ολοκληρωτικά το φόβο,

 

Ο ανηλιαγος και ανέλπιδος Άδης στον οποίο κατέβηκε ο Οδυσσέας και συνάντησε μεταξύ άλλων και τη βασανισμένη ψυχή της μάνας του επικράνθη και κατηργήθη ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ.

 

Ακόμα και εν μέσω φοβερών και τρομερών -πνιγμένων σε ποτάμια αίματος- διωγμών (φυσικά οι απολογητές της αρχαίας θρησκείας θα μας πούν ότι πρόκειται για άλλον έναν "εβραϊκό" μύθο παραδίδοντας παραδείγματα από την παραϊστορία τους) μεγάλα πλήθη ομολογούσαν πίστη στον Ιησού Χριστό, γνωρίζοντας ότι τις επόμενες μέρες ή ακόμα και τις επόμενες ώρες θα έχαναν μαρτυρικά τη ζωή τους γι αυτήν τους την ομολογία.

 

Μέχρι την ημέρα που υπεγράφη το διάταγμα των Μεδιολάνων, με μέσο "προσηλυτισμού" αποκλειστικά και μόνον τα λόγια του Ιησού Χριστού που μεταδίδονταν από στόμα σε αυτί στις υπόγειες κατακόμβες και φυσικά το ΔΙΧΩΣ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟ ΗΡΩΙΚΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ των χριστιανών οι οποίοι εξευτελίζονταν (π.χ. δημόσιοι βιασμοί χριστιανών παρθένων που επέμεναν να διατηρήσουν την παρθενία τους) και μαρτυρούσαν στις "πολιτιστικές εκδηλώσεις" στις αρένες της αυτοκρατορίας μόνο και μόνο γιατί δεν έκαιγαν λιβάνι στον αυτοκράτορα "Θεό" (!!!), τα 2/5 του πληθυσμού της αυτοκρατορίας (κατά άλλους το 1/5 - κατ' άλλους το 1/2) είχαν ήδη πιστέψει ολόψυχα και φυσικά αβίαστα στον Ιησού Χριστό.
Όσοι από τον υπόλοιπο πληθυσμό μέχρι τότε φοβούνταν για τη ζωή τους, το διάταγμα της ανεξηθρησκείας και της παύσης των απ' αιώνων φρικτών διωγμών τους απελευθέρωσε και τους επέτρεψε επιτέλους να γίνουν κι αυτοί χριστιανοί.

 

Το παλιό, το κούφιο το ψεύτικο και το σάπιο πέθαναν οριστικά και αμετάκλητα.

 

Ο Ιουλιανός (4ος μ.Χ. αιώνας) ήταν οι τελευταίοι σπασμοί του πεθαμένου και η μοναδική αντίδραση - αντίσταση στην ήδη πραγματοποιημένη μετάβαση από τον παλαιό κόσμο στον καινούριο. Μετά το θάνατο του Ιουλιανού, η διαδικασία της παρακμής και του μαρασμού της εθνικής θρησκείας και του αρχαίου κόσμου συνεχίστηκε μέχρι κάθε τι που τον θύμιζε να σβήσει οριστικά και αμετάκλητα τον 6ο μ.Χ. αιώνα, ακριβώς όπως μία φωτιά που δεν έχει άλλα καύσιμα να κάψει.

 

Από τότε και μέχρι σήμερα (τουλάχιστον εδώ και 15 αιώνες), η "πατρώα" θρησκεία των ελλήνων δεν είναι άλλη από το χριστιανισμό.

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
1410 αναγνώστες
Τετάρτη, 19 Ιουλίου 2017
16:38

Πατρώα θρησκεία είναι η θρησκεία του πατέρα μου, του παππού και του προπάππου μου. Πρόκειται για κάτι πρόσφατο και ζωντανό και όχι κάτι ξεχασμένο εδώ και 1800 χρόνια.

Ο παππούλης μου που πολέμησε στο Μπέλες πριν φάει και πριν πιεί το κρασάκι του δεν έκανε σπονδές, παρά έκανε το σταυρό του και αυτό μου παρέδωσε κι εμένα. Αυτό πάει να πει πατροπαράδοτο και πατρώο.

Περί το 1204 μ.Χ. (ίσως ήδη από την περίοδο της δυναστείας των Κομνηνών 1057 - 1185 μ.Χ.) οπότε και ξαναγεννήθηκε σύμφωνα με τους ιστορικούς η ελληνική συνείδηση, όλοι οι έλληνες χωρίς εξαίρεση ήταν Χριστιανοί Ορθόδοξοι.
Μάλιστα αυτή τους η πίστη είχε άλλα 900 χρόνια βάθος τουλάχιστον, καθώς οι πρώτοι ευρωπαίοι οι οποίοι διδάχτηκαν τα λόγια του Χριστού ήταν οι πρόγονοί μας.
Αυτή η θρησκεία κράτησε ολοζώντανη την ελληνική συνείδηση μέσα στα χρόνια της τουρκοκρατίας και δεν το αμφισβητεί κανένας απολύτως. Αναρωτηθήκατε ποτέ γιατί; Γιατί ο έλληνας είχε από αιώνες πλέον εκούσια ενταχθεί στους κόλπους της χριστιανικής πίστης και όχι απλά είχε ταυτιστεί μαζί της, αλλά υπήρξε ο πρώτος και καλύτερος Απόστολος και ο πρώτος και καλύτερος Μάρτυράς της.
Ο έλληνας υπήρξε το σίδερο και ο χριστιανισμός ο άνθρακας.

