ΤΟ ΚΡΥΦΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΤΟΥ 21ου ΑΙΩΝΑ.
Μη σκιάζεστε στα σκότη! Η λευθεριά σαν της αυγής το φεγγοβόλο αστέρι της νύχτας το ξημέρωμα θα φέρει.
Σελίδες
Σύνδεσμοι


Εν τη νήσω του Αγίου Δομινίκου εβρισκόμενος. Grand φινάλε.
3795 αναγνώστες
Τρίτη, 21 Ιουλίου 2009
10:44

Εν τη νήσω του Αγίου Δομινίκου εβρισκόμενος. Μέρος πρώτο.

Εν τη νήσω του Αγίου Δομινίκου εβρισκόμενος. Μέρος δεύτερο.

 

Η επόμενη στάση μας ήταν η πιο εντυπωσιακή:

 

Το λεωφορείο συνέχισε να κινείται σε χωματόδρομο και βρεθήκαμε σε μία τεράστια καταπράσινη πεδιάδα η οποία γέμισε ολόκληρο το οπτικό μας πεδίο. Προσεγγίζοντας τη φυτεία, ο ξεναγός μας ενημέρωσε ότι πρόκειται για φυτείες ζαχαροκάλαμου.

 Εντυπωσιάστηκα από την έκταση της φυτείας, από το γεγονός ότι ανά διαστήματα υπήρχαν σιδηροδρομικές γραμμές προκειμένου να μεταφερθεί η σοδειά με βαγόνια, ενώ παρατήρησα ότι σε διάφορα σημεία της γραμμής υπήρχαν φορτωτικοί γερανοί (μία μικρογραφία αυτών που θα συναντήσει κανείς στους προβλήτες των εμπορικών λιμανιών), γεγονός το οποίο μου έδωσε να καταλάβω το τεράστιο μέγεθος της παραγωγής.

 

Προχωρήσαμε μέσα στην απέραντη φυτεία, μέχρι που φτάσαμε σε κάτι άθλια (με όλη τη σημασία της λέξης) παραπήγματα, όπου διέμεναν οι εργάτες. Το ιδιαίτερα μαύρο χρώμα της επιδερμίδας τους με ξένισε καθώς οι μαύροι Δομινικανοί (περί το 15% του πληθυσμού, με 15% ακόμα λευκούς και 70% μιγάδες - όλα στο περίπου) έχουν ένα άλλο πιό "απαλό" μαύρο. Ο ξεναγός μας ανέφερε ότι πρόκειται για μετανάστες από τη γειτονική Αιτή (φημισμένη και ως πατρίδα του Βουντού), οι οποίοι φεύγουν από την εξαιρετικά άγονη πατρίδα τους, που είναι ίσως η πιό φτωχή χώρα του κόσμου, για να βρούν μια καλύτερη τύχη (!) στη Δομινικανή Δημοκρατία.

 

 

 

Την ώρα που μασουλάγαμε το ζαχαροκάλαμο που μας είχε δώσει ο ξεναγός μας, πλήθος από παιδάκια μας περικύκλωσαν και μας ζήταγαν επίμονα χρήματα, τσιγάρα, τα καπέλλα μας ή ό,τι άλλο μπορούσαμε να τους δώσουμε. Τους χάρισα το καπέλο που αγόρασα από το σχολείο (βλ. προηγούμενη ανάρτηση) και κάτι ψιλά. Κατόπιν, μαζευτήκαμε σε ένα σημείο μπροστά από τις τρώγλες των εργατών και κάποιοι από αυτούς μας χόρεψαν παραδοσιακούς χορούς, τους οποίους προφανώς έχουν μεταφέρει και εξελίξει με την πάροδο του καιρού από τον τόπο καταγωγής των σκλάβων προγόνων τους στην Αφρική.

Ο χορός δεν τράβηξε ιδιαίτερα την προσοχή μου. Τα μάτια μου επεξεργάζονταν το χώρο. Πίσω από το "μπαλέτο", διέκρινα καθισμένους στη "βεράντα" των κατοικιών κάποιους χωλούς ηλικιωμένους (θυμάμαι χαρακτηριστικά έναν μονόχειρα) να κοιτάζουν το θέαμα. Το βλέμμα τους δεν είχε αγωνία, απόγνωση ή οποιοδήποτε άλλο είδος συναισθήματος. Δεν ήταν βλέμμα ενός ταλαιπωρημένου από τη ζωή ανθρώπου. Ήταν το βλέμμα ενός νεκρού. Έτσι το αισθάνθηκα και πραγματικά συγκλονίστηκα.

