ΤΟ ΚΡΥΦΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΤΟΥ 21ου ΑΙΩΝΑ.
Μη σκιάζεστε στα σκότη! Η λευθεριά σαν της αυγής το φεγγοβόλο αστέρι της νύχτας το ξημέρωμα θα φέρει.
Σελίδες
Σύνδεσμοι


1818 αναγνώστες
1 σχόλιο
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Πέμπτη, 24 Ιουλίου 2014
11:48

Μελέτη ΙΟΒΕ: Ο ρόλος των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων και οι προοπτικές της ελληνικής οικονομίας

Κατεβάστε τη μελέτη πατώντας το εικονίδιο:  



 ΑΠΟΚΡΥΠΤΟΓΡΑΦΗΣΗ

Οι φράσεις κλειδιά είναι οι ακόλουθες:
 

  1. "Να αποκατασταθούν συνθήκες ευχερέστερης πρόσβασης σε χρηματοδότηση".

Σχόλιο: Αποκλείεται! Έτσι όπως έχουν διαμορφωθεί οι συνθήκες κάτι τέτοιο ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΦΙΚΤΟ. Πρόκειται ξεκάθαρα για μία ευχή, ένα όνειρο θερινής νυκτός.

Γιατί; Γιατί οι τράπεζες πρέπει να κοιτάξουν τόσο τα κόκκινα δάνειά τους, όσο και τους δείκτες κεφαλαιακής επάρκειάς τους, γεγονός που καθιστά απαγορευτική την περίφημη πιστωτική επέκταση. Βέβαια στο παρόν σχόλειο υποκρύπτεται η κυβερνητική επιθυμία - απόφαση δημιουργίας ΕΘΝΙΚΩΝ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΩΝ.

 

  1. "αποφασιστική μεταφορά παραγωγικών πόρων στην εξωστρεφή επιχειρηματικότητα".

Σχόλιο: Το σημείο αυτό στην έκθεση του ΙΟΒΕ είναι λίγο ασαφές και γενικόλογο, χωρίς να προσδιορίζει ποιοί είναι αυτοί οι πόροι (εργασία, πάγια, κεφάλαιο).

Η κουδούνα κατά την άποψή μου χτυπάει για τις εργασιακές σχέσεις οι οποίες ελαστικοποιούνται περαιτέρω: Απολύσεις εξπρές, μηδενικές αποζημιώσεις, ποινικοποίηση της απεργίας. Έτσι ορίζεται η κινητικότητα των παραγωγικών πόρων.

 

  1. "...αύξησης της παραγωγικότητας στην οποία θα οδηγήσουν οι δομικές μεταρρυθμίσεις και η ρήξη με τις βασικές παθογένειες του οικονομικού υποδείγματος του παρελθόντος"..."και ειδικότερα μια τομή στη σχέση του δημόσιου τομέα και της επιχειρηματικότητας".

Σχόλιο: Αυτή η ποθούμενη ρήξη - τομή (που αφορά την απαλλαγή μας από την ωμή παρέμβαση του κράτους στην επιχειρηματική δραστηριότητα και τη δημιουργία άπειρων στρεβλώσεων στην οικονομική & κοινωνική ζωή της Ελλάδας) θα έρθει από Δευτέρα.

Δευτέρα Παρουσία εννοώ - κοινώς ξεχάστε το.

Δεν είναι δυνατόν το πολιτικό καταστημένο να τραβήξει τη σκανδάλη και να αυτοκτονήσει! Δεν είναι δυνατόν το σύστημα να γκρεμίσει το οικοδόμημα που το ίδιο έχει χτίσει μεθοδικά και αθόρυβα σε βάθος χρόνων και να πετάξει σαν μπάζα τα εργαλεία που έχει προσφέρει στον εαυτό του με τα οποία κρατάει δέσμιο όλο τον κόσμο. Τα εργαλεία εκείνα που αποτελούν τα μαχαιροπήρουνα του συστήματος στο αέναο φαγοπότι της δημόσιας ΚΑΙ ιδιωτικής περιουσίας των ελλήνων από τους λίγους - ελάχιστους και όχι από όλους όπως με τόσο θράσσος και αυθάδεια διακήρηξε ο ευτραφής κύριος Πάγκαλος και αναπαρήγαγε μόλις σήμερα ο κος Άδωνις Γεωργιάδης διαστρεβλώνοντας κάθε έννοια λογικής η οποία λέει ότι η ευθύνη βαραίνει τον εξουσιοδοτημένο και όχι τον εξουσιοδοτούντα. Αυτόν που έχει στα χέρια του την ισχύ και την εκμεταλλεύεται  προς ίδιον όφελος και προς όφελος των αφανών συνεταίρων - αφεντικών του, εκβιάζοντας και κοροϊδεύοντας το εκλογικό σώμα.

Ποιός εχέφρων άνθρωπος πιστεύει σοβαρά ότι ο Βενιζέλος, ο Σαμαράς και η λοιπή πολιτική Μαφία θα απεμπολίσουν τα με κόπο κερδισμένα αισχρά προνόμια της κάστας τους;

Μερικές χάντρες προσφέρουν στους ιθαγενείς υπό τη μορφή ανουσίων μεταρυθμίσεων και μετά διατυμπανίζουν προς πάσα κατεύθυνση ότι η "νέα Μεταπολίτευση" έχει ξεκινήσει.

 

  1. "...λειτουργία της δημόσιας διοίκησης, της φορολογικής πολιτικής και του φοροεισπρακτικού μηχανισμού, της απονομής δικαιοσύνης ή των συστημάτων εκπαίδευσης και υγείας".

Σχόλιο: Πρόκειται για τους βασικούς παράγοντες που καθορίζουν το επίπεδο της ανταγωνιστικότητας μίας οικονομίας σύμφωνα με τα πανεπιστημιακά βιβλία, τον ΟΑΣΑ (OECD) και την Ε.Ε.

Προσοχή!

Οι κύριοι κύριοι του ΙΟΒΕ φυσικά δεν κάνουν κουβέντα για τον ΔΕΚΑΤΟ ΕΚΤΟ (16) στη σειρά προτεραιότητας παράγοντα (πάντα σύμφωνα με τα πανεπιστημιακά βιβλία, τον ΟΑΣΑ (OECD) και την Ε.Ε.) που επηρεάζει την ανταγωνιστικότητα μίας οικονομίας.
Ο συγκεκριμένος παράγοντας χτυπήθηκε και ισοπεδώθηκε ΠΡΩΤΟΣ χωρίς την ΕΚ ΤΩΝ ΠΡΟΤΕΡΩΝ επέμβαση στους άλλους 15 παράγοντες που προηγούνται, χωρίς έτσι να υπάρξει κάποιο ουσιαστικό όφελος για την οικονομία και την κοινωνία μας. ΤΟΥΝΑΝΤΙΟΝ.

Ναι σωστά το καταλάβατε. Πρόκειται για το κόστος της εργασίας.

Γιατί δε γίνεται όμως κανένα σχόλιο;
Γιατί απλούστατα δεν πρέπει με κανέναν τρόπο να αναδειχθεί η ανικανότητα αδιαφορία, ή ο δόλος - και δεδομένα η αναλγησία ) του κυβερνητικού επιτελείου στο να παραχθεί έργο υπέρ του πολίτη και της πατρίδας όλα αυτά τα τραγικά χρόνια της κρίσης.

Παρεμπιπτόντως, να μην ξεχάσουμε να αναφέρουμε ότι σύμφωνα με τη μελέτη, οι μειώσεις στο κόστος εργασίας δεν έχουν επηρεάσει ιδιαίτερα τις τιμές εξαγωγών.

 

  1. Αποπληθωρισμός.

Το Μάιο έτρεχε με -1,5%. Αυτή τη στιγμή τρέχει με -1,1% με το ΙΟΒΕ να εκτιμάει να κλείνει στο 0,7% έναντι 0,9% το 2013. Βασικός παράγοντας "ανάσχεσης" του αποπληθωρισμού..... η αύξηση στα τιμολόγια της ΔΕΗ.

Σχόλιο: Ευχαριστούμε μας υποχρεώσατε.

 

  1. "Όπως προκύπτει από τα στοιχεία του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους, κατά το πρώτο πεντάμηνο του έτους τα έσοδα του Κρατικού προϋπολογισμού αυξήθηκαν κατά €435 εκατ. σε σχέση με την αντίστοιχη περίοδο του 2013. Η επίδοση αυτή ερμηνεύεται πρωτίστως από την αύξηση των εισπράξεων φόρου εισοδήματος στα Νομικά Πρόσωπα (+€ 748 εκατ. - με πτώση όμως € 430 εκ. στα εσόδων από ΦΠΑ), Τα έσοδα από το Φόρο Εισοδήματος έχουν επταπλασιαστεί σε σχέση με το αντίστοιχο χρονικό διάστημα πέρυσι, ενώ κυμαίνεται σε διπλάσιο επίπεδο από το σχετικό στόχο".

Σχόλιο: Η υπερφορολόγηση συνεχίζεται χωρίς κανένα έλεος και μέχρι τελικής πτώσεως. Προσέξτε τι λέει η έκθεση: ΕΠΤΑΠΛΑΣΙΑΣΜΟΣ των εσόδων του φόρου εισοδήματος. Με τέτοιο φορολογικό προσανατολισμό - καθεστώς, ποιός θα επενδύσει έστω και μία δεκάρα στην Ελλάδα;

Καλώς να δεχτείτε και τον ΕΝΦΙΑ και καλό κουράγιο.

Το σχόλιό σας
1362 αναγνώστες
2 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Τρίτη, 8 Ιουλίου 2014
10:09

Καλημέρα.

Διαβάζω διάφορα άρθρα αριστερά και δεξιά για τα προβλήματα, τις παθογένειες, τους "αδύναμους κρίκους" κλπ κλπ.

Ο κάθε αρθρογράφος εκφράζει την άποψή του, λέγοντας άλλος για το τραπεζικό σύστημα, άλλος για το συνδικαλισμό, άλλος για το δημόσιο και πάει λέγοντας.

Κατά την άποψή μου όλα τα παραπάνω καθώς και όσα δεν έχουν πέσει στην αντίληψή μου δεν είναι το πρόβλημα αυτό καθ' εαυτό. Όλα αυτά είναι συμπτώματα της αρρώστειας, αλλά όχι η ίδια η αρρώστια.

Η αρρώστια κατ' εμέ φίλες και φίλοι λέγεται ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ (όπως αυτή έχει διαμορφωθεί και λειτουργεί σήμερα σε παγκόσμιο σχεδόν επίπεδο).

Αυτή η δημοκρατία του σήμερα, απέχει παρασάγγας από το πως θα έπρεπε να είναι η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ.
Πρόκειται πλέον για κάτι το απόλυτα διεστραμμένο. Δεν είναι ένας μηχανισμός που λειτουργεί - ως όφειλε - με βάση τη λογική, τους κανόνες (νόμους) και την ισονομία, την αξιοκρατία, την ανεκτικότητα, τη μετριοπάθεια και το σεβασμό.

Αυτή η δημοκρατία αδιαφορεί για το βασικό κύτταρό της, τον ΠΟΛΙΤΗ και όχι μόνο δεν προασπίζεται τα συμφέροντά του, όχι μόνο δε νοιάζεται για τη βελτίωση της προσωπικότητάς του, της ζωής του προκειμένου να τον αναβαθμίσει, αλλά τα περιορίζει και τα καταπατά συστηματικά, μηδενίζοντας την αξία του.

Αυτή η δημοκρατία δεν έχει φροντίσει να θέσει δικλείδες ασφαλείας για τον εαυτό της μέσω αξιολόγησης των λειτουργών της (και όχι μόνο).

Αυτή η δημοκρατία έχει αλωθεί από τα μεγάλα συμφέροντα, τα οποία ορίζουν χωρίς υπερβολή τις κινήσεις των κυβερνήσεων, οι οποίες, δρούν σαν έμποροι, σαν μεσίτες, σα λογιστές, αλλά σε καμία περίπτωση ως ηγέτες λαών.

Αυτή η δημοκρατία δε διαφέρει από το φασισμό και τη δικτατορία παρά μόνο στο όνομα.

Αυτή η δημοκρατία δε διαφέρει σε τίποτα από το καθεστώς του 1984 του Όργουελ.

Να το θεμελιώδες πρόβλημα της κοινωνίας μας και του κόσμου ολόκληρου. Να η αρρώστια. Να η πρωτογενής εστία του καρκίνου.

Να και η λύση!

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
681 αναγνώστες
Τρίτη, 1 Ιουλίου 2014
16:01

Καλησπέρα.

Πολύς λόγος γίνεται για την αξιολόγηση στο δημόσιο.

Αν θέλετε την άποψή μου, πρόκειται για κάτι το ΑΥΤΟΝΟΗΤΟ.

Τη διαφορά βέβαια σε κάθε τι την κάνει πάντα ο τρόπος εφαρμογής και εκεί χωράει πολλή συζήτηση.

Στα 20 χρόνια που δουλεύω στον ιδιωτικό τομέα, υπόκειμαι σε ετήσια αξιολόγηση και το θεωρώ ως αναφαίρετο δικαίωμα του εργοδότη μου. Τα συστήματα αξιολόγησης όμως δεν είναι όλα ίδια. Ένα σύστημα αξιολόγησης το οποίο θέτει ως δεδομένο ότι από έναν πληθυσμό εργαζομένων, ένα ποσοστό θα είναι οπωσδήποτε ανεπαρκείς (στη δε δεύτερη άσχημη αξιολόγηση να σε περιμένει απόλυση), ένα άλλο ποσοστό μέτριοι και ένα άλλο ποσοστό άριστοι (όπως αυτό που θα εφαρμοστεί στο δημόσιο), δε με βρίσκει απόλυτα σύμφωνο, για τον λόγο ότι, κατά την ταπεινή μου άποψη, υπάρχει σοβαρή πιθανότητα κανένας από τους εργαζόμενους να μην είναι ανεπαρκής (αφού φυσικά έχουν προσληφθεί κατόπιν αξιολόγησης). Επιπλέον, επειδή ζούμε στην Ελλάδα κι έχουμε έλληνες πολιτικούς, θεωρώ πολύ πιθανό, η όποια αξιολόγηση να χειραγωγηθεί από την εκάστοτε κυβέρνηση, προκειμένου να προστατευθούν - βοηθηθούν οι "ημέτεροι". Να γίνει δηλαδή η αξιολόγηση α) άλλο ένα εργαλείο ρουσφετιού στα χέρια του πολιτικού προσωπικού, ή β) εργαλείο εκκαθάρισης - εκδίκησης των "ανεπιθυμήτων", όποια ιδιότητα κι αν έχουν αυτοί.

Η υπόθεση χρειάζεται βαθειά μελέτη, αντικειμενικότητα και διάλογο, τα οποία φυσικά δεν περίμενα από τους ελαφρόμυαλους έως και μισάνθρωπους πολιτικούς μας.


Σε συνέχεια του παραπάνω προβληματισμού, θέτω σε όλους σας και τον ακόλουθο:

Με ποιό κριτήριο και με ποιά αξιολόγηση μπλέκει η νομοθετική εξουσία (βουλή) στα χωράφια της εκτελεστικής εξουσίας  (κυβέρνηση) με την τοποθέτηση εκλεγμένων βουλευτών σε υπουργικούς θώκους, αντί να τοποθετούνται διακεκριμένοι ΕΞΩΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΟΙ που έχουν φάει τα νιάτα τους και τα μάτια τους πάνω στα συγκεκριμένα αντικείμενα κι έχουν σίγουρα γνώση των περισσοτέρων προβλημάτων και κάποιες (καλές ή κακές) προτάσεις για τη διόρθωσή τους; Με ποιές γνώσεις επί του αντικειμένου θα μπορέσει ο κάθε άσχετος (και πολλές φορές χωρίς εργασιακή εμπειρία) βουλευτής να επιτελέσει έργο και μάλιστα σε πλήθος υπουργείων, αφού είναι σύνηθες διάφοροι βουλευτές να "περνάνε" από δύο και από τρία υπουργεία - ακόμα και κατά τη διάρκεια της ίδιας τετραετίας; π.χ. πως είναι δυνατόν να έχουμε υπουργό ναυτιλίας έναν δικηγόρο, παιδείας έναν συνταγματολόγο, υγείας έναν δικηγόρο που διαδέχτηκε έναν έμπορο (ο οποίος έχει χρηματίσει και υπουργός ναυτιλίας!), παλαιότερα έναν άλλο συνταγματολόγο στο υπουργείο οικονομικών και πάει λέγοντας;

Από την άλλη μεριά, πως συνέβη και έσπασε η παράδοση στο υπουργείο οικονομικών με την τοποθέτηση αρχικά του κου Στουρνάρα και εν συνεχεία του κου Χαρδούβελη; Μπορεί αυτοί οι δύο άνθρωποι να μην μου αρέσουν προσωπικά για τους χψ λόγους, αλλά η επιλογή είναι εξαιρετικά προσεγμένη. Σχεδόν άριστη. Και οι δύο είναι άνθρωποι του χώρου της οικονομίας, με τεράστια εμπειρία και γνώσεις. ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΑ λοιπόν είναι κατάλληλοι άνθρωποι για τη συγκεκριμένη δουλειά. Τελεία και παύλα.

Γιατί όμως το παραπάνω παράδειγμα να αποτελεί την εξαίρεση του κανόνα; Γιατί όσο θυμάμαι τον εαυτό μου τα υπουργεία μοιράζονται σαν λάφυρα στους βαρόνους των δύο "κομμάτων εξουσίας";

Όλοι γνωρίζουμε την απάντηση στο ερώτημα, κανένας όμως δε συζητάει ανοικτά για το γεγονός.

Προκειμένου να επισημάνω το μέγεθος της ανευθυνότητας στην επιλογή των υπουργών κατά το παρελθόν έως και σήμερα, αναφέρω ενδεικτικά τα ονόματα βουλευτών που έχουν διατελέσει υπουργοί παιδείας (και αναφέρομαι συγκεκριμένα στην παιδεία επειδή αποτελεί την κορυφή των προσωπικών μου προτεραιοτήτων και πιστεύω ότι θα έπρεπε να αποτελεί το ίδιο για κάθε σοβαρό κράτος που ενδιαφέρεται για το μέλλον των πολιτών του) και ακριβώς δίπλα τις ιδιότητές τους...

Αριστόβουλος Σπηλιωτόπουλος: "Επικοινωνιολόγος" - έμπορος δερματίνων ειδών.
Γεώργιος Παπανδρέου: Κοινωνιολόγος - "Διανοητής".
Αντώνης Τρίτσης: Αρχιτέκτων.
Γεώργιος Ράλλης: Δικηγόρος, υιος δοσίλογου κατοχικού πρωθυπουργού.
Γεώργιος Σουφλιάς: Πολιτικός μηχανικός.
Γεράσιμος Αρσένης: Οικονομολόγος - "Τσάρος".
Λευτέρης Βεριβάκης: Νομικά και Πολιτικές - οικονομικές επιστήμες.
Ιωάννης Βαρβιτσιώτης: Δικηγόρος, γόνος πολιτικής οικογενείας από το 1850.
Μαριέττα Γιαννάκου Κωτσίκου: Νευρολόγος - Ψυχίατρος.
Πέτρος Ευθυμίου: Εκπαιδευτικός - Δημοσιογράφος.
Απόστολος Κακλαμάνης: Δικηγόρος.
Κώστας Σιμήτης: Οικονομολόγος.
Ευριπίδης Στυλιανίδης: Δικηγόρος.
Άννα Διαμαντοπούλου: Πολιτικός Μηχανικός.
Κωνσταντίνος Αρβανιτόπουλος: Πολιτικός Επιστήμων.
Ανδρέας Λοβέρδος: Συνταγματολόγος.

Αφού λοιπόν ΟΡΘΩΣ θα αξιολογούνται στο εξής οι Δημόσιοι Υπάλληλοι, πρέπει και οι Υπουργοί οι οποίοι δεν είναι τίποτε άλλο παρά Δημόσιοι Υπάλληλοι κι αυτοί (και μάλιστα παχυλά αμοιβόμενοι), να αξιολογούνται και μάλιστα ΑΥΣΤΗΡΟΤΑΤΑ, τόσο ΠΡΟΚΑΤΑΒΟΛΙΚΑ (για να δούμε αν κατέχουν τα απαραίτητα προσόντα), όσο και ΚΑΤΑ ΤΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑ της θητείας τους, όσο και στο ΤΕΛΟΣ αυτής (προκειμένου να διατηρήσουν ή να χάσουν το δικαίωμα συμμετοχής τους σε επόμενες κυβερνήσεις).

Παράλογο; Δε νομίζω!

Απαραίτητο; Προσωπικά πιστεύω πως ναι.

Απίθανο; Ανάλογα τη θέληση.

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
1293 αναγνώστες
Παρασκευή, 13 Ιουνίου 2014
15:38

Οσο κι αν μπορεί να φανεί παράξενο, την αρχική αφορμή να γράψω το ποίημα μου την έδωσε η διαμονή μου στην Ευρώπη τα χρόνια του '48 με '51.

Ηταν τα φοβερά χρόνια όπου όλα τα δεινά μαζί - πόλεμος, κατοχή, κίνημα, εμφύλιος - δεν είχανε αφήσει πέτρα πάνω στη πέτρα. Θυμάμαι την μέρα που κατέβαινα να μπω στο αεροπλάνο, ένα τσούρμο παιδιά που παίζανε σε ένα ανοιχτό οικόπεδο. Το αυτοκίνητό μας αναγκάστηκε να σταματήσει για μια στιγμή και βάλθηκα να τα παρατηρώ. Ητανε κυριολεκτικά μες τα κουρέλια. Χλωμά, βρώμικα, σκελετωμένα με γόνατα παραμορφωμένα, με ρουφηγμένα πρόσωπα. Τριγυρίζανε μέσα στις τσουκνίδες του οικοπέδου ανάμεσα σε τρύπιες λεκάνες και σωρούς σκουπιδιών.

Αυτή ήταν η τελευταία εικόνα που έπαιρνα από την Ελλάδα. Και αυτή, σκεπτόμουνα, ήταν η μοιρα του Γένους που ακολούθησε το δρόμο της Αρετής και πάλαιψε αιώνες για να υπάρξει.

Πριν περάσουν 24 ώρες περιδιάβαζα στο Ουσί της Λωζάννης, στο μικρό δάσος πλάι στη λίμνη. Και ξαφνικά άκουσα καλπασμούς και χαρούμενες φωνές. Ηταν τα Ελβετόπαιδα που έβγαιναν να κάνουν την καθημερινή τους ιππασία. Αυτά που από πέντε γενεές και πλέον, δεν ήξεραν τι θα πει αγώνας, πείνα, θυσία. Ροδοκόκκινα, γελαστά, ντυμένα σαν πριγκηπόπουλα, με συνοδούς που φορούσαν στολές με χρυσά κουμπιά, περάσανε από μπροστά μου και μ' άφησαν σε μια κατάσταση που ξεπερνούσε την αγανάκτηση.
Ητανε δέος μπροστά στην τρομακτική αντίθεση, συντριβή μπροστά στην τόση αδικία, μια διάθεση να κλάψεις και να προσευχηθείς περισσότερο, παρά να διαμαρτυρηθείς και να φωνάξεις. Ητανε η δεύτερη φορά στη ζωή μου - η πρώτη ήτανε στην Αλβανία - που έβγαινα από το ατόμό μου, και αισθανόμουν όχι απλά και μόνο αλληλέγγυος, αλλά ταυτισμένος κυριολεκτικά με τη φυλή μου.

Και το σύμπλεγμα κατωτερότητας που ένιωθα, μεγάλωσε φτάνοντας στο Παρίσι. Δεν είχε περάσει πολύς καιρός από το τέλος του πολέμου και τα πράγματα ήταν ακόμη μουδιασμένα. Όμως τι πλούτος και τι καλοπέραση μπροστά σε μας! Και τι μετρημένα δεινά επιτέλους μπροστά στα ατελείωτα τα δικά μας! Δυσαρεστημένοι ακόμα οι Γάλλοι που δεν μπορούσαν να 'χουν κάθε μέρα το μπιφτέκι και το φρέσκο τους βούτυρο, δυσανασχετούσανε. Υπάλληλοι, σωφέρ, γκαρσόνια, με κοιτάζανε βλοσυρά και μου λέγανε: εμείς περάσαμε πόλεμο Κύριε! Κι όταν καμμιά φορά τολμούσα να ψιθυρίσω ότι ήμουν Ελληνας κι ότι περάσαμε κι εμείς πόλεμο με κοιτάζανε παράξενα: α, κι εσείς έ; Καταλάβαινα ότι ήμασταν αγνοημένοι από παντού και τοποθετημένοι στην άκρη-άκρη ενός χάρτη απίθανου. Το σύμπλεγμα κατωτερότητας και η δεητική διάθεση με κυρίευαν πάλι. Ξυπνημένες μέσα παλαιές ενστικτώδεις διαθέσεις άρχισαν να αναδεύονται και να ξεκαθαρίζουν.

Η παραμονή μου στην Ευρώπη με έκανε να βλέπω πιο καθαρά το δράμα του τόπου μας. Εκεί αναπηδούσε πιο ανάγλυφο το άδικο που κατάτρεχε τον ποιητή. Σιγά-σιγά αυτά τα δύο ταυτίστηκαν μέσα μου.

Το επαναλαμβάνω, μπορεί να φαίνεται παράξενο, αλλά έβλεπα καθαρά ότι η μοίρα της Ελλάδας ανάμεσα στα άλλα έθνη ήταν ότι και η μοιρα του ποιητή ανάμεσα στους άλλους ανθρώπους - και βέβαια εννοώ τους ανθρώπους του χρήματος και της εξουσίας. Αυτό ήταν ο πρώτος σπινθήρας, ήταν το πρώτο εύρημα. Και η ανάγκη που ένιωθα για μια δέηση, μου 'δωσε ένα δεύτερο εύρημα. Να δώσω, δηλαδή, σ' αυτή τη διαμαρτυρία μου για το άδικο τη μορφή μιας εκκλησιαστικής λειτουργίας. Κι έτσι γεννήθηκε το «Αξιον Εστί».

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
432 αναγνώστες
Τρίτη, 10 Ιουνίου 2014
21:44
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
«Πρώτη<34567891011>Τελευταία»

Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις
19/7Πατρώα θρησκεία