Σίδερο + Άνθρακας = Ατσάλι.

Θα απαριθμίσω μερικά ονόματα ανθρώπων από ατσάλι:
Λάμπρος Κατσώνης.
Νικήτας Σταματελόπουλος.
Θεόδωρος Κολοκοτρώνης.
Μάρκος Μπότσαρης.
Ιωάννης Μακρυγιάννης.
Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα.
Κωνσταντίνος Κανάρης.
Μαντώ Μαυρογένους.
Οδυσσέας Ανδρούτσος.
Αθανάσιος Διάκος.
Γεώργιος Καραϊσκάκης.
Γρηγόριος Δικαίος.
Δημήτριος και Αλέξανδρος Υψηλάντης.
Δημήτριος Πλαπούτας.
Κίτσος Τζαβέλλας.

Γιώργης Παξινός.

κλπ

κλπ

Όλοι τους Πιστοί μέχρι θανάτου Χριστιανοί Ορθόδοξοι και έλληνες.

Ξέρετε κάτι;

Στα μάτια μου ο Λεωνίδας και οι 300 του φαντάζουν γατάκια μπροστά σε αυτούς τους ΓΙΓΑΝΤΕΣ, οι οποίοι όταν σπάσανε τα δεσμά του φόβου και τα βάλανε με την Οθωμανική Αυτοκρατορία το κάνανε με την εξής σειρά:

"ΓΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ ΤΗΝ ΑΓΙΑ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ".

Όποια απομνημονεύματα κι αν διαβάσετε θα δείτε ότι οι πρόγονοί μας ήταν Χριστιανοί Ορθόδοξοι και πολέμησαν για να μπορούν αυτοί και εμείς να κάνουμε ελεύθερα το σταυρό μας στους αιώνες των αιώνων απαλλαγμένοι από το σκοτάδι του Ισλάμ.

Αυτοί είναι οι πρόγονοί μου. Αυτή είναι η πατρώα θρησκεία εδώ και τουλάχιστον 1800 χρόνια και το να κάνω ένα άλμα προς τα πίσω και να επιστρέψω στον 5ο αιώνα π.Χ. το θεωρώ όχι μόνο μάταιο, αλλά και ανώφελο, ανούσιο και ανόητο.
Ιεροί μου τόποι είναι πλέον η Κωνσταντινούπολη. το Μεσσολόγγι και το Άγιον Όρος και τόποι μνήμης η Αγία Λαύρα, το ύψωμα 731, το Ρούπελ και το Δίστομο. Σε καμία περίπτωση οι Δελφοί, η Ολυμπία, η Δωδώνη, ο Μαραθώνας και η Αλεξάνδρεια. Οι τελευταίoi τόποι είναι μία όμορφη ανάμνηση.

Αγαπώ σφόδρα το Λεωνίδα, τον Περικλή, το Μεγαλέξανδρο, τον Φιλοποίμενα, αλλά ήρωές μου πλέον είναι ο Ιωάννης Βατάτζης, ο Μάρκος ο Ευγενικός, ο Νικηταράς, ο Μπότσαρης, ο Καποδίστριας, ο Δημήτρης Ίτσιος και ο Ευαγόρας Παλλικαρίδης. Η ανδρεία και η αρετή των ανδρών αυτών εσκίασε αυτές των αρχαίων προγόνων τους και έγιναν το νέο ακόμα ανώτερο πρότυπο.

Η άλλη θρησκεία, η παλιά, είναι μία όμορφη ιστορία της οποίας την ανάμνηση φυλάω ως κόρην οφθαλμού για να θυμάμαι με περηφάνεια τους ακόμα παλαιότερους προγόνους μου και την αξεπέραστη προσφορά τους στην ανθρωπότητα.
Τίποτα περισσότερο.

Κάποιοι θέλουν να προσεύχονται στο Δία και τον ποταμό Αχελώο.
Ας το κάνουν και ας το κάνουν όσο κακόγουστα θέλουν. Είναι αναφαίρετο δικαίωμά τους.
Οφείλουν όμως να μην ξεχνάνε ότι αυτοί που τους εξασφάλισαν αυτό το δικαίωμα ήταν Χ.Ο. και οφείλουν να εγκαταλείψουν όλη αυτή την ανιστόρητη, αχάριστη και καταστροφική για το έθνος πολεμική ενάντια στους ευεργέτες τους οι οποίοι είναι συνάμα και οι ΑΜΕΣΟΙ πρόγονοί τους. Όχι οι απώτατοι.

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
«Πρώτη<123456789>Τελευταία»

Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις
3/7ΠΛΕΟΝΑΣΜΑ - ΑΝΑΠΤΥΞΗ - ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