Παρά το γεγονός ότι οι τουρίστες ήμασταν πολλοί, το πλήθος των αϊτινών εργατών, η εξαθλιωμένη εικόνα τους, τα άθλια παραπήγματά τους και η απομονωμένη τοποθεσία με έκαναν να αισθάνομαι έτοιμος να κλάψω, αλλά επίσης με έκανε να νιώθω και ιδιαίτερα άβολα, καθώς σκέφτηκα ότι αν ήμουν στη θέση τους, ίσως να ορμούσα να πιώ το αίμα των καλοζωισμένων λευκών κεφαλαιούχων. Κάτι τέτοιο δεν έγινε ευτυχώς, γιατί οι αϊτινοί εργάτες - σκλάβοι είναι πιό καλοί άνθρωποι από εμένα και με πιό αγνά αισθήματα από τα δικά μου.

 

Η καρδιά μου είχε σφυχτεί υπερβολικά από το περιστατικό.

Κατά την επιστροφή μας έπιασα τον ξεναγο μας και τον ρώτησα (ο διάλογος δεν είναι φανταστικός): Joel (όπερ μεθερμηνευόμενο Ιωήλ) σε ποιόν ανήκει αυτή η έκταση;

Joel: Όταν έγινε η επανάσταση στην Κούβα από τον Κάστρο και τον Τσε, ο κος Bacardi (τον ξέρετε όλοι) έφυγε από την πατρίδα του και ήρθε εδώ. Αρχικά του παραχωρήθηκε μία μικρή κρατική έκταση για να καλλιεργήσει το ζαχαροκάλαμο που χρειάζεται για να φτιάξει το περίφημο ρούμι του. Σιγά σιγά, δωροδόκησε, καταπάτησε, ξανα δωροδόκησε και ξανακαταπάτησε με αποτέλεσμα  να έχει σήμερα στη διάθεσή του αυτή την τεράστια κρατική έκταση, χωρίς να έχει πληρώσει ποτέ το πραγματικό και δίκαιο μίσθωμα. Σα να μη φτάνει αυτό, δεν πληρώνει σπουδαίους φόρους, ενώ οι εργάτες που δουλεύουν στις εκτάσεις του, αμείβονται με $ 50 το μήνα, υπό τη μορφή κουπονιών από Super Market τα οποία ανήκουν στον Bacardi! (Σημ του συγγραφέα: Για κοινωνική ασφάλιση και τα τοιαύτα ούτε λόγος).

Το επόμενο θέμα που έθιξα στο Joel ήταν τα ξενοδοχεία.

Joel: Τα ξενοδοχεία ανήκουν όλα σε ξένες εταιρείες. Ισπανικές, γερμανικές και αμερικάνικες. Αυτές οι εταιρείες πηγαινοφέρνουν με τα δικά τους αεροπλάνα τους τουρίστες. Αυτές είναι που διοργανώνουν τις εκδρομές σαν αυτήν στην οποία συμμετέχετε τώρα, με δικά τους μεταφορικά μέσα χωρίς να συνεργάζονται με κάποιον ντόπιο τουριστικό πράκτορα. Από την άλλη τρομοκρατούν τον τουρίστα (έχοντας ένα μικρό δίκιο) ότι άν βγούν μόνοι τους έξω από το ξενοδοχείο θα τους κλέψουν - θα τους κάνουν θα τους ράνουν για να μένουν μέσα, ή να αγοράζουν τις δικές τους εκδρομές. Προσλαμβάνουν με ελάχιστο μισθό τους ξενοδοχοϋπαλλήλους, και από την άλλη μεριά, το μεγαλύτερο μέρος από τις προμήθειές τους τις αγοράζουν από τις πατρίδες τους και τίποτα από εδώ. Δεν υπάρχει καμία περίπτωση πέρα από τους (χαμηλούς) μισθούς να πάνε χρήματα από τον τουρίστα στον ντόπιο. Όλα τα λεφτά πάνε σε αυτούς και πετάνε αμέσως έξω από τη χώρα. Η μόνη περίπτωση κάποια από τα χρήματά σας να πάνε σε ντόπιους είναι όταν θα σταματήσω εγώ την εκδρομή σε κανένα τοπικό μαγαζί λαϊκής τέχνης ή κατασκευής πούρων και αγοράσετε κανένα αναμνηστικό. Αλλιώς τίποτα.

Εγώ: Μα αυτή η κατάσταση είναι εξοργιστική. Εδώ μου μιλάς για ένα στραγγαλισμό του λαού.

Joel: Το πρόβλημα είναι ότι ναι μεν έχουμε δημοκρατία, όμως οι κυβερνήσεις είναι διεφθαρμένες και ελεγχόμενες από τις ΗΠΑ όπως ήταν και ο Τρουχίγιο (δικτάτορας πρίν όχι πολλά χρόνια), οπότε δεν υπάρχει τρόπος διεξόδου από το πρόβλημα. Η επανάσταση είναι η μόνη λύση, αλλά κι αυτή δεν είναι εύκολο να γίνει.

 

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

 

Μία βόλτα σε μία χώρα (επί της ουσίας) του τρίτου κόσμου (και ίσως όχι την ευρισκόμενη στην τραγικότερη κατάσταση), με έκανε να αναθεωρήσω την εικόνα που είχα για τον κόσμο και την κοινωνία μας. Αντίκρισα πρόσωπο με πρόσωπο την ανθρώπινη εκμετάλλευση και την εγκατάλειψη του πολίτη από την πολιτεία.

 

Από τη μία μεριά έδωσα Δόξα στο Θεό που ζω στην Ελλάδα, η οποία με τα όσα στραβά κι ανάποδα έχει, φαντάζει σαν παράδεισος μπροστά στη Δομινικανή Δημοκρατία (και αντίστοιχα στην Ινδία, την Κίνα, την Αφρική κλπ), αλλά από την άλλη σκέφτηκα "γιατί να μην έχουν όλοι αυτοί οι άνθρωποι μία αξιοπρεπή ζωή"; Γιατί να πλουτίζουν υπέρμετρα κάποιοι άνθρωποι σε βάρος κάποιων άλλων και να τους καταδικάζουν να ζουν για μία ζωή μέσα στη στέρηση, την ανέχεια, την ανασφάλεια και την εκμετάλλευση; Δε μπορούμε να ζήσουμε αλλιώς;

Καταράστηκα το Δυτικό Πολιτισμό, αυτόν που λανθασμένα ο κος Στούπας και πολλοί άλλοι νομίζουν ότι έχει "δρομολογηθεί" από τον Πρωταγόρα, τον Αριστοτέλη και τον Ιησού Χριστό (δείτε σχετική ανάρτηση πατώντας εδώ).

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Καταράστηκα το κεφάλαιο και τους νόμους της αγοράς, γιατί δεν έχουν ηθική και δε νοιάζονται για τον άνθρωπο (γι αυτό θα με δείτε να σχολιάζω κάπως έντονα τα άρθρα του κυρίου Ανδριανόπουλου).

 

Ανησύχησα για την πατρίδα μου τα παιδιά μου (κι ας μην είχα τότε παιδιά) και το λαό μου, γιατί δε θέλω να καταντήσουμε έτσι (η φορά των πραγμάτων - κατά την άποψή μου - οδηγεί όμως εκεί με μαθηματική ακρίβεια).

Είδα που μπορεί να καταντήσει μία χώρα όταν οι πολιτικοί της είναι φερέφωνα του κεφαλαίου και των μεγάλων δυνάμεων και δεν εξυπηρετούν τα συμφέροντα του λαού τους και αποφάσισα να φωνάζω ενάντια σε κάθε ενέργεια των πολιτικών που θα μου γαργαλάει πρώτα το ένστικτο και μετά τη λογική, ότι δεν εξυπηρετεί τα συμφέροντα της πατρίδας μου.

 

 

Επάνω: Το σχολείο που περιγράφηκε στη δεύτερη ανάρτηση

 

Αναρωτήθηκα. Μήπως το ισχύον κοινωνικό μοντέλο είναι λανθασμένο;

Πόσο χριστιανικό είναι το μοντέλο που βαυκαλιζόμενοι διακηρύττουμε ότι έχει χριστιανικά θεμέλια;

Πόσο δημοκρατικό είναι το μοντέλο που βαυκαλιζόμενοι διακηρύττουμε ότι έχει τα θεμέλια του στην άριστη αθηναϊκή δημοκρατία του χρυσού αιώνα του Περικλέους;

 

 

 

Έδωσα στον εαυτό μου τις εξής απαντήσεις:

  • Η κοινωνία μας στηρίζεται στην αδικία και την εκμετάλλευση (που μόλις πιό πάνω σας περιέγραψα), στη σκλαβιά που παλιά ήταν θεσμοθετημένη και σήμερα είναι μασκαρεμένη με φιλελεύθερο προσωπείο.
  • Η κοινωνία μας στηρίζεται στις αφανισμένες φυλές των ινδιάνων, στις ξερριζωμένες φυλές των αφρικανών, στα κομμένα χέρια των ανθρώπων του Κονγκό, στην απάνθρωπη εργασία των παιδιών στο Ιράν, το Ιράκ, την Ινδία, το Πακιστάν, την Κίνα, στο στραγγάλισμα του λαού της Δομινικανής Δημοκρατίας και της Αϊτής, παλαιότερα στην εκμετάλλευση του έλληνα, του ιταλού, του ιρλανδού μετανάστη κλπ. Τα γνωρίζουμε όλα αυτά εμείς οι "πολιτισμένοι", αλλά δεν κάνουμε τίποτα γιατί μάλλον μας βολεύει να συνεχίσουν να παραμείνουν τα πράγματα ως έχουν. C'est la vie! Όλοι μας κλαίμε με τον Όλιβερ Τουίστ, αλλά αυτό είναι μία παλιά ιστορία. ΟΧΙ κύριε δεν είναι.
  • Η κοινωνία μας διακηρήττει ότι "δεν υπάρχουν αιώνιες φιλίες, αλλά αιώνια συμφέροντα". Στηρίζεται στις ισορροπίες των όπλων προς όφελος των πολεμικών βιομηχανιών.
  • Είναι απόλυτα δυιστική. Επιβάλει την ύπαρξη μόνο άσπρου και μαύρου. Υπάρχουν μόνο καλοί και κακοί. Εχθροί και φίλοι. Σωστό και λάθος. Αν μάλιστα δεν υπάρχουν αυτές οι δύο ομάδες σπεύδει να τις δημιουργήσει για να διαιωνίζεται η τρομοκρατία που ασκείται επί των απλών ανθρώπων, τους οποίους φροντίζει να εκπαιδεύει στο να τρομοκρατούνται και να είναι έρμαια στην κάθε τρομοκρατική διάθεση της άρχουσας τάξης.
  • Η κοινωνία μας έχει σαν ιδανικό την ακόρεστη πλεονεξία - λαιμαργία. Την καρκινική διάθεση για συνεχή επέκταση των επιχειρηματικών δραστηριοτήτων (από τη μία) και για κατανάλωση από την άλλη.

Αποκλείεται να είναι χριστιανική μία τέτοια κοινωνία.

Η δημοκρατία μας δεν είναι δημοκρατία, γιατί αποκλείει τη συμμετοχή (και μη μου πείτε ότι η ψήφος που δίνουμε μία φορά στα 4 χρόνια είναι ουσιαστική συμμετοχή). Είναι μία δικτατορία με δημοκρατικό μανδύα (και διαψεύστε με περί τουτου) που φροντίζει για την τεχνολογική εξέλιξη, αλλά όχι (ως όφειλε) και για την ηθική πρόοδο των πολιτών της (διαβάστε παλαιότερη ανάρτησή μου κάνοντας κλίκ εδώ).

Η δημοκρατία μας είναι μία βασιλεία σε υπολανθάνουσα κατάσταση, αφού επιτρέπει τη δημιουργία της κληρονομικό δικαιώματι διαδοχής της βουλευτικής έδρας, ή ακόμα και της αρχηγίας ενός κόμματος στους απογόνους των βουλευτών - αρχηγών των κομμάτων αντίστοιχα. Ένα πολίτευμα που δημιουργεί (ή έστω επιτρέπει - ανέχεται να δημιουργούνται) κοινωνικές διαστρωματώσεις δεν είναι δημοκρατία.

 

Μήπως πρέπει να κάνουμε όλοι μία παύση από τους έντονους ρυθμούς της ζωής μας και να κάνουμε μια ενδοσκόπηση; Να συνειδητοποιήσουμε πόσο λάθος είναι η ζωή μας, η κοσμοθεωρία μας, οι νοοτροπίες μας, οι επιδιώξεις μας; Να συνειδητοποιήσουμε ότι εμείς οι ίδιοι διαμορφώνουμε την κοινωνία και τον κόσμο και εφ' όσον πιστεύουμε ότι ο κόσμος είναι λάθος να αποδεχτούμε ότι είμαστε λάθος κι εμείς, επιπρόσθετα δε, να πιστέψουμε ότι μπορούμε να επέμβουμε στα κακως κείμενα και να ενεργοποιηθούμε;

Αφού λοιπόν μπούμε στη διαδικασία της ενδοσκόπισης και της συνειδητοποίησης των κριμάτων - λαθών μας, πρέπει να ακολουθήσει η διαδικασία της δημόσιας εξομολόγησης αυτών (όπως γινόταν τις πρώτες χριστιανικές κοινωνίες). Όταν δε αναφέρομαι σε εξομολόγηση, ομιλώ μεταφορικά και δεν απαιτώ την ύπαρξη παπά και περιτραχηλίου, αλλά εννοώ αποδοχή και εξαγόρευση των λαθών μας σε επίπεδο κοινωνίας. Μετά την εξομολόγηση τέλος, θα έρθει η ώρα της αναγέννησης - ανάστασης της κοινωνίας μας και η μη επανάληψη των ιδίων σφαλμάτων που την έχει φέρει στις μέρες μας σε πολλά αδιέξοδα (αυτό το τελευταίο μου θυμίζει "επανίδρυση του κράτους" και με φοβίζει)...

 

Είμαι ιδιαίτερα απαισιόδοξος, μα όσο ζω ελπίζω.

Σχόλια

21/07 12:41  Αξιόκριτος
Εκτός από το πεντάστερο αισθάνομαι την ανάγκη να σε συγχαρώ για το πόνημά σου.Αφορμή για σένα να κάνεις τις σκέψεις αυτές ήταν το ταξίδι σου.Δυστυχώς δεν χρειάζεται να πάει κάποιος τόσο μακριά για να διαπιστώσει όσα μας αναφέρεις.Καθημερινά στη ζωή μας περνούν πάρα πολές σκηνές αλλά τα μάτια της ψυχής μας είναι κλειστά...ή απασχολημένα...
Το περίεργο για μένα αλλά συνάμα και ενθαρυντικό είναι ότι αρκετοί άνθρωποι έχουν παρόμοιες ευαισθησίες και μάλιστα είναι διάσπαρτοι σε όλους τους πολιτικούς χώρους. Ας ελπίσουμε ότι αργά ή γρήγορα κάποτε θα συντονισθούμε...
21/07 13:04  favlos
Tα 5* είναι λίγο.
Συγχαρητήρια...
22/07 07:22  jerri
150 αναγνώστες μέχρι στιγμής για την πράγματι συγκλονιστική ιστορία αλλά και τις μετέπειτα σκέψεις και εκτιμήσεις με εννέα πεντάστερα. Κατ' αρχήν μου κάνει εντύπωση που υπάρχουν έστω και αυτά τα εννέα 5* αλλά σίγουρα σε ένα τέτοιο κείμενο θα ήθελα από καρδιάς να υπάρχουν 150 5*...
Φοβάμαι όμως ότι οι περισσότεροι από εμάς (χωρίς να εξαιρώ τον εαυτό μου) διαβάσαμε, συγκινηθήκαμε (ή δεν συγκινηθήκαμε) βάλαμε το 5* από υποχρέωση στον όποιο ανθρωπισμό μας (ή δεν το βάλαμε) και πάμε παρακάτω μπας και βρούμε καμιά ευκαιρία να κερδοσκοπήσουμε (έννοια όχι απαραίτητα κακή)...
Από μένα πάλι, που θέλω να πιστεύω ότι είμαι ιδιαίτερα αισιόδοξος, ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ! και για το κείμενο και για την τελευταία παραπομπή...
Καλημέρα
22/07 10:29  ΑΝΗΣΥΧΟΣ ΠΑΤΕΡΑΣ
@ jerry, Αξιόκριτος, favlos.

Σας ευχαριστώ πολύ για τα καλά σας λόγια.
Ελπίζω να συνεχίσω να έχω έμπνευση (από διάθεση άλλο τίποτα).
22/07 11:02  Κλεάνθης
Εξαιρετικό!
30/04 19:01  landlord
μακάρι τα μπράβο και τα εύγε μας να μην κλείσουν την παρένθεση της στιγμιάιας κοινωνικής αφυπνισής μας. Πολυ φοβάμαι πως αμέσως μετά το σύντομο σχόλιο ολοί κλικάρουμε αγχωμένοι μην τυχόν και διόρθωσε η Εθνική και δεν προλάβαμε να αγοράσουμε. Δεν θα σου πω μπράβο γιατί δεν μας τιμά το να ξυπνάμε στα 40 μας και αφού έχουμε κάνει παιδιά απλά εύχομαι έστω και καθυστερημένα μαζί με τους υπόλοιπους που ξυπνησαν επιτέλους να το φωνάξουμε μήπως και ξυπνήσυν όλοι.
Το σχόλιό σας

Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις