ΤΟ ΚΡΥΦΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΤΟΥ 21ου ΑΙΩΝΑ.
Μη σκιάζεστε στα σκότη! Η λευθεριά σαν της αυγής το φεγγοβόλο αστέρι της νύχτας το ξημέρωμα θα φέρει.
Σελίδες
Σύνδεσμοι


1084 αναγνώστες
3 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Τρίτη, 10 Φεβρουαρίου 2009
15:48

Απλοϊκές σκέψεις για την οικονομία και την κρίση.

Ανάπτυξη 2,7% εκτιμάει το Υπουργείο οικονομικών ότι θα έχουμε το 2009, ενώ κατ' άλλους πιό συντηρητικούς αναλυτές, η ανάπτυξη θα περιοριστεί σε 1,8%.


Ας ξεκινήσουμε τη κουβέντα μας με το τι είναι το Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν (ΑΕΠ).

  • Το Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν (ΑΕΠ) ορίζεται ως η αξία των αγαθών και υπηρεσιών που παράγονται αφού αφαιρεθεί η αξία των αγαθών και υπηρεσιών που χρησιμοποιούνται στην παραγωγή. Το ΑΕΠ υπολογίζεται από στοιχεία των Εθνικών Λογαριασμών κάθε χώρας.

 

Επί της ουσίας η έννοια Ανάπτυξη αφορά τον ρυθμό αύξησης του ΑΕΠ.

 

Ποιές είναι οι τομείς δημιουργίας του ΑΕΠ;

  1. Πρωτογενής.
  2. Δευτερογενής (βιομηχανία - μεταποίηση).
  3. Τριτογενής (εμπόριο - υπηρεσίες - τουρισμός - ναυτιλία).

Με πολύ λίγα λόγια θα σας αποδείξω ότι τόσο το υπουργείο, όσο και οι αναλυτές υπερβάλλουν:

 

  • Ο πρωτογενής τομέας αντιμετωπίζει τρελλά προβλήματα, καθώς οι τιμές των πρώτων υλών και των αγροτικών προϊόντων έχουν καταποντιστεί. Η συνεισφορά λοιπόν του πρωτογενούς τομέα σε πιθανή αύξηση του ΑΕΠ αποκλείεται. Πιθανότερο είναι ο εν λόγω τομέας να λειτουργήσει ως βαρίδι
  • Ο δευτερογενής τομέας είναι ο αδύναμος κρίκος. Η συνεισφορά της βιομηχανικής παραγωγής της Ελλάδας είναι αμελητέα. Η οικοδομική δραστηριότητα (η άλλοτε ατμομηχανή της ανάπτυξης) ως γνωστόν γκρεμίζεται μέσα στη δύνη των εξελίξεων, τα δε έργα υποδομής αν το κράτος αντιμετωπίζει θέματα στενότητας πόρων μάλλον θα παγώσουν.
  • Στον τριτογενή τομέα, τα πράγματα είναι ακόμα πιο απογοητευτικά: Το εμπόριο πάει ήδη κατά διαόλου καθώς ο κόσμος βλέποντας την κρίση μαζεύεται και δεν καταναλώνει. Το τουριστικό προϊόν αναμένεται να συρρικνωθεί πολύ λόγω της διεθνούς κρίσης. Οι ναύλοι επίσης έχουν καταποντιστεί και η ναυτιλία σίγουρα θα έχει μειωμένη συνεισφορά στο ΑΕΠ. Οι τράπεζες βρίσκονται και αυτές στο μάτι του κυκλώνα και από την έκθεσή τους στις ανατολικές χώρες μάλλον θα τις ζημιώσει, παρά θα τις ανεβάσει.

 

Τι απομένει; Κατά την άποψή μου ό,τι δεν ανέφερα, λόγω απλούστευσης, ή άγνοιας δεν είναι άξιο λόγου. Δε μπορώ λοιπόν να καταλάβω που στηρίζουν τις προβλέψεις τους οι διάφοροι αναλυτές.

 

Πέραν των παραπάνω, με κάνουν να ανησυχώ:

  • οι αυξημένες δανειακές υποχρεώσεις της χώρας,
  • τα προβλήματα των ταμείων,
  • το συνεχώς επιβαρυνόμενο ισοζύγιο συναλλαγών (εισάγουμε περισσότερα από όσα εξάγουμε),
  • η αυξανόμενη ανεργία,
  • το (κερδοσκοπικό) στοίχημα των οίκων του εξωτερικού για τη χρεοκοπία της ελληνικής οικονομίας και η συμβολή προς την επίτευξη αυτού του στόχου των (δήθεν αντικειμενικών και αξιόπιστων) διεθνών αξιολογητικών οίκων (Moody's, Fitch κλπ),
  • η αναβίωση (;) της εγχώριας τρομοκρατίας,
  • οι κοινωνικές αναταραχές και πάει λέγοντας.

 

Διαβάζω τα όσα λένε οι κ.κ. Γ. Παπανδρέου και Κ. Καραμανλής.

 

Ο μέν πρώτος με τον αέρα των υπέρ του δημοσκοπήσεων ζητάει εκλογές, ο δε δεύτερος ζητάει σύνεση και ομοψυχία.

 

Αν και δεν είμαι με το μέρος κανενός, πιστεύω ότι η περίοδος που ζούμε είναι περίοδος ευθύνης. Οι εκλογές θα είναι ταφόπλακα για την οικονομία, δεδομένου ότι μία εκλογική αναμέτρηση κοστίζει στον προϋπολογισμό περί το € 1 δις και α) αν γίνουν τώρα εκλογές με τον ισχύοντα εκλογικό νόμο Σημίτη, θα εκλεγεί μία ανίσχυρη κυβέρνηση, η οποία θα πρέπει να συρθεί ξανά σε εκλογές το 2010, δεδομένου ότι κατά τη χρονιά εκείνη θα έχουμε το θέμα του Προέδρου της Δημοκρατίας και β) τον Ιούνιο έρχονται Ευρωεκλογές οι οποίες επίσης θα επιβαρύνουν τον προϋπολογισμό με πάνω κάτω € 1 δις.

 

Θα φτάσουμε λοιπόν να έχουμε κάνει 3 εκλογές μέσα σε 2 χρονιές και να πετάξουμε στα σκουπίδια 3 πολύτιμα δισεκατομμύρια ΕΥΡΩ τη στιγμή που ολόκληρος ο κόσμος στροβιλίζεται μέσα στον κυκλώνα της κρίσης και εμείς έχουμε ένα πλήθος ανοικτών μετώπων με προβλήματα. Ή μήπως νομίζετε ότι από το δεύτερο εξάμηνο του 2009 τα πράγματα θα στρώσουν; Πλανάστε πλάνην οικτράν!

 

Άποψή μου είναι ότι πρέπει όλοι να σκύψουμε το κεφάλι κάτω και να δουλέψουμε.

 

Τα κόμματα να σταματήσουν να υποκινούν κοινωνικές εξεγέρσεις και εγείροντας προς τα στελέχη τους θέμα κομματικής πειθαρχίας σε βουλή και συνδικαλιστικό κίνημα, να δουλέψουν μονοιασμένα προκειμένου να εξυγιανθεί το κράτος.

  • Να κυνηγήσουν τη νοοτροπία του βολέματος, του προσωπικού ωφελιμισμού και της πλεονεξίας, τη διαφθορά, τις πελατειακές σχέσεις μεταξύ πολιτών και πολιτικών, την οικογενειοκρατία, να απορρίψουν ως ξένο σώμα από την πολιτική ζωή τους πολιτικούς φελλούς - Μαυρογιαλούρους (που είναι πλήθος),
  • να επανιδρύσουν κυριολεκτικά το κράτος στη βάση της αξιοκρατίας, της ορθής λειτουργίας των θεσμών και της τήρησης των νόμων, να τοποθετήσουν επιτέλους τα κατάλληλα άτομα στις κατάλληλες θέσεις,
  • να καλλιεργήσουν την εθνική ομόνοια και ομοψυχία που τόσα χρόνια με πάθος πολεμάνε, το (καλώς εννοούμενο) πατριωτικό ήθος, το αίσθημα ευθύνης έναντι των συμπολιτών και των ερχόμενων γενιών,
  • να ανοίξουν τα μάτια στους πολίτες μέσω της παιδείας και να τους κάνουν να έχουν ορθό πολιτικό κριτήριο και συνείδηση

 

Κύριοι αρχηγοί. Αποκτήστε ως κοινό στόχο όχι την κατάληψη της εξουσίας, αλλά της εξυπηρέτηση των συμφερόντων της πατρίδας. Στην παρούσα συγκυρία δεν έχει σημασία ποιός άρχει και ποιός αντιπολιτεύεται. Χαράξτε εθνικές στρατηγικές.

Γράψτε τα ονόματά σας στην ιστορία. Γράψτε τα επειδή επιδείξατε αίσθημα ευθύνης και καταφέρατε να ενώσετε τους Έλληνες.

Επειδή όλοι μαζί σύρατε το άροτρο και οργώσατε το χώμα και σπείρατε τον καλό σπόρο για να τον θερίσουν οι ερχόμενες γενιές των Ελλήνων.

 

Η Ελλάδα σας χρειάζεται. Έλθετε είς εαυτόν ή αποχωρήστε.

 

Το σχόλιό σας
1035 αναγνώστες
Πέμπτη, 15 Ιανουαρίου 2009
09:59

Στο blog αυτό δε θα γράφω μόνο βαθυστόχαστους (λέμε τώρα) προβληματισμούς για την κατάσταση της κοινωνίας μας. Δε θα στηλιτεύω μόνο τα στραβά και τα ανάποδα, αλλά όντας πατέρας (όπως άλλωστε είναι και το όνομα του Προφίλ που χρησιμοποιώ στο blogger) θα γράφω και για τα παιδιά μου.

Ο γιόκας μου ο Δημήτρης λοιπόν, τον οποίο όλοι έχετε δει στις 2 φωτογραφίες που έχω αναρτήσει, είναι σήμερα 2 ετών και 10 μηνών. Τον τελευταίο μήνα έχει αρχίσει να "λύνεται η γλώσσα" του και να πετάει διάφορες ομορφιές.

Το μεγαλύτερο διαμάντι από όλα, μου το πέταξε ένα πρωί, όταν είχε ξυπνήσει νωρίς και με έβλεπε να ντύνομαι. Όταν με είδε να ανοίγω την πόρτα για να φύγω άρχισε:
Δημήτρης: "Όχι, όχι"
Εγώ: "Δε θέλεις να φύγω Δημήτρη;"
Δ: "Όχι".
Ε: "Ναι αλλά πρέπει να πάω στη δουλειά μου. Αν δεν πάω δε θα έχω λεφτά για να σου πάρω παιχνίδια και άλλα πράγματα".
Δ: "Έχω! Όχι άλλα".

Πιστεύω για τον εαυτό μου ότι είμαι καλός πατέρας.
Δίνω σημασία στα παιδιά μου, παίζω μαζί τους, προσπαθώ να μην τα κακομαθαίνω χωρίς όμως να τα πιέζω ιδιαίτερα, προσπαθώ να είμαι υπομονετικός μαζί τους, να μην τους φωνάζω (κατά το μέτρο του δυνατού, γιατί και αυτά είναι παιδιά και εγώ είμαι άνθρωπος), αφιερώνω ώρες μαζί τους, τα κάνω μπάνιο, τους αλλάζω τις πάνες τους, βλέπω επιλέγω τα κινούμενα σχέδια και τα έργα που θα δούν, κοιμίζω το μεγάλο διαβάζοντάς παραμύθια και κάποιες φορές κοιμάμαι και μαζί του, πάω βόλτες μαζί του, προσπαθώ χωρίς πίεση να του φυτέψω όμορφες εικόνες και βιώματα γύρω από την εκκλησία και την πίστη, προσπαθώ να του διδάξω την αρετή της ελεημοσύνης, την προσευχή, να αγαπάει να νοιάζεται και να συγχωρεί τους άλλους ανθρώπους.

Από το διάλογο με το γιόκα μου όμως κατάλαβα ότι, αν μη τι άλλο, όση σημασία κι αν του δίνω, όση παρέα κι αν κάνουμε, έχει ανάγκη από τη συνεχή παρουσία μου. Θέλει να νιώθει την ασφάλεια που δίνει η πατρική παρουσία. Θέλει να ξεπατικώνει τις κινήσεις μου, τις γκριμάτσες μου, τις αντιδράσεις μου. Θέλει το πείραγμά μου και τη νουθεσία μου.

Δεν πρέπει το παραπάνω συμπέρασμα να με κάνει να θέλω να γίνω καλύτερος για να έχουν ένα καλύτερο πρότυπο ;
Δεν πρέπει να γίνω μαχητικότερος και να προσπαθήσω στα μέτρα των δικών μου δυνατοτήτων να τους παραδώσω έναν καλύτερο κόσμο; Δεν πρέπει να εντοπίζω το στραβό και να το φωνάζω παντού μήπως και διορθωθεί για να μην το βρουν στο δρόμο τους τα παιδιά μου;

***
 

Πιστεύω ότι η κοινωνία μας έχει πάρει τον στραβό το δρόμο για έναν (μεταξύ άλλων) βασικό λόγο: Πολύς κόσμος νομίζει ότι αγαπάει τα παιδιά του. Κι αν πράγματι τα αγαπάει, δεν ξέρει ποιο είναι πραγματικά το καλό τους.
Μήπως είναι τα καλά ρούχα, το καλό φαγητό, η πληθώρα των παιχνιδιών, το playstation, το καλό σπίτι, το αυτοκίνητο, το "τίποτα να μην του λείπει" και η φροντίδα να εξασφαλίσει μία δουλειά όταν έρθει η ώρα;

ΛΑΘΟΣ (κατ' εμέ). Όλα αυτά είναι προσκόλληση στην ύλη και ως εκ τούτου ειδολολατρεία.
Έχουμε, εδώ και 2 τουλάχιστον γενιές, επιδοθεί σε ένα απελπισμένο κυνήγι υλικής ευδαιμονίας και έχουμε παραλείψει τα ουσιώδη τα οποία είναι τα αόρατα. Το ήθος και την πνευματικότητα. Έχουμε γίνει φιλόδοξοι χωρίς "να ονομάζουμε Θεό". Υπενθυμίζω εδώ τα λόγια του Αποστόλου Παύλου (Β΄Κορινθ. κεφ. 4, στοίχος 18): "μη σκοπούντων ημών τα βλεπόμενα, αλλά τα μη βλεπόμενα· τα γάρ βλεπόμενα πρόσκαιρα, τα δε μη βλεπόμενα αιώνια" δηλαδή "μη ψάχνετε τα ορατά, αλλά τα αόρατα. γιατί τα ορατά είναι πρόσκαιρα, τα δε αόρατα αιώνια".
Δίχως άλλο η αποτυχία της κοινωνίας μας οφείλεται σε αυτή τη λανθασμένη νοοτροπία. Έχουμε επιδοθεί σε μία εκπόρνευση (ναι εκπόρνευση) των ζωών μας. Πουλάμε την ψήφο μας σε ανθρώπους οι οποίοι, εκ του αποτελέσματος, έχουν αποδειχθεί άχρηστοι να διαχειριστούν την πατρίδα μας, σε αντάλλαγμα μίας θεσούλας, ή ενός ρουσφετιού για εμάς ή τα παιδιά μας.
Οι άνθρωποι αυτοί όμως έχουν αποδειχθεί ότι

  • ξεπουλάνε χωρίς αιδώ την πατρίδα μας στα κάθε λογής συμφέροντα επιδιώκοντας τον προσωπικό τους πλουτισμό - ανάδειξη,
  • την καταχρεώνουν, υποθηκεύοντας το μέλλον των παιδιών μας,
  • υποβαθμίζουν την πνευματική ανατροφή όλων μας καθιστώντας μας βολικούς απαθείς παρατηρητές & άβουλους ψηφοφόρους, θιασώτες της λογικής "το μή χείρον βέλτιστο",
  • δε μας προστατεύουν από κανένα πονηρό, ανήθικο, βίαιο και εν γένει ποταπό ερέθισμα των ΜΜΕ (ξενόφερτο ή ελληνικό)
  • και εν ολίγοις δεν εξυπηρετούν κανένα συμφέρον του λαού (στην Ελλάδα και το εξωτερικό) τον οποίο υποτίθεται εκπροσωπούν και για τον οποίο υποτίθεται δουλεύουν.

Με όλα αυτά που γράφω παραπάνω φωτογραφίζω μία κοινωνία που χωρίς να το γνωρίζει δεν αγαπάει τα παιδιά της. Μια κοινωνία μαλθακή, χωρίς κανένα ανακλαστικό, άξια της μοίρας της. Νομίζουμε ότι Ο Θεός είναι έλληνας και ότι δεν θα μας εγκαταλείψει. Πλην όμως έχουμε πάψει να πιστεύουμε σε Αυτόν και επιπλέον δεν κουνάμε τα χέρια μας και σε λίγο θα είμαστε πνιγμένοι.

Εγώ αγαπάω τα παιδιά μου και έχω χρέος απέναντί τους.
Εγώ έχω χρέος απέναντι στους προγόνους μου που πολεμήσαν σε Θερμοπύλες και Πλαταιές, στην Κρήτη και το Ρούπελ για την ελευθερία του πνεύματος και της πατρίδας.

Αδέλφια έχουμε ανηφόρα μπροστά μας και πυκνό σκοτάδι.
Καλόν αγώνα.
Για τα παιδιά μας και τους νεκρούς μας.

 

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
1587 αναγνώστες
Πέμπτη, 15 Ιανουαρίου 2009
09:57

Τιμή σ’ εκείνους όπου στην ζωή των
ώρισαν και φυλάγουν Θερμοπύλες.
Ποτέ από το χρέος μη κινούντες·
δίκαιοι κ’ ίσιοι σ’ όλες των τες πράξεις,
αλλά με λύπη κιόλας κ’ ευσπλαχνία·
γενναίοι οσάκις είναι πλούσιοι, κι όταν
είναι πτωχοί, πάλ’ εις μικρόν γενναίοι,
πάλι συντρέχοντες όσο μπορούνε·
πάντοτε την αλήθεια ομιλούντες,
πλην χωρίς μίσος για τους ψευδομένους.

Και περισσότερη τιμή τούς πρέπει
όταν προβλέπουν (και πολλοί προβλέπουν)
πως ο Εφιάλτης θα φανεί στο τέλος,
κ’ οι Μήδοι επί τέλους θα διαβούνε.
 

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
Σελίδα 67 από 67«Πρώτη<596061626364656667

Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις
19/7Πατρώα θρησκεία