ΣΤΟ ΓΥΡΙΣΜΑ ΤΩΝ ΚΥΚΛΩΝ
Μη σκιάζεστε στα σκότη! Η λευθεριά σαν της αυγής το φεγγοβόλο αστέρι της νύχτας το ξημέρωμα θα φέρει.
Σελίδες
Σύνδεσμοι


Προς Νικήτα Κακλαμάνη (Ιστορία μιας ζωής)
1968 αναγνώστες
Τετάρτη, 15 Σεπτεμβρίου 2010
11:29

Ν. Κακλαμάνης: "Έχουμε αλλάξει την Αθήνα". Άρθρο το οποίο δημοσίευσε το Capital την 12/09/2010 παίρνοντάς το από τον Αθήνα 984.

Η Αθήνα, βάσει στοιχείων των Ευρωπαίων tour operators, είναι καθαρότερη πόλη από Παρίσι, Λονδίνο, Ρώμη. Η προσπάθεια θα συνεχιστεί αλλά η ενεργός συμμετοχή των πολιτών είναι αναγκαία για ακόμη καλύτερα αποτελέσματα”, τονίζει ο δήμαρχος Αθηναίων Νικήτας Κακλαμάνης απαντώντας σε έρευνα της “Καθημερινής”. 

Ο κ. Κακλαμάνης παραθέτει στοιχεία λέγοντας χαρακτηριστικά ότι:  Tο 2010 έχουμε 200 απορριμματοφόρα έναντι 50 το 2007,  55 πλυστικά οχήματα έναντι 20 το 2007,  90 οχήματα συλλογής ογκωδών αντικειμένων έναντι 30 το 2007,    50 σάρωθρα οδοκαθαρισμού έναντι 13 το 2007, 3 υπόγεια συστήματα έναντι 1 το 2007,  6.000  μπλε κάδοι έναντι 1.000 το 2007.

Σε ότι αφορά το δίχτυ κοινωνικής προστασίας του δήμου Αθηναίων ο κ. Κακλαμάνης  δηλώνει υπερήφανος για το  Κέντρο Σίτισης, το Κοινωνικό Φαρμακείο που είναι το μοναδικό στην Ευρώπη, το Κοινωνικό Παντοπωλείο, την Αθηναϊκή Αγορά, το Ξενοδοχείο των Φτωχών και τα δύο ενοικιαζόμενα ξενοδοχεία για αστέγους.

Απάντηση σε αυτόν τον άνθρωπο που εμφανέστατα με κοροϊδεύει:

Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην οδό Νιόβης.

  • Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου τη δεκαετία του '70, μου έχει μείνει η ανάμνηση ότι οι πόρτες σε όλα τα σπίτια ήταν ανοικτές. Έπαιζα κρυφτό τότε μαζί με τα άλλα παιδιά της γειτονιάς και έμπαινα άφοβα από τις ανοικτές εξώπορτες για να κρυφτώ για τις ανάγκες του παιχνιδιού. Μέχρι σήμερα που είμαι 40 ετών θυμάμαι καλά όλα τα κλιμακοστάσια και όλα τα υπόγεια των πολυκατοικιών του δρόμου, το πως μπαίνει (αν μπαίνει) το φως του ήλιου και ακόμα τις χαρακτηριστικές μυρωδιές τους. Οι ένοικοι των πολυκατοικιών γνωρίζανε εμένα και τις οικογένειες του πατέρα και του παππού μου και με το παραμικρό γνωρίζανε ποιό κουδούνι να χτυπήσουν (και για τα παράπονα).
  • Μπάλλα, κυνηγητό, κρυφτό, μήλα, αγώνες με αυτοκινητάκια κλπ περιελάμβανε το ρεπερτόριο των παιχνιδιών μας μέχρι να πέσει ο ήλιος και να μη μπορούμε να βλέπουμε τίποτα. Μόνο τότε επιστρέφαμε στα σπίτια μας, πτώματα στην κούραση και μαύροι από τη βρώμα. Η μάνα μου ποτέ δε με απέτρεψε από το παιχνίδι, γιατί απλά δε φοβήθηκε ούτε μία στιγμή.
  • Μέχρι σήμερα θυμάμαι τους φίλους του παππού μου και του πατέρα μου που συχνάζανε στον καφενέ στη γωνία Αχαρνών και Νιόβης: Δικαστές, Αξιωματικοί, Γιατροί, Επιχειρηματίες, Καλλιτέχνες. Στις παιδικές μου (ίσως εξιδανικευμένες) αναμνήσεις είναι όλοι τους καλοντυμένοι, όλοι τους αξιοπρεπείς η δε περιοχή χωρίς να είναι Κολωνάκι, ήταν μία από τις καλές περιοχές της Αθήνας.

 

  • Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του '80 εγώ ήμουν μαθητής. Το 41ο γυμνάσιο (εγκατεστημένο μετά το σεισμό του '81 στο παλιό ιδιωτικό Τυχόπουλου) θυμάμαι είχε καλό όνομα (αφού οι περισσότερες καλές οικογένειες της περιοχής δεν είχαν φύγει ακόμα από εκεί).
  • Όταν με το καλό πήγα λύκειο, άρχισαν τα ιδιαίτερα μαθήματα. Που αλλού θα πήγαινα, παρά στα φροντιστήρια γύρω από την πλατεία Κάννιγγος; Ποτέ κύριε Νικήτα μου δε φοβήθηκα να πάω εκεί και να γυρίσω (βράδυ μετά τις 10 μ.μ. με συγκοινωνία ή και με τα πόδια μέσω της Πατησίων ή της Αριστοτέλους). Ακόμα και όταν είχε γίνει η κατάληψη του Χημείου (το '86 ή το 87 δε θυμάμαι με ακρίβεια) και κλαίγαμε από τα δακρυγόνα στην Εμμ. Μπενάκη. Ακόμα και στις φασαρίες του Πολυτεχνείου, ακόμα και μέσα από τα κακόφημα Εξάρχεια, ακόμα και όταν στη Νιόβης άνοιξε η Pub Scandy στην οποία γινόταν διακίνηση. Έφηβος θα μου πεις.

 

  • Τα χρόνια περάσανε. Η πλατεία Συντάγματος και η πλατεία Ομονοίας ξηλώθηκαν και ξαναφτιάχτηκαν κι εγώ δεν ξέρω πόσες φορές. Ήρθε το '90, τα σύνορα ανοίξανε με την γνωστή εγκληματική ελληνική προχειρότητα, ανοργανωσιά, απουσία σχεδιασμού και πάνω απ' όλα απουσία στόχων (ή μήπως υπήρξε δόλος). Η γειτονιά (ίσως νομοτελειακά) άρχισε να φθίνει.
  • Οι πολυκατοικίες πάλιωναν και δεν μπορούσαν να αντικατασταθούν με νέες, καθώς οι παλιές μονοκατοικίες είχαν ήδη (πλην ελαχίστων εξαιρέσεων) μετατραπεί σε πολυκατοικίες. Οι ανύπαρκτοι χώροι πρασίνου, οι ανύπαρκτες πλατείες, οι ανύπαρκτοι χώροι στάθμευσης, η ασφυκτική πολυκοσμία, αποτελέσματα όλα του ανύπαρκτου πολεοδομικού σχεδιασμού κατά το κτίσιμο της πόλης σταδιακά δημιούργησαν ένα εκρηκτικό μείγμα. Οι τιμές των (παλαιών πια) ακινήτων έπεσαν, το ίδιο και τα ενοίκια. Πολλοί άνθρωποι από αυτούς που σας παρέθεσα παραπάνω, σταδιακά άρχισαν είτε να πεθαίνουν, είτε να φεύγουν για άλλα μέρη, με νεόδμητες κατοικίες και λιγότερο πυκνοκατοικημένα (Κηφισιά, Μαρούσι, Θρακομακεδόνες, Άγιο Στέφανο, Μαραθώνα, Νέα Μάκρη, κλπ) και στη θέση τους έρχονταν κατά κύριο λόγο μετανάστες οι οποίοι χωρίς να λέω ότι ήταν κακοί άνθρωποι (κάθε άλλο), απλά  όπως και να το κάνουμε δεν ήταν της ιδίας ποιότητας με τους παλιούς αγαπημένους φίλους που εγκατέλειπαν τη γειτονιά (και η σύγκριση αυτή σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να αποτελέσει ρατσισμό - γιατί όπως και να το κάνουμε, άλλο ο παράνομος (ή μη) αλβανός που έζησε όλη του τη ζωή σαν αγρίμι υπό το καθεστώς του Χότζα που ήρθε μέχρι την Αθήνα με τα πόδια με μόνη περιουσία του τα ρούχα που φόραγε  (υπερβάλλω;) κι άλλο ο καλοζωισμένος / μορφωμένος έλληνας).
  • Οι πόρτες δε θα έμεναν ποτέ πια ανοικτές.
  • Εγώ τη δεκαετία αυτή έβγαλα το πανεπιστήμιο ('88 - '95), πήγα στρατιώτης ('93 - '95), έπιασα δουλειά ('96), αλλά η οικογένειά μου έμενε πιστή στην περιοχή, έχοντας ένα ισχυρό συναισθηματικό δέσιμο το οποίο μας εμπόδιζε ίσως να βλέπουμε τη φορά των πραγμάτων.
  • Όλα αυτά τα χρόνια, ακόμα και όταν η κατάσταση είχε αρχίσει να χαλάει λίγο, ποτέ δεν αισθάνθηκα άσχημα. Θυμάμαι ότι από το 1987 που τελειώσαμε το σχολείο μέχρι και το 1993 που παρουσιάστηκα φαντάρος, πηγαίναμε πολλά βράδια με τους κολλητούς φίλους στην πλατεία του Αγίου Παντελεήμωνα ή στο παγκάκι της στάσης Καμέλια (Αχαρνών και Νιόβης) και καθόμασταν μέχρι 3 - 4 η ώρα το βράδυ φιλοσοφώντας για τη ζωή, τις γυναίκες, κλπ και τίποτα δε μας φόβιζε.
  • Θυμάμαι ακόμα ότι όλα τα χρόνια που ήμουν φοιτητής στο Οικονομικό της Νομικής μου άρεσε να περπατάω από και προς το πανεπιστήμιο (για όσους δε γνωρίζουν Σόλωνος και Σίνα) και να χαζεύω τις γωνιές της Αθήνας. Περπάταγα λοιπόν στο Κολωνάκι, τα Εξάρχεια, στο Πεδίο του Άρεως, στα Χαυτεία, από την Ομόνοια μέχρι και τον Άγιο Νικόλαο και από το Σταθμό Λαρίσης, τον Κολωνό και τα Σεπόλια μέχρι την Άνω Κυψέλη και το Γαλάτσι. Μόλις τελείωσα τη θητεία μου και έπιασα δουλειά το 1996, στις παραπάνω περιοχές λόγω της τοποθεσίας της δουλειάς προστέθηκαν το Σύνταγμα, η Πλάκα, το Θησείο, του Ψυρρή, το Γκάζι και το Μεταξουργείο. Ποτέ δε φοβήθηκα. Ποτέ δεν αισθάνθηκα ότι κάτι κακό μπορεί να μου συμβεί. Λέτε αυτό να οφείλεται στο γεγονός ότι ήμουν ακόμα ένα ρωμαλέο αντράκι που αδιαφορούσε ή και ακόμα αγνοούσε τον κίνδυνο; "Ίσως" θα απαντήσω, "αλλά όχι αποκλειστικά" θα συμπληρώσω.
  • Το 1998 (αν θυμάμαι καλά), ήρθε το σκηνικό με τον Ματέι. Χαλασμός! Όλα ξετυλίχτηκαν μπροστά στα τα μάτια μας. Έξω από την πόρτα μας. Η Αμαλία ήταν ένας από εμάς. Γνωστή φυσιογνωμία από το σχολείο και αυτη, τα αδέλφια της και η φουκαριάρα η μητέρα της. Το γεγονός αυτό γκρέμισε στα μάτια μου την εξιδανικευμένη εικόνα που είχα (28 χρονών πια) για την περιοχή μου. Για την πατρίδα μου τα Κάτω Πατήσια.
  • Ξαφνικά διαπίστωσα ότι όλοι οι φίλοι της οικογένειας βρίσκονταν αλλού. Το ίδιο και οι δικοί μου φίλοι με εξαίρεση μόνο δύο (σήμερα μόνο ένας).
  • Στους φίλους αλβανούς προστέθηκαν σταδιακά, οι φίλοι ρώσοι, πακιστανοί, μπαγκλαντέσιοι, αφρικανοί κλπ.
  • Ο πρώτος όροφος στην πολυκατοικία της μάνας μου νοικιάστηκε αρχικά από ρώσους και κατέληξε σε μπαγκλαντέσιους, οι οποίοι σταδιακά το μετατρέψανε σε τζαμί της κοινότητάς τους (αφού κανείς δεν ενδιαφέρεται πραγματικά για τις ανάγκες αυτών των ανθρώπων) με αποτέλεσμα την ύπαρξη σημαντικής κίνησης στην είσοδο της πολυκατοικίας. Αλλά και πάλι δεν φοβηθήκαμε. 

 

  • Και πάλι δεν τα παρατήσαμε. Αντιθέτως φίλοι μου αποφάσισα να αγοράσω και σπίτι επί της οδού Νιόβης εν έτει 2003 για να είμαι κοντά στους γονείς μου. Το αγόρασα με 15 ετές δάνειο και με τη χρηματική (και όχι μόνο) συνδρομή των γονιών μου το έφτιαξα από την αρχή. Το καλοκαίρι του 2003 βρήκα τη γυναίκα της ζωής μου.
  • Οι ολυμπιακοί αγώνες του 2004 τελείωσαν. Τα καινούργια πλακάκια της οδού Αχαρνών ξεκόλλησαν σχεδόν αμέσως γεμίζοντας νερά  από τα πρωτοβρόχια και τα πάντα επέστρεψαν στους γνωστούς ρυθμούς τους.
  • Το 2005 παντρευτήκαμε, στεγάσαμε τα όνειρά μας στο σπίτι μου, κάναμε το 2006 το πρώτο μας παιδί,  όμως...
  • Η μπόχα από τα σκουπίδια που δεν μάζευαν τα περήφανα απορριματοφόρα τα οποία πληρώνονται (όπως και οι υπάλληλοι που τα συνοδεύουν) από τα δημοτικά τέλη που και εγώ καταβάλλω μέσω της ΔΕΗ και όχι μόνο, έφταναν στον τέταρτο όροφο του σπιτιού μου. Την ευωδιά αυτή δεν ανεχόμουν, όχι επειδή είμαι ευαίσθητος (κάθε άλλο), αλλά επειδή είχα νεογέννητο παιδί ΜΕ αναπνευστικά προβλήματα κύριε Νικήτα. Αντίστοιχα με την μπόχα στον αέρα, ήταν φυσικά  και η κατάσταση στο πεζοδρόμιο, όπου το καροτσάκι του μωρού μου δε μπορούσε να προχωρήσει απάνω στο πεζοδρόμιο λόγω σκουπιδιών και παρατημένων στρωμάτων, ξύλων, επίπλων, μπάζων κλπ και φυσικά αναγκαζόμασταν να κυκλοφορούμε με το καρότσι στο δρόμο (Προς απόδειξη των λεγομένων μου έχω φυλαγμένες φωτογραφίες με αντίστοιχες ημερομηνίες).
  • Επειδή κύριε Κακλαμάνη μου έχω διάφορες ανησυχίες, αποφάσισα να ανακυκλώσω. Αλλά που ήταν ο κάδος; Τηλεφώνησα στο τηλέφωνο του Δήμου για να μου πουν που ήταν τοποθετημένος ο πλησιέστερος κάδος ανακύκλωσης. Με παρέπεμψαν στο αντίστοιχο Διαμέρισμα, η δε απάντηση ποιά ήταν; Ψάξτε εκεί τρυγύρω και θα τον βρείτε!! Και τι έκανα λοιπόν; Το πρωί που πήγαινα στη δουλειά μου με τα πόδια έβαζα τα χαρτιά κλπ σε μία σακούλα και περπατούσα μέχρι τη πλατεία Βικτορίας όπου υπήρχε ένα από αυτά τα κιόσκια ανακύκλωσης που τα βάζουν ιδιώτες. Ιδιώτες κύριε Κακλαμάνη μου. Σήμερα για να είμαι δίκαιος, έχει τοποθετηθεί κάδος ανακύκλωσης αρκετά κοντά στο παλιό μου σπίτι.
  • Το δυστύχημα όμως, ήταν το κλείσιμο της Pub Scandy (ναι εκεί που γινόταν διακίνηση). Το μαγαζί ενοικιάστηκε από ένα ζευγάρι (αυτός νιγηριανός, αυτή ελληνίδα) και η pub Scandy μετετράπη σε pub Africana.
  • Τα ναρκωτικά συνεχίσανε να διακινούνται. Αυτή τη φορά και έξω από την pub.
  • Οι μεθυσμένοι άρρενες θαμώνες (αυτοί που λέγεται ότι έχουν κάποια ιδιαίτερα προσόντα αν με εννοείτε) δεν ικανοποιούσαν την ανάγκη τους στις τουαλέτες, παρά χρησιμοποιούσαν το δρόμο και το πεζοδρόμιο, χωρίς να διαθέτουν καμία αίσθηση ντροπής. Έχω γυναίκα και παιδιά όμως και δεν μου αρέσουν κάτι τέτοια.
  • Οι πόρνες που στην περιοχή μας παραδοσιακά βρίσκονταν κλεισμένες μέσα στα δωμάτια των οίκων της οδού Φυλής, αποκτήσανε μαύρο χρώμα και στέκι στη γωνία Νιόβης και Φυλής. Εκεί που ποτέ μέχρι τότε δεν είχε ξεμυτήσει πόρνη.
  • Οι φασαρίες μεταξύ των θαμώνων της pub ήταν συχνές και η τζαμαρία του μαγαζιού ούκ ολίγες φορές σπασμένη.
  • Παρασκευές και Σάββατα, το μενού περιελάμβανε live ορχήστρα. Φυσικά μέχρι το ξημέρωμα! Η κυρία του πρώτου της πολυκατοικίας στην οποία βρισκόνταν η pub μέσα σε λίγο καιρό από το άνοιγμα του "κέντρου" γέρασε απότομα. Υπέφερε βλέπετε και κανένας δεν της έδινε βοήθεια. Κάποια μέρα χτύπησε το κουδούνι του σπιτιού μου και μου ζήτησε να βοηθήσω. Είχε απευθυνθεί όπου ήταν δυνατόν να απευθυνθεί. Στο αστυνομικό τμήμα Αγίου Παντελεήμονα όπου υπαγεται η περιοχή, στο Δήμο Αθηναίων, στο Συνήγορο του πολίτη, σε δικηγόρους, σε εφημερίδες. Από πουθενά καμία ανταπόκριση. Ο ένας την παρέπεμπε στον άλλο γιατί ήταν "αναρμόδιος". Μάλιστα μέσα σε όλη της την προσπάθεια, είχε "τσιμπήσει" την πληροφορία, ότι έχει γίνει κάποια σιωπηλή συμφωνία μεταξύ του Δήμου (ο οποίος ήταν ουσιαστικά ο φορέας που μπορούσε να δώσει τη λύση στο πρόβλημα) και της Πρεσβείας της Νιγηρίας προκειμένου να υπάρξει κάποιου είδους ασυλία για το συγκεκριμένο μαγαζί. Ομολογώ ότι πέρα από μία υπογραφή σε ένα χαρτί δεν της έδωσα παραπάνω βοήθεια.
  • Δεν ήταν λίγες οι φορές που κάλεσα ο ίδιος την αστυνομία λόγω των φασαριών που δε μας αφήναν να κοιμηθούμε τα βράδια του καλοκαιριού που τα παράθυρα μέναν υποχρεωτικά ανοικτά. Όμως όταν η αστυνομία έκανε την εμφάνισή της, ο κύριος που λειτουργεί την pub α) "το έπαιζε" ότι δεν καταλάβαινε τίποτα από ελληνικά και β) ούκ ολίγες φορές σήκωνε τη φωνή του στους αστυνόμους που έρχονταν για συστάσεις και αν θυμάμαι καλά κάποια φορά είχαμε και σπρωξίματα. Εννοείται ότι μόλις το περιπολικό έφευγε, όλα γίνονταν όπως πρίν.
  • Η κατάσταση είχε φτάσει στο απροχώρητο. Αποφασίσαμε με τη γυναίκα μου για το καλό των παιδιών μας να πάμε στη Νέα Σμύρνη. Έβαλα πωλητήριο στο σπίτι μου και έπεισα τη μάνα μου να πουλήσει το δεύτερο διαμέρισμα της προίκας της προκειμένου να τσοντάρει για το καινούργιο σπίτι. Κατά μία εξωφρενική εύνοια της τύχης και τα δύο σπίτια πωλήθηκαν σε χρόνο ρεκόρ, αλλά σε τιμή όχι πολύ συμφέρουσα. Το σπίτι μου το αγόρασε έλληνας ομογενής από την Αλβανία, το δε σπίτι της μητέρας μου αλβανός που δήλωνε τουρκαλβανός με δάνειο από τον ΟΕΚ, (ενώ και το δεύτερο σπίτι της μάνας μου - αυτό στο οποίο μεγάλωσα - πωλείται κοψοχρονιά οσονούπω, πάλι με δάνειο του ΟΕΚ σε αφρικανό μετανάστη). Το δάνειο για την αγορά του νέου σπιτιού μου, επίσης βγήκε γρήγορα και μία Μεγάλη Εβδομάδα του 2008, χρεωμένος για τα επόμενα 30 χρόνια της ζωής μου, τα μάζεψα κακήν κακώς και μετακόμισα σε μία ήσυχη γειτονιά της Νέας Σμύρνης, η οποία με όλα της τα προβλήματα δε συγκρίνεται σε καμία περίπτωση με τη σκοτεινιά, τη βρωμιά και τη μιζέρια της αγαπημένης μου Αθήνας. Α! έχω και τον κάδο ανακύκλωσης έξω από την πόρτα μου.  

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Κύριε Κακλαμάνη μου, δε θα σας κουράσω με πολύ περισσότερα από όσα σας έχω γράψει παραπάνω. Έξυπνος άνθρωπος είσαστε θα έχετε ήδη καταλάβει που το πάω. Θα σας πω μόνο ότι την υπερηφάνεια δεν την κατακτούμε μέσα από "στοιχεία" των tour operators, αλλά από σοβαρές μελέτες, ή έστω ρωτώντας τους άμεσα ενδιαφερόμενους δηλαδή τους κατοίκους αυτής της πόλης.

Επίσης την υπερηφάνεια δεν την κατακτούμε μόνο επειδή καλώς κάνουμε μερικά έργα για τους φτωχούς, ούτε και για τις πρωτοτυπίες μας (και σιγά την πρωτοτυπία του κοινωνικού φαρμακείου - εμένα προσωπικά με βάζει σε υποψίες). Την υπερηφάνια την κατακτούμε και την κρατάμε για τον εαυτό μας χωρίς να τη διατυμπανίζουμε όταν α) ενδιαφερόμαστε για το σύνολο των ανθρώπων, γιατί κι αυτοί έχουν προβλήματα που πρέπει πρωτίστως να προβλεφθούν ή στην τελική να λυθούν και ανάγκες που πρέπει να καλυφθούν, β) όταν μας ενδιαφέρει (και το αποδεικνύουμε έμπρακτα) η ουσία και όχι η επιφάνεια την οποία μας προβάλλετε μέσα από τις δηλώσεις σας. Μάλιστα σχετικά με το κέντρο σίτησης και τα λοιπά κοινωνικά έργα θα σας πρότεινα να πάτε μία βόλτα στις ενορίες της Αθήνας, με πρώτη αυτή του Αγίου Νικολάου Αχαρνών και να δείτε πόσους ανθρώπους ταϊζουν, ντύνουν, βοηθάνε ΚΑΙ δεν διατυμπανίζουν (όπως οφείλουν) την προσφορά τους. Αλλά ξέχασα ότι εσείς είσαστε πολιτικός και πρέπει να επιδεικνύετε το έργο σας, βάζοντάς το μάλιστα κάτω από ισχυρό μεγεθυντικό φακό.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον πάντως δε διαπιστώνω (διαχρονικά) από τη μεριά τη δική σας και των προκατόχων σας με βάση αυτά που βλέπω.  Σας παρακαλώ / προκαλώ μάλιστα να βγείτε από το χρυσό κλουβί σας και να περπατήσετε μόνος σας (ή μαζί με τους κ.κ. Έβερτ, Μπακογιάννη και Αβραμόπουλο) νύχτα σε όλες τις περιοχές που παράθεσα παραπάνω, με πρώτο προορισμό την οδό Νιόβης και μετά την πλατεία του Αγίου Παντελεήμωνα. Εκεί θα αισθανθείτε την καθαριότητα και την ασφάλεια που επικρατεί και επιστρέφοντας στο σπίτι ή στο δημαρχείο σας θα μου πείτε αν εξακολουθείτε να είσαστε περήφανος. Δεν είναι μόνο θέμα αστυνομίας κύριε Κακλαμάνη μου, αλλά και πολιτικής βούλησης, την απουσία της οποίας διαπιστώνω από την εποχή της περίφημης Ανοικοδόμισης μέχρι και σήμερα.

Σας συγχαίρω για το ενδιαφέρον σας για τους φτωχούς, σας οικτίρω  όμως (εσάς και όλους τους προκατόχους σας δημάρχους, αλλά και όλο το συνάφι των πολιτικών στο οποίο ανήκετε) για την επί σειρά ετών ουσιαστική αδιαφορία σας για όλους τους υπολοίπους κατοίκους της Αθήνας (έλληνες και ξένους) και τα πραγματικά τους προβλήματα.

Σχόλια

15/09 13:10  bill carson
Μα είναι προφανές ότι προσπαθούν να μας κάνουν φτωχούς για να ενδιαφερθούν μετά για εμάς.
Μας βάζουν τρικλοποδιά για να μας βοηθήσουν έπειτα να σηκωθούμε.

Όσο για τους δημότες όχι μόνο δεν πρέπει να ψηφίσουν, αλλά πρέπει να την στήσουν και έξω από τα εκλογικά κέντρα και να κάνουν τουλούμι στο ξύλο όποιον πάει να ψηφίσει και όποιον κωλόμπατσο (αναρμόδιο για τα πάντα, εκτός της είσπραξης του μισθού του) προσπαθήσει να τους εμποδίσει.
Ξύλο, πολύ ξύλο.
Ξύλο μετά μουσικής!
15/09 13:16  ΑΝΗΣΥΧΟΣ ΠΑΤΕΡΑΣ
Φίλε έχεις ένα λάθος:
Η συμμετοχή είναι λύση. Η αποχή είναι λάθος.

Η ψήφος μπορεί να δώσει λύσεις. Το ξύλο, οι αναθεματισμοί και οι βρισιές όχι.
15/09 13:25  ΑΝΗΣΥΧΟΣ ΠΑΤΕΡΑΣ
Η αποχή σκοτώνει τη δημοκρατία. Η συμμετοχή (και όταν λέω συμμετοχή εννοώ όχι μόνο μία φορά στα 4 χρόνια, αλλά συνεχής μέσω των θεσμοθετημένων οργάνων, ή όπως αλλιώς μπορεί ο καθένας (έστω και με αναρτήσεις σε blogs καλή ώρα, με επιστολές, σε πηγαδάκια κλπ).
Αν συμμετέχεις ενεργά (και μαζικά) μπορείς να εκτοπίσεις τους ντενεκέδες.
Διαφορετικά; Τα βλέπουμε τα αποτελέσματα της αδιαφορίας μας.
15/09 14:06  bill carson
<< Η αποχή σκοτώνει τη δημοκρατία. Η συμμετοχή (και όταν λέω συμμετοχή εννοώ όχι μόνο μία φορά στα 4 χρόνια, αλλά συνεχής μέσω των θεσμοθετημένων οργάνων, ή όπως αλλιώς μπορεί ο καθένας (έστω και με αναρτήσεις σε blogs καλή ώρα, με επιστολές, σε πηγαδάκια κλπ).
Αν συμμετέχεις ενεργά (και μαζικά) μπορείς να εκτοπίσεις τους ντενεκέδες. >>

Τώρα μιλάς σωστά.

15/09 14:09  bill carson
Προφανώς αυτοί που θα τρέξουν να ψηφίσουν είναι τα γνωστά πελατάκια.
Άνθρωποι που γνωρίζω εγώ, μορφωμένοι (οι περισσότεροι καλλιεργημένοι) ηλικίας 30-40 ετών δεν θα πάνε να ψηφίσουν
Και φυσικά δεν ανήκουν σε καμιά εξτρεμιστική οργάνωση, χαχαχα
15/09 14:23  bill carson
Το ξύλο μετά μουσικής εκτός από φρικτή πραγματικότητα (για να μην ακούγονται κραυγές βασανιζόμενων) έχει χρησιμοποιηθεί και στην τέχνη ως πικρό-κωμικό στοιχείο.
Ανάμεσα σε άλλα και στο βιβλίο του Μήτσου Κασόλα: "Ο Άρχοντας του Κόσμου", όπου ο καραγκιόζης ρίχνει και τρώει ξύλο μετα μουσικής στην/από την εξουσία.
Μήπως και ο σημερινός καραγκιόζης (αφού κάνει την αυτοκριτική του) οφείλει να κάνει το ίδιος σε όσους δεν καταλαβαίνουν το: ΩΣ ΕΔΩ!
15/09 14:25  ΑΝΗΣΥΧΟΣ ΠΑΤΕΡΑΣ
Λάθος, λάθος, λάθος.
Δεν έχει να κάνει με πελατειακές σχέσεις η συμμετοχή στις εκλογές.
Δε συμφωνώ φίλε. Η αποχή είναι έγκλημα.
Μην συντάσσεστε με το Λαζόπουλο.
Διάβασε αυτό σε παρακαλώ: http://ainatem.capitalblogs.gr/showArticle.asp?id=18767&blid=287
15/09 14:44  bill carson
Καθόλου δεν συντάσσομαι με τον Λαζόπουλο (για τον οποίο δεν τρέφω και ιδιαίτερη εκτίμηση)

Όσο όμως δεν βρίσκω κατάλληλο υποψήφιο και το λευκό δεν έχει καμία πρακτική αξία, sorry αλλά ΑΠΟΧΗ ΕΙΝΑΙ Η ΜΟΝΗ ΛΥΣΗ.

Ας δώσουν αξία στο ποσοστό του λευκού και τότε έχει να γίνει πάρτυ. Αλλά δεν το κάνουν. Μαλάκες είναι???
15/09 15:26  atan
Φίλοι τα : λευκό-άκυρο & αποχή ,
ευνοούν τα2 μεγάλα κόμματα
Ρίξτε στα μικρά της αρεσκείας σας η σε αναξάρτητους
Να μαυρίσουμε τους κλέφτες & τους Εθνικούς Μειοδότες
Αθάνας
15/09 15:54  bill carson
Η ψήφος πρέπει είναι θεμέλιο της δημοκρατικής πολιτείας και απόδειξη της προσωπικής ανεξαρτησίας.

Δεν θα καταδεχόμουν ποτέ να ψηφίσω έναν "μικρό" ανίκανο για να μαυρίσω έναν "μεγάλο" ανίκανο.

Μια τέτοια ψήφος δεν θα ήταν αποτέλεσμα προσωπικής επιθυμίας αλλά απόδειξη εξάρτησης από τους κανόνες ενός παιχνιδιού που με θέλουν μαριονέτα. Θα ήταν ένα άλλο είδος ελέγχου του συστήματος.
15/09 16:13  ΑΝΗΣΥΧΟΣ ΠΑΤΕΡΑΣ
bill carson
Αν και τα λόγια σου έχουν εξαιρετικό βάθος και επι της ουσίας ομολογώ ότι έχεις απόλυτο δίκιο, στην παρούσα συγκυρία συντάσσομαι με την πρόταση του Αθάνα.
Η αλήθεια είναι ότι είμαστε πραγματικά εγκλωβισμένοι.
Πρέπει όμως να παλέψουμε με τα όπλα που μας δίνει το σύστημα με στόχο να το "νικήσουμε" και να το αντικαταστήσουμε με ένα άλλο σύστημα χωρίς κουσούρια.

Δύσκολο; Ακατόρθωτο θα έλεγα.
Πρέπει όμως να δώσουμε τον αγώνα τον καλό, δημοκρατικά και νόμιμα με σκοπό να αλλάξουμε τον κόσμο για το καλό των παιδιών μας.
17/09 08:31  Λουκρητια
Τα διχτυα που πιανουν τα μεγαλα ψαρια δεν ειναι τα ιδια μ'αυτα που πιανουν τα μικρα.Οσα εχουν τυπωμενη τη φιρμα ΠΑΣΟΚ η τη φιρμα ΝΔ τσακωνουν οσα μπορουν να τσακωσουν,τους ξεφευγουν,ομως,τα μικρα.Ειδικα,λοιπον,γι'αυτα στηνονται τα ψιλα διχτυα,με την κρυφη εγκριση των μεγαλων ψαραδων.Διχτυα με λογοτυπα οπως:ΣΥΝ,ΛΑΟΣ...Κι ετσι...ελαχιστα ψαρακια τους ξεφευγουν.
17/09 09:39  ΑΝΗΣΥΧΟΣ ΠΑΤΕΡΑΣ
Λουκρητία
5* από εμένα.
20/09 07:52  sineztarak
Γεια σου Νίκο!...ωα' ξερες τι μου θύμισες!
Συμφωνώ, αλλά φταίει ένας Δήμαρχος για όλα αυτα;
20/09 10:22  ΑΝΗΣΥΧΟΣ ΠΑΤΕΡΑΣ
Κουμπάρε καλημέρα. Δεν φταίει αναγκαστικά ένας δήμαρχος, όμως...
α) Ένα τεράστιο πρόβλημα έχει να κάνει με την πολυδιάσπαση εξουσιών και αρμοδιοτήτων η οποία στο τέλος καταντάει σε έναν μηχανισμό εχθρικό προς τον πολίτη, ο οποίος δεν προστατεύεται - εξυπηρετείται. Έτσι λοιπόν ο κάθε ένας Δήμαρχος - πολιτικός κλπ μπορεί να επικαλείται ότι "δεν είναι ευθύνη μου αυτό". Αν έχω άδικο μου λές.
β) Μπορεί λοιπόν να μην φταίει ο Δήμαρχος φαινομενικά, όμως ο Δήμαρχος είναι αυτός που δεν έχει την πολιτική βούληση να εξυπηρετήσει τον πολίτη που τον εξέλεξε για να τον ΥΠΗΡΕΤΕΙ μέσω της απλής κίνησης που λέγεται συντονισμός των αρμοδίων φορέων.

Αν δε μπορεί να κάνει κάτι τόσο απλό (γιατί απλό είναι) για τον πολίτη να τον βράσω το δήμαρχο και καλύτερα να τα αφήσω όλα χωρίς καμία πρόνοια αφού ούτως ή άλλως δεν υπάρχει σε τελική ανάλυση.

Αφάνταστα μεγάλο (αλλά μη προβεβλημένο) πρόβλημα για τον Πολίτη και για τη Δημοκρατία είναι η τεράστια συγκέντρωση στις πόλεις.
Εξαιτίας της αστυφιλίας και του γιγαντισμού των πόλεων, ο πολίτης απαξιώνεται. Χάνει την αξία του ως άτομο και αποπροσωποποιείται.
Απρόσωπα τον αντιμετωπίζουν λοιπόν οι πολιτικοί και οι διάφορες υπηρεσίες - μηχανισμοί της πολιτείας.

Άλλο κουμπάρε μου να ζω στο Ξυλόκαστρο π.χ. και να γνωρίζω προσωπικά τους υποψηφίους (και εκλεγμένους) βουλευτές - πολιτευτές - δημάρχους κλπ και να τους πιάνω από το πέτο (εγώ κι άλλοι 50 - 100 συμπολίτες μου) και να τους λέω "τι παριστάνεις ρε παλιοντενεκέ ξεγάνωτε εκεί που σε εξέλεξα;" και αυτός να κοκκινίζει από την ντροπή του (λέμε τώρα) κι άλλο να είμαι ένα απλό νούμερο μέσα στα εκατομμύρια των ψηφοφόρων στην Αθήνα χωρίς πρόσβαση στο γραφείο του βουλευτή και ακόμα χειρότερο χωρίς καμία γνωριμία με ΟΛΟΥΣ τους υποψηφίους όλων των κομμάτων για να μπορώ να τους αξιολογήσω. Γι αυτό το λόγο έχουμε ΚΑΤΑΝΤΗΣΕΙ να έχουμε γεμίσει τα ψηφοδέλτια και τη Βουλή με ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΙΜΟΥΣ. Αν αυτό δεν είναι ήττα της Δημοκρατίας και του Πολίτη πες μου πως θα το χαρακτήριζες.

Όλα έχουν να κάνουν μ
20/09 10:23  ΑΝΗΣΥΧΟΣ ΠΑΤΕΡΑΣ
Όλα έχουν να κάνουν με τη σημερινή δομή της Δημοκρατίας μας και κατ' εμέ δεν υπάρχουν ελαφρυντικά στο κο Δήμαρχο και στον κάθε δήμαρχο, πολιτευτή, βουλευτή, υπουργό και εν γένει Πολιτικό πρόσωπο.
17/11 12:23  favlos
Δεν το είχα διαβάσει...εύχομαι εδώ στη νέα σου γειτονιά να μείνουν τα πράγματα όπως είναι και να μην ζήσεις τα ίδια που έζησες στο κέντρο.
17/11 12:35  ΑΝΗΣΥΧΟΣ ΠΑΤΕΡΑΣ
Νίκο είσαι γείτονας;
17/11 12:40  favlos
Ναι γεννημένος εδώ..και μένω εδώ,ελπίζω για όσο ζώ.
27/01 00:46  pink_floyd
Φιλε μου της οδου Νιοβης διαβασα το σχολιο σου εδω στην Γερμανια που ζω υπο συνθηκες σεβασμου στον πολιτη και εννομης ταξης και συγκινηθηκα. Γιατι μου θυμησες τα δικα μου παιχνιδια στις οικοδομες και τις αυλες της ιδιας γειτονιας μολις 10 χρονια πριν απο εσενα. Τοτε που η Νιοβης ηταν ακομα χωματοδρομος, αλλα οι ανθρωποι του καφενειου στην γωνια που αναφερεις παντα αξιοπρεπεις, ετσι οπως τους θυμασαι κι εσυ. Ανθρωποι που ειχαν πολεμησει στο μετωπο, ειχαν γνωρισει την δεινη του πολεμου, την κατοχη, τον εμφυλιο, την φτωχια και την πεινα. Αυτοι ολοι παλεψανε, δημιουργησανε, εκαναν εμας και τελικα φυγανε, οι τελευταιοι δε αποχαιρετουν μερα με την μερα. Μενουν οι Νιγηριανοι κι αυτοι που δεν μπορουν λογω ηλικιας η των πραγματων να μετακομισουν σε αλλες περιοχες. Ειναι θλιβερο το καταντημα της πολης μας αλλα δυστυχως πολυ μακρια απο ολους αυτους που κυβερνουν και ελεγχουν, πολλοι απο τους οποιους σπουδασανε στα Κολλεγια των Παρισιων και της Βοστωνης μερικοι με την αξια τους, αλλοι με τις επαφες των πατεραδων τους και των θειων τους.

Με φιλικους χαιρετισμους,
ΘΚ
27/01 09:07  ΑΝΗΣΥΧΟΣ ΠΑΤΕΡΑΣ
Να σαι καλά φίλε!
Να κάνεις τα παιδιά σου έλληνες.
27/01 09:35  Frixos
Ο 5ος άθλος του Ηρακλή:

Καθάρισε τους στάβλους του Αυγεία, του πλούσιου βασιλιά με τα 3.000 βόδια, από την κοπριά που είχε μαζευτεί εκεί από τριάντα χρόνια, που είχαν να καθαριστούν οι στάβλοι. Ο Ηρακλής τους καθάρισε στρέφοντας τα νερά του Πηνειού και του Αλφειού προς τους στάβλους, κι αυτά παρασύρανε την κοπριά.

Καλημέρα σε όλους
Το σχόλιό σας

Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις