ΣΤΟ ΓΥΡΙΣΜΑ ΤΩΝ ΚΥΚΛΩΝ
Μη σκιάζεστε στα σκότη! Η λευθεριά σαν της αυγής το φεγγοβόλο αστέρι της νύχτας το ξημέρωμα θα φέρει.
Σελίδες
Σύνδεσμοι


1608 αναγνώστες
Τρίτη, 7 Οκτωβρίου 2014
15:01

Αυτό θα είναι το σύνθημα του νέου προέδρου της Ε.Ε. κυρίου Ζαν Κλώντ Γιουνκέρ, τον οποίο προσωπικά είχα παλαιότερα χαρακτηρίσει ως άνθρωπο με συνείδηση. Μάλλον έπεσα έξω.

Ο ύψηλός βαθμός ρεαλισμού σύμφωνα με σημερινό δημοσίευμα του οικοδεσπότη μας capital.gr μεταφράζεται σε προσήλωση των στόχων του μνημονίου.

Διαβάζω λοιπόν: "Ρεαλισμός", "Μνημόνιο", "Πρόβλημα Ελλάδα", "Προϋπολογισμός", "Πλεόνασμα", "Διαρθρωτικές πολιτικές", "Stress tests" κλπ.

ΔΕΝ διάβασα πουθενά: "Λαός", "Άνθρωποι", "Ανθρώπινα δικαιώματα", "Πείνα", "Ανέχεια", "Αξιοπρέπεια". "Αλληλεγγύη"!

Το πήρα το μήνυμα.

Και το μήνυμα λέει ότι κάποιοι (οι αποφάσεις των οποίων επηρεάζουν τις ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων) βλέπουν αριθμούς και όχι ανθρώπινες ζωές φίλοι μου.
Έτσι μεταφράζεται ο "υψηλός βαθμός ρεαλισμού" με απόλυτη προτεραιότητα τις επιταγές του μνημονίου.

Και το μήνυμα λέει ότι κάποιοι βάζουν πάνω από όλα τους αριθμούς και δεν αντιλαμβάνονται ότι πλήθη ανθρώπων - και μεταξύ αυτών μικρά παιδιά που δε φταίνε σε τίποτα - ζουν χωρίς δουλειά, σπίτι κι αξιοπρέπεια.

Επίσης κάποιοι νομίζουν (ή κάνουν εμάς να νομίζουμε) ότι όταν φτιάξουν οι αριθμοί θα φτιάξουν δια μαγείας και τα των ανθρώπων.
 

Θα φτιάξουν;
 

Ας δεχτώ ότι θα φτιάξουν αν και δεν το πιστεύω. Στο ενδιάμεσο πόσοι πρέπει να θυσιαστούν;

Εν κατακλείδι.
Το μοντέλο της οικονομίας (πλεονεξία) όπως είναι αυτή τη στιγμή και όπως πάει να εξελιχθεί, είναι απολύτως λάθος (κατά την άποψή μου).

Το μοντέλο της δημοκρατίας (διαπλοκή) είναι επίσης λάθος.

Και αυτά τα δύο λάθος μοντέλα ισχύουν λάθος σε παγκόσμια κλίμακα, γεγονός που δε δίνει μηνύματα για ένα καλύτερο μέλλον, παρά μόνο για πολέμους, φτώχεια και δυστυχία σε όλους τους λαούς.

Υ.Γ.
Ψυχανεμίζομαι ότι σε λίγο καιρό πάλι γουρούνια (PIIGS) θα μας αποκαλούν.

Το σχόλιό σας
4471 αναγνώστες
Πέμπτη, 14 Αυγούστου 2014
13:45

Καλημέρα.

Η μετοχοποίηση των κόκκινων επιχειρηματικών δανείων που προωθείται ως λύση είναι απόλυτα αντίστοιχη με την κρατικοποίηση των τραπεζών και τις συγχωνεύσεις που πραγματοποιήθηκαν.

Η συνέχεια της ιστορίας έχει ως εξής:
 

  • Η κυβέρνηση έχει ήδη αποφασίσει τη δημιουργία "Εθνικών Πρωταθλητών".
  • Οι (κρατικές) τράπεζες λοιπόν με κριτήρια τα οποία υποθέτω ότι έχουν αποφασισθεί και προσεχώς θα ΝΟΜΟΘΕΤΗΘΟΥΝ (προκειμένου να απαλάσσουν τις διοικήσεις των τραπεζών από την ευθύνη των όσων πρόκειται να πράξουν - τι μου θυμίζει, τι μου θυμίζει) και τα οποία δε γνωρίζουμε ακόμα (αλλά πρέπει να είναι απόλυτα διάφανα - που δεν ελπίζω - και να κοινοποιηθούν σε όλους μας πριν ψηφιστούν από τη βουλή σε κανένα νομοσχέδιο περί υγείας), θα οδηγήσουν την αγορά σε τεράστιες συγχωνεύσεις, με αβέβαια αποτελέσματα.


ΟΜΩΣ.

  • Οι ισχυρισμοί τόσο του κυρίου Δένδια (Νομικός στο επάγγελμα, σήμερα Υπουργός Ανάπτυξης και μόλις πριν κανα δίμηνο υφυπουργός δικαιοσύνης, με κολοφώνα της καριέρας του τη γνωστή -ενδεικτική της βαθιάς δημοκρατικής συνείδησης που τον διακατέχει- φράση: "Ο κύριος Σαμαράς έδωσε εντολή στη δικαιοσύνη να αρχίσει τις διώξεις κατά της Χ.Α."), ότι η μετοχοποίηση των χρεών δε θα επηρεάσει την κεφαλαιακή επάρκεια των τραπεζών αποτελούν το λιγότερο παραμύθια της Χαλιμάς. Ανάθεμα μάλιστα αν ο πολύς κος Δένδιας έχει την παραμικρή ιδέα για το τι σημαίνει "κεφαλαιακή επάρκεια" των τραπεζών!

Όμως ρωτάω τους αναγνώστες που σίγουρα γνωρίζουν περισσότερα από εμένα περί οικονομικών:

  • Θεωρείτε ότι η αξία των μετοχών των εταιρειών μπορεί να είναι ίση με αυτή του δανεισμού;
  • Όταν με το καλό συγχωνευθούν 2, 3 ή περισσότερες επιχειρήσεις, πιστεύετε ότι θα υπάρξουν υπεραξίες;
  • Και αν δεχτώ τις παραπάνω υποθέσεις, ΓΙΑ ΠΟΣΟ μπορεί να κρατηθούν οι αξίες των μετοχών σε επίπεδα που να καλύπτουν επαρκώς τα δάνεια; Αν δεν κάνω λάθος, το συγκεκριμένο έργο το έχουμε ξαναδεί και δεν ήταν ιδιαίτερα καλό.
  • Και επίσης: Είναι δεδομένο ότι θα επιβιώσουν όλες αυτές οι επιχειρήσεις;

 

Ή κάποιος είναι αφελής, ή κάποιος μας κοροϊδεύει.
 

Οι τράπεζες αργά ή γρήγορα θα γράψουν ζημιές. Αυτό είναι ΔΕΔΟΜΕΝΟ. Όπως επίσης είναι δεδομένο ότι τις ζημιές αυτές θα τις καλύψει ο λαός μέσω ΦΟΡΩΝ, ΦΟΡΩΝ και ΦΟΡΩΝ.

Θα μου πει κανείς ότι η οικονομία βγαίνει από την ύφεση και όλα αυτά (κύκλος εργασιών, κερδοφορία, αποτιμήσεις μετοχών, αξίες ακίνητης περιουσίας κλπ) θα πάνε προς το καλύτερο και όχι προς το χειρότερο.
Μακάρι. Το εύχομαι ολόψυχα για το καλό της πατρίδας μου και των συμπατριωτών μου.
Πλην όμως η άποψη αυτή δεν είναι τίποτ' άλλο παρά ευσεβείς πόθοι.
Αν δε δω την ανάπτυξη παγιωμένη (κι όχι μαγειρεμένα αναιμικά και χτικιάρικα ποσοστά "ανάπτυξης" της τάξεως του μηδέν κόμμα κάτι τοις εκατό), με την ανεργεία να παρουσιάζει βεβαιωμένη ανάκαμψη, δεν αποδέχομαι καμία θετική υπόθεση και κανένα ευνοϊκό σενάριο.
 

Το περιβάλλον ακόμα είναι ιδιαίτερα ρευστό, τόσο εντός της Ελλάδας, όσο και σε παγκόσμιο επίπεδο.
Η Γερμανία πάει για ύφεση.
Η Ρωσία μας έκλεισε τις πόρτες.
Ο παγκόσμιος οικονομικός πόλεμος συνεχίζει να μαίνεται και μάλιστα πάει να ξεφύγει από τα οικονομικά πλαίσια και να περάσει σε επίπεδο αρμάτων.
Που μπορεί να βασίζεται μία τέτοια αισιοδοξία;
 

  • Όσο για τις θέσεις εργασίας... Οι τεράστιες συγχωνεύσεις (όπως έχουμε δει και από το παράδειγμα των τραπεζών) μόνο αύξηση της απασχόλησης δε φέρνει, άσε που θα επηρεαστούν αρνητικά οι μισθοί, οι εισφορές (με όσα αυτό συνεπάγεται) κλπ.
  • Η ελπίδα ότι οι γίγαντες "Εθνικοί πρωταθλητές" θα αποκτήσουν έντονο εξαγωγικό χαρακτήρα που θα "εκτοξεύσει" την ανάπτυξη της Ελλάδος, μόνο ως φρούδα μπορεί να χαρακτηρισθεί.

Λάβετε μάλιστα υπ' όψιν και το γεγονός ότι διάφορες ανακοινώσεις επισήμων φορέων κάνουν λόγο ότι, παρά την ισοπέδοση του εργατικού κόστους, οι τιμές των εξαγωγικών προϊόντων δεν παρουσίασαν ΚΑΜΙΑ μείωση.
 

Τον λόγο τον γνωρίζουμε όλοι:
Το εργατικό κόστος αποτελεί σύμφωνα με όλα τα εγχειρίδια (πανεπιστημιακά, Ε.Ε., ΟΑΣΑ κλπ) το δέκατο έκτο (16) κριτήριο διαμόρφωσης της Ανταγωνιστικότητας μίας οικονομίας. Όλα τα χρόνια της κρίσης, οι (άχρηστοι, ανεύθυνοι, ή δόλιοι) κυβερνώντες έκαναν ΜΙΑ ΤΡΥΠΑ ΣΤΟ ΝΕΡΟ αφού δε φρόντισαν μέσω των περίφημων μεταρρυθμίσεων να βελτιώσουν κανέναν από τους 15 παράγοντες που προηγούνται του εργατικού κόστους στις σχετικές λίστες περί ανταγωνιστικότητας. Γιατί; Για να σώσουν ΜΕ ΚΑΘΕ ΚΟΣΤΟΣ την πελατεία τους και κατ' επέκτασιν να εξασφαλίσουν την πολιτική τους επιβίωση.
 

Εν κατακλείδι:
Όλα τα παραπάνω περί μετοχοποίησης των δανείων, των συγχωνεύσεων των εταιρειών και της δημιουργίας "Εθνικών πρωταθλητών" εντάσσονται ξεκάθαρα στη γενικευμένη λεηλασία της κρατικής και ιδιωτικής περιουσίας των ελλήνων που συνελείται με γεωμετρικά εντεινόμενους ρυθμούς.
Όλα τα ευχολόγια που διατυπώνονται στα διάφορα σχετικά άρθρα δεν αποτελούν τίποτε άλλο παρά σιγοντάρισμα της πολιτικοοικονομικής ΜΑΦΙΑΣ, η οποία καταστρέφει μεθοδικότατα την πατρίδα μας και την ελπίδα όλων των ελλήνων για ένα καλύτερο μέλλον.
 

Κλείνω με δύο φράσεις των αρχαίων ημών προγόνων:

  • ΕΣΕΤΑΙ ΗΜΑΡ...
  • ΕΣΤΙΝ ΟΥΝ ΔΙΚΗΣ ΟΦΘΑΛΜΟΣ ΟΣ ΤΑ ΠΑΝΘ' ΟΡΑ
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
1838 αναγνώστες
1 σχόλιο
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Πέμπτη, 24 Ιουλίου 2014
11:48

Μελέτη ΙΟΒΕ: Ο ρόλος των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων και οι προοπτικές της ελληνικής οικονομίας

Κατεβάστε τη μελέτη πατώντας το εικονίδιο:  



 ΑΠΟΚΡΥΠΤΟΓΡΑΦΗΣΗ

Οι φράσεις κλειδιά είναι οι ακόλουθες:
 

  1. "Να αποκατασταθούν συνθήκες ευχερέστερης πρόσβασης σε χρηματοδότηση".

Σχόλιο: Αποκλείεται! Έτσι όπως έχουν διαμορφωθεί οι συνθήκες κάτι τέτοιο ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΦΙΚΤΟ. Πρόκειται ξεκάθαρα για μία ευχή, ένα όνειρο θερινής νυκτός.

Γιατί; Γιατί οι τράπεζες πρέπει να κοιτάξουν τόσο τα κόκκινα δάνειά τους, όσο και τους δείκτες κεφαλαιακής επάρκειάς τους, γεγονός που καθιστά απαγορευτική την περίφημη πιστωτική επέκταση. Βέβαια στο παρόν σχόλειο υποκρύπτεται η κυβερνητική επιθυμία - απόφαση δημιουργίας ΕΘΝΙΚΩΝ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΩΝ.

 

  1. "αποφασιστική μεταφορά παραγωγικών πόρων στην εξωστρεφή επιχειρηματικότητα".

Σχόλιο: Το σημείο αυτό στην έκθεση του ΙΟΒΕ είναι λίγο ασαφές και γενικόλογο, χωρίς να προσδιορίζει ποιοί είναι αυτοί οι πόροι (εργασία, πάγια, κεφάλαιο).

Η κουδούνα κατά την άποψή μου χτυπάει για τις εργασιακές σχέσεις οι οποίες ελαστικοποιούνται περαιτέρω: Απολύσεις εξπρές, μηδενικές αποζημιώσεις, ποινικοποίηση της απεργίας. Έτσι ορίζεται η κινητικότητα των παραγωγικών πόρων.

 

  1. "...αύξησης της παραγωγικότητας στην οποία θα οδηγήσουν οι δομικές μεταρρυθμίσεις και η ρήξη με τις βασικές παθογένειες του οικονομικού υποδείγματος του παρελθόντος"..."και ειδικότερα μια τομή στη σχέση του δημόσιου τομέα και της επιχειρηματικότητας".

Σχόλιο: Αυτή η ποθούμενη ρήξη - τομή (που αφορά την απαλλαγή μας από την ωμή παρέμβαση του κράτους στην επιχειρηματική δραστηριότητα και τη δημιουργία άπειρων στρεβλώσεων στην οικονομική & κοινωνική ζωή της Ελλάδας) θα έρθει από Δευτέρα.

Δευτέρα Παρουσία εννοώ - κοινώς ξεχάστε το.

Δεν είναι δυνατόν το πολιτικό καταστημένο να τραβήξει τη σκανδάλη και να αυτοκτονήσει! Δεν είναι δυνατόν το σύστημα να γκρεμίσει το οικοδόμημα που το ίδιο έχει χτίσει μεθοδικά και αθόρυβα σε βάθος χρόνων και να πετάξει σαν μπάζα τα εργαλεία που έχει προσφέρει στον εαυτό του με τα οποία κρατάει δέσμιο όλο τον κόσμο. Τα εργαλεία εκείνα που αποτελούν τα μαχαιροπήρουνα του συστήματος στο αέναο φαγοπότι της δημόσιας ΚΑΙ ιδιωτικής περιουσίας των ελλήνων από τους λίγους - ελάχιστους και όχι από όλους όπως με τόσο θράσσος και αυθάδεια διακήρηξε ο ευτραφής κύριος Πάγκαλος και αναπαρήγαγε μόλις σήμερα ο κος Άδωνις Γεωργιάδης διαστρεβλώνοντας κάθε έννοια λογικής η οποία λέει ότι η ευθύνη βαραίνει τον εξουσιοδοτημένο και όχι τον εξουσιοδοτούντα. Αυτόν που έχει στα χέρια του την ισχύ και την εκμεταλλεύεται  προς ίδιον όφελος και προς όφελος των αφανών συνεταίρων - αφεντικών του, εκβιάζοντας και κοροϊδεύοντας το εκλογικό σώμα.

Ποιός εχέφρων άνθρωπος πιστεύει σοβαρά ότι ο Βενιζέλος, ο Σαμαράς και η λοιπή πολιτική Μαφία θα απεμπολίσουν τα με κόπο κερδισμένα αισχρά προνόμια της κάστας τους;

Μερικές χάντρες προσφέρουν στους ιθαγενείς υπό τη μορφή ανουσίων μεταρυθμίσεων και μετά διατυμπανίζουν προς πάσα κατεύθυνση ότι η "νέα Μεταπολίτευση" έχει ξεκινήσει.

 

  1. "...λειτουργία της δημόσιας διοίκησης, της φορολογικής πολιτικής και του φοροεισπρακτικού μηχανισμού, της απονομής δικαιοσύνης ή των συστημάτων εκπαίδευσης και υγείας".

Σχόλιο: Πρόκειται για τους βασικούς παράγοντες που καθορίζουν το επίπεδο της ανταγωνιστικότητας μίας οικονομίας σύμφωνα με τα πανεπιστημιακά βιβλία, τον ΟΑΣΑ (OECD) και την Ε.Ε.

Προσοχή!

Οι κύριοι κύριοι του ΙΟΒΕ φυσικά δεν κάνουν κουβέντα για τον ΔΕΚΑΤΟ ΕΚΤΟ (16) στη σειρά προτεραιότητας παράγοντα (πάντα σύμφωνα με τα πανεπιστημιακά βιβλία, τον ΟΑΣΑ (OECD) και την Ε.Ε.) που επηρεάζει την ανταγωνιστικότητα μίας οικονομίας.
Ο συγκεκριμένος παράγοντας χτυπήθηκε και ισοπεδώθηκε ΠΡΩΤΟΣ χωρίς την ΕΚ ΤΩΝ ΠΡΟΤΕΡΩΝ επέμβαση στους άλλους 15 παράγοντες που προηγούνται, χωρίς έτσι να υπάρξει κάποιο ουσιαστικό όφελος για την οικονομία και την κοινωνία μας. ΤΟΥΝΑΝΤΙΟΝ.

Ναι σωστά το καταλάβατε. Πρόκειται για το κόστος της εργασίας.

Γιατί δε γίνεται όμως κανένα σχόλιο;
Γιατί απλούστατα δεν πρέπει με κανέναν τρόπο να αναδειχθεί η ανικανότητα αδιαφορία, ή ο δόλος - και δεδομένα η αναλγησία ) του κυβερνητικού επιτελείου στο να παραχθεί έργο υπέρ του πολίτη και της πατρίδας όλα αυτά τα τραγικά χρόνια της κρίσης.

Παρεμπιπτόντως, να μην ξεχάσουμε να αναφέρουμε ότι σύμφωνα με τη μελέτη, οι μειώσεις στο κόστος εργασίας δεν έχουν επηρεάσει ιδιαίτερα τις τιμές εξαγωγών.

 

  1. Αποπληθωρισμός.

Το Μάιο έτρεχε με -1,5%. Αυτή τη στιγμή τρέχει με -1,1% με το ΙΟΒΕ να εκτιμάει να κλείνει στο 0,7% έναντι 0,9% το 2013. Βασικός παράγοντας "ανάσχεσης" του αποπληθωρισμού..... η αύξηση στα τιμολόγια της ΔΕΗ.

Σχόλιο: Ευχαριστούμε μας υποχρεώσατε.

 

  1. "Όπως προκύπτει από τα στοιχεία του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους, κατά το πρώτο πεντάμηνο του έτους τα έσοδα του Κρατικού προϋπολογισμού αυξήθηκαν κατά €435 εκατ. σε σχέση με την αντίστοιχη περίοδο του 2013. Η επίδοση αυτή ερμηνεύεται πρωτίστως από την αύξηση των εισπράξεων φόρου εισοδήματος στα Νομικά Πρόσωπα (+€ 748 εκατ. - με πτώση όμως € 430 εκ. στα εσόδων από ΦΠΑ), Τα έσοδα από το Φόρο Εισοδήματος έχουν επταπλασιαστεί σε σχέση με το αντίστοιχο χρονικό διάστημα πέρυσι, ενώ κυμαίνεται σε διπλάσιο επίπεδο από το σχετικό στόχο".

Σχόλιο: Η υπερφορολόγηση συνεχίζεται χωρίς κανένα έλεος και μέχρι τελικής πτώσεως. Προσέξτε τι λέει η έκθεση: ΕΠΤΑΠΛΑΣΙΑΣΜΟΣ των εσόδων του φόρου εισοδήματος. Με τέτοιο φορολογικό προσανατολισμό - καθεστώς, ποιός θα επενδύσει έστω και μία δεκάρα στην Ελλάδα;

Καλώς να δεχτείτε και τον ΕΝΦΙΑ και καλό κουράγιο.

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
1374 αναγνώστες
2 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Τρίτη, 8 Ιουλίου 2014
10:09

Καλημέρα.

Διαβάζω διάφορα άρθρα αριστερά και δεξιά για τα προβλήματα, τις παθογένειες, τους "αδύναμους κρίκους" κλπ κλπ.

Ο κάθε αρθρογράφος εκφράζει την άποψή του, λέγοντας άλλος για το τραπεζικό σύστημα, άλλος για το συνδικαλισμό, άλλος για το δημόσιο και πάει λέγοντας.

Κατά την άποψή μου όλα τα παραπάνω καθώς και όσα δεν έχουν πέσει στην αντίληψή μου δεν είναι το πρόβλημα αυτό καθ' εαυτό. Όλα αυτά είναι συμπτώματα της αρρώστειας, αλλά όχι η ίδια η αρρώστια.

Η αρρώστια κατ' εμέ φίλες και φίλοι λέγεται ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ (όπως αυτή έχει διαμορφωθεί και λειτουργεί σήμερα σε παγκόσμιο σχεδόν επίπεδο).

Αυτή η δημοκρατία του σήμερα, απέχει παρασάγγας από το πως θα έπρεπε να είναι η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ.
Πρόκειται πλέον για κάτι το απόλυτα διεστραμμένο. Δεν είναι ένας μηχανισμός που λειτουργεί - ως όφειλε - με βάση τη λογική, τους κανόνες (νόμους) και την ισονομία, την αξιοκρατία, την ανεκτικότητα, τη μετριοπάθεια και το σεβασμό.

Αυτή η δημοκρατία αδιαφορεί για το βασικό κύτταρό της, τον ΠΟΛΙΤΗ και όχι μόνο δεν προασπίζεται τα συμφέροντά του, όχι μόνο δε νοιάζεται για τη βελτίωση της προσωπικότητάς του, της ζωής του προκειμένου να τον αναβαθμίσει, αλλά τα περιορίζει και τα καταπατά συστηματικά, μηδενίζοντας την αξία του.

Αυτή η δημοκρατία δεν έχει φροντίσει να θέσει δικλείδες ασφαλείας για τον εαυτό της μέσω αξιολόγησης των λειτουργών της (και όχι μόνο).

Αυτή η δημοκρατία έχει αλωθεί από τα μεγάλα συμφέροντα, τα οποία ορίζουν χωρίς υπερβολή τις κινήσεις των κυβερνήσεων, οι οποίες, δρούν σαν έμποροι, σαν μεσίτες, σα λογιστές, αλλά σε καμία περίπτωση ως ηγέτες λαών.

Αυτή η δημοκρατία δε διαφέρει από το φασισμό και τη δικτατορία παρά μόνο στο όνομα.

Αυτή η δημοκρατία δε διαφέρει σε τίποτα από το καθεστώς του 1984 του Όργουελ.

Να το θεμελιώδες πρόβλημα της κοινωνίας μας και του κόσμου ολόκληρου. Να η αρρώστια. Να η πρωτογενής εστία του καρκίνου.

Να και η λύση!

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
697 αναγνώστες
Τρίτη, 1 Ιουλίου 2014
16:01

Καλησπέρα.

Πολύς λόγος γίνεται για την αξιολόγηση στο δημόσιο.

Αν θέλετε την άποψή μου, πρόκειται για κάτι το ΑΥΤΟΝΟΗΤΟ.

Τη διαφορά βέβαια σε κάθε τι την κάνει πάντα ο τρόπος εφαρμογής και εκεί χωράει πολλή συζήτηση.

Στα 20 χρόνια που δουλεύω στον ιδιωτικό τομέα, υπόκειμαι σε ετήσια αξιολόγηση και το θεωρώ ως αναφαίρετο δικαίωμα του εργοδότη μου. Τα συστήματα αξιολόγησης όμως δεν είναι όλα ίδια. Ένα σύστημα αξιολόγησης το οποίο θέτει ως δεδομένο ότι από έναν πληθυσμό εργαζομένων, ένα ποσοστό θα είναι οπωσδήποτε ανεπαρκείς (στη δε δεύτερη άσχημη αξιολόγηση να σε περιμένει απόλυση), ένα άλλο ποσοστό μέτριοι και ένα άλλο ποσοστό άριστοι (όπως αυτό που θα εφαρμοστεί στο δημόσιο), δε με βρίσκει απόλυτα σύμφωνο, για τον λόγο ότι, κατά την ταπεινή μου άποψη, υπάρχει σοβαρή πιθανότητα κανένας από τους εργαζόμενους να μην είναι ανεπαρκής (αφού φυσικά έχουν προσληφθεί κατόπιν αξιολόγησης). Επιπλέον, επειδή ζούμε στην Ελλάδα κι έχουμε έλληνες πολιτικούς, θεωρώ πολύ πιθανό, η όποια αξιολόγηση να χειραγωγηθεί από την εκάστοτε κυβέρνηση, προκειμένου να προστατευθούν - βοηθηθούν οι "ημέτεροι". Να γίνει δηλαδή η αξιολόγηση α) άλλο ένα εργαλείο ρουσφετιού στα χέρια του πολιτικού προσωπικού, ή β) εργαλείο εκκαθάρισης - εκδίκησης των "ανεπιθυμήτων", όποια ιδιότητα κι αν έχουν αυτοί.

Η υπόθεση χρειάζεται βαθειά μελέτη, αντικειμενικότητα και διάλογο, τα οποία φυσικά δεν περίμενα από τους ελαφρόμυαλους έως και μισάνθρωπους πολιτικούς μας.


Σε συνέχεια του παραπάνω προβληματισμού, θέτω σε όλους σας και τον ακόλουθο:

Με ποιό κριτήριο και με ποιά αξιολόγηση μπλέκει η νομοθετική εξουσία (βουλή) στα χωράφια της εκτελεστικής εξουσίας  (κυβέρνηση) με την τοποθέτηση εκλεγμένων βουλευτών σε υπουργικούς θώκους, αντί να τοποθετούνται διακεκριμένοι ΕΞΩΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΟΙ που έχουν φάει τα νιάτα τους και τα μάτια τους πάνω στα συγκεκριμένα αντικείμενα κι έχουν σίγουρα γνώση των περισσοτέρων προβλημάτων και κάποιες (καλές ή κακές) προτάσεις για τη διόρθωσή τους; Με ποιές γνώσεις επί του αντικειμένου θα μπορέσει ο κάθε άσχετος (και πολλές φορές χωρίς εργασιακή εμπειρία) βουλευτής να επιτελέσει έργο και μάλιστα σε πλήθος υπουργείων, αφού είναι σύνηθες διάφοροι βουλευτές να "περνάνε" από δύο και από τρία υπουργεία - ακόμα και κατά τη διάρκεια της ίδιας τετραετίας; π.χ. πως είναι δυνατόν να έχουμε υπουργό ναυτιλίας έναν δικηγόρο, παιδείας έναν συνταγματολόγο, υγείας έναν δικηγόρο που διαδέχτηκε έναν έμπορο (ο οποίος έχει χρηματίσει και υπουργός ναυτιλίας!), παλαιότερα έναν άλλο συνταγματολόγο στο υπουργείο οικονομικών και πάει λέγοντας;

Από την άλλη μεριά, πως συνέβη και έσπασε η παράδοση στο υπουργείο οικονομικών με την τοποθέτηση αρχικά του κου Στουρνάρα και εν συνεχεία του κου Χαρδούβελη; Μπορεί αυτοί οι δύο άνθρωποι να μην μου αρέσουν προσωπικά για τους χψ λόγους, αλλά η επιλογή είναι εξαιρετικά προσεγμένη. Σχεδόν άριστη. Και οι δύο είναι άνθρωποι του χώρου της οικονομίας, με τεράστια εμπειρία και γνώσεις. ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΑ λοιπόν είναι κατάλληλοι άνθρωποι για τη συγκεκριμένη δουλειά. Τελεία και παύλα.

Γιατί όμως το παραπάνω παράδειγμα να αποτελεί την εξαίρεση του κανόνα; Γιατί όσο θυμάμαι τον εαυτό μου τα υπουργεία μοιράζονται σαν λάφυρα στους βαρόνους των δύο "κομμάτων εξουσίας";

Όλοι γνωρίζουμε την απάντηση στο ερώτημα, κανένας όμως δε συζητάει ανοικτά για το γεγονός.

Προκειμένου να επισημάνω το μέγεθος της ανευθυνότητας στην επιλογή των υπουργών κατά το παρελθόν έως και σήμερα, αναφέρω ενδεικτικά τα ονόματα βουλευτών που έχουν διατελέσει υπουργοί παιδείας (και αναφέρομαι συγκεκριμένα στην παιδεία επειδή αποτελεί την κορυφή των προσωπικών μου προτεραιοτήτων και πιστεύω ότι θα έπρεπε να αποτελεί το ίδιο για κάθε σοβαρό κράτος που ενδιαφέρεται για το μέλλον των πολιτών του) και ακριβώς δίπλα τις ιδιότητές τους...

Αριστόβουλος Σπηλιωτόπουλος: "Επικοινωνιολόγος" - έμπορος δερματίνων ειδών.
Γεώργιος Παπανδρέου: Κοινωνιολόγος - "Διανοητής".
Αντώνης Τρίτσης: Αρχιτέκτων.
Γεώργιος Ράλλης: Δικηγόρος, υιος δοσίλογου κατοχικού πρωθυπουργού.
Γεώργιος Σουφλιάς: Πολιτικός μηχανικός.
Γεράσιμος Αρσένης: Οικονομολόγος - "Τσάρος".
Λευτέρης Βεριβάκης: Νομικά και Πολιτικές - οικονομικές επιστήμες.
Ιωάννης Βαρβιτσιώτης: Δικηγόρος, γόνος πολιτικής οικογενείας από το 1850.
Μαριέττα Γιαννάκου Κωτσίκου: Νευρολόγος - Ψυχίατρος.
Πέτρος Ευθυμίου: Εκπαιδευτικός - Δημοσιογράφος.
Απόστολος Κακλαμάνης: Δικηγόρος.
Κώστας Σιμήτης: Οικονομολόγος.
Ευριπίδης Στυλιανίδης: Δικηγόρος.
Άννα Διαμαντοπούλου: Πολιτικός Μηχανικός.
Κωνσταντίνος Αρβανιτόπουλος: Πολιτικός Επιστήμων.
Ανδρέας Λοβέρδος: Συνταγματολόγος.

Αφού λοιπόν ΟΡΘΩΣ θα αξιολογούνται στο εξής οι Δημόσιοι Υπάλληλοι, πρέπει και οι Υπουργοί οι οποίοι δεν είναι τίποτε άλλο παρά Δημόσιοι Υπάλληλοι κι αυτοί (και μάλιστα παχυλά αμοιβόμενοι), να αξιολογούνται και μάλιστα ΑΥΣΤΗΡΟΤΑΤΑ, τόσο ΠΡΟΚΑΤΑΒΟΛΙΚΑ (για να δούμε αν κατέχουν τα απαραίτητα προσόντα), όσο και ΚΑΤΑ ΤΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑ της θητείας τους, όσο και στο ΤΕΛΟΣ αυτής (προκειμένου να διατηρήσουν ή να χάσουν το δικαίωμα συμμετοχής τους σε επόμενες κυβερνήσεις).

Παράλογο; Δε νομίζω!

Απαραίτητο; Προσωπικά πιστεύω πως ναι.

Απίθανο; Ανάλογα τη θέληση.

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
«Πρώτη<456789101112>Τελευταία»

Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